Tuesday, February 28, 2012

ගැබිණි වාට්‍ටුවේදී...........


        ගොඩක්‌ ම පුංචි කාලේ ඉඳල ම මට තිබුණ ප්‍රශ්නයක් තමයි මාව අම්මට ලැබුණෙ කොහොම ද කියන එක. එක එක අය කිවුවෙ එක එක කතා. 
         පුංචි කාලෙ යාළුවෙක්‌ මට කියල දීල තිබුණා අම්මලා ගොඩක්‌ කට ඇරියාම තමයි බබාලා ඒ කටින් එළියට එන්නේ කියලා. 
ඒ කතාවේ ඇත්ත නැත්ත දැන ගන්න මට තවත් කල් ගියා. කොහොම වුණත් අම්මලාට ඇත්තට ම බබාලා ඉපදෙන හැටි දකින්න නම් පුළුවන් වුණේ, වෛද්‍ය විද්‍යාලයට ඇතුළු වෙලා අවුරුදු තුනකුත් ගෙවුණාට පස්‌සෙ.




ප්‍රසව හා නාරිවේද වාට්‌ටුවේ සූතිකාගාරයට යන්න අපි හැමෝ ම උනන්දුවෙන්, කුතුහලයෙන් හිටියෙ කිවුවොත් නිවැරැදියි. සූතිකාගාරයෙ පළමු දිනය මගේ ජීවිතේ කවදා වත් ම අමතක නො වන දිනයක්‌. දරු ප්‍රසූතියක්‌ අතරමඟ දි කලන්තය සෑදුණ මිතුරන් දෙදෙනකු හැරෙන්නට අප සියලු දෙනා ම අවසානය දක්‌වා ම එහි රැඳී සිටියා. 


පැය කිහිපයක්‌ පුරාවට අම්මලා විඳින වේදනාව දැක්‌කම මගේ අම්ම ගැන ආදරය තවත් වැඩි වුණා. සූතිකාගාරයේ දොර අසල බලාපොරොත්තු සහගත, නො ඉවසිලිමත් ආදරයකින් පිරුණ ඇස්‌වලින් බලාගෙන ඉන්න තාත්තලා දැක්‌කම මගේ අප්පච්චි ගැන ආදරය තවත් වැඩි වුණා. 


බබා එළියට එනකම් වරින් වර දැනෙන වේදනාවත් එක්‌ක පොර බදන අම්මලා දකිද්දි හිතට දැනෙන්නේ මාතෘත්වය පිළිබඳව ගෞරවයක්‌. 
දරුවා එළියට එන්න උදව්වක්‌ විදියට පුංචි කැපුමක්‌ ඇති කරනවා. episiotomy කියලා හඳුන්වන්නෙ ඒ කැපුම. නමුත් ඒ වේදනාව ඒ මොහොතෙ දී නො දැනෙන්නේ දරුවා බිහි වන අවස්‌ථාවේ දී දැනෙන වේදනාව වඩා ප්‍රබල නිසා වන්නට ඇති. දරුවා ලැබුණාට පස්සෙ මේ කැපුම මහනවා දිය වෙන නූල් වලින්.


ඒ මොනව වුණත් දරු ප්‍රසූතියට උදව්වක්‌ විදියට යොදන මේ පුංචි කැපුම මහන්න නම් ගොඩාක්‌ කල් බලාගෙන ඉන්න වුණා. 


"නංගි මහන්න පුළුවන්ද? HO අක්‌කා (house officer) ඇහුවෙ සාත්තු සේවිකාව, අලුත ඉපදුණ බබාව ඇතුළෙ කාමරයට අරන් ගියාට පස්‌සෙ. හිතට තිබුණ උනන්දුව නිසා හා කියලා කිව්වට අක්‌කා ගියාට පස්‌සේ නම් දැනුණේ කකුල් දෙක ම වෙව්ලනවා වගේ. 


ඒත් අන්තිමේ දි අවශ්‍ය උපකරණ ටිකත් ළං කරගෙන වාඩි වුණේ හිතට පුළුවන් තරම් ධෛර්යය අරගෙන. "නංගි හරියට ගානට මහන්න, නැත්නම් ඉතින් ගුටි කන්න වෙයි. " SHO අයියා (Senior house officer) ඇවිල්ලා විහිළු කරද්දී තවත් බයයි. 


හිරි වට්‌ටන බෙහෙත් විදලා පටන් ගත්තා වුණත් හිතේ බයටත් එක්‌ක වෙන්න ඇති අම්මට වේදනාවක්‌ දැනෙනවා. ඒ නිසා ඇය ගෙ සහයෝගයක්‌ නැති තරම්. 


"මේක ඉවර කරන්න උදවු කරන්න අම්මා" මම හැම වෙලාවෙ ම කිව්වේ එච්චරයි. ඒත් ඇගෙන් කිසි ම සහයෝගයක්‌ නො ලැබෙන පාටයි. මගේ යාළුවෝ ටිකත් වට වෙලා බලාගෙන ඉන්නවා විතරයි.
     ජීවිතයේ පළවෙනි වතාවට ඒ වගේ ලොකු episiotomy 1ක් මහන්න වෙන හැමෝටම දැනෙන "හොල්මන්" ගතිය මටත් ඒ විදියටම හෝ ඊට ටිකක් වැඩියෙන් දනෙමින් තිබුණ.


"තව තියනව ද?" අම්මා නිතර ම මගෙන් ඇසුවේ වේදනාවෙන්. 
"තව චුට්‌ටයි" මගේ පිළිතුර නමුත් මා ඉවර කර තිබූ ප්‍රමාණය ඇය හැරෙන්නට එතැන සිටි සියලු දෙනා ම දැනගෙන සිටියා.

 මේ විදියට ටිකක්‌ වෙලා මම වක්‌ වූ ඉඳිකටුව සහ නූල සමග පොර බැද්දා. අම්මා ගේ වේදනාත්මක හඬ මාව තවත් අපහසුතාවට පත් කළා. ඇගේ කෙඳිරිය වැඩි වනවා මිස අඩුවක්‌ නම් වුණේ නෑ. 


ඒත් තවත් සුළු මොහොතකින් සූතිකාගාරයේ සාත්තු සේවිකාවක්‌ බබා රැගෙන ආවා. සිහින් ස්‌වරයකින් බබා අඬනවා "අම්ම ගේ ඇඩීමට බබා ගේ ඇඩීමත් එකතු වුණොත් නම් ඉවරයි." මට හිතුණා. 


ඒත් අම්ම ගේ උණුහුම ලැබුණා විතරයි පුංචි පුතා නිහඬ වුණා. ඒ එක්‌ කම අම්මත් නිහඬ වුණා. ලොකු හිනාවකින් පුතාව අතට ගත්තු අම්මා කිරි දෙන්න පටන් ගත්තා. දෙන්නම නිශ්ශබ්දයි. ඒ නිසා එතනින් පස්‌සේ මගේ කාර්යය වැඩි අපහසුවකින් තොර ව කරගෙන යන්න මට පුළුවන් වුණා. 


"හරි අම්මා... මහලා ඉවරයි." අම්මා සැනසුම් සුසුමක්‌ හෙළුවා.


"විනාඩි 45ක්‌ ගියා" මිතුරියක්‌ මගේ කණට කෙඳිරුවා, මගේ නෙත් ඔරලෝසුව දිහාට හැරුණෙ ඉබේම. "ඇත්තමයි" වෙනදාට HO අක්‌කා විනාඩි 15න් කරන දේට මට විනාඩි 45ක්‌ ගිහින්. එච්චර වෙලාවක්‌ අම්මා නිහඬ ව හිටියේ පුංචි පුතාව අතට දුන්න නිසා. මාතෘ ස්‌නේහයට කළ හැකි දේ බොහොමයි. මට ආයෙමත් හිතුණා.


(පරණ පත්තර ටිකක් පෙරලනකොට මම කාලෙකට ඉස්සර වෙලා විදුසරට ලියපු මේ ලිපිය හම්බුණේ. ලියන්න වෙන දේවල් ඕනා තරම් තිබුණත්,මේක මගෙ බ්ලොග් එකට යන්නම ඕනා දෙයක් කියලා හිතුණා.)

Friday, February 24, 2012

වැස්සෙ ආව පොඩි එකා


    ගිය සතියෙ දවසක වුණ මේ සිදුවීම පෝස්ට් එකකට දාන්න තරම් මගෙ හිතට දිගින් දිගටම වද දෙනවා. කොච්චර කල්පනා කළත් කවුද හරි, කවුද වැරදි කියලා නම් තවමත් මට තේරෙන්නෙ නෑ.


මාසෙකට විතර පස්සෙ තමයි ඒ වගේ වැස්සක් වැස්සෙ. මහ පාර දෙපැත්තෙ තියන කාණු පද්ධතියෙ හොඳ කම නිසාම, මහ පාර ගඟක් වගේ වෙලා. වෙලාව සවස 5 ට විතර ඇති. වැස්ස නිසා ලෙඩ්ඩුත් අඩුයි.මමත් හිටියෙ සීතලට කම්මැලිකමෙන්.


ඒ වෙලාවෙ තමයි අම්ම කෙනෙකුයි තාත්තා කෙනෙකුයි පොඩි එකෙක්ව උස්සගෙන ආවෙ. තුන් දෙනාම වැස්සට තෙමිලා. පොඩි එකාගෙ නළලෙ තුවාලයක්.අම්මා ඇඬූ කඳුලෙන්.ඒ තරම් ලොකු තුවාලයක් නෙමේ.ඒත් අම්මා කෙනෙක් ට ඒක ලොකු තුවාලයක්...!!


"මෙයා දුවන්න ගිහින් ලෙස්සලා වැටිලා ඔලුව පලාගෙන"අම්ම අඬ අඬම කියනවා.


"පැය එක හමාරක් හිටියා ****** ඉස්පිරිතාලෙ.ඒත් මැහුම් දාන්න ඕනා කියලා කිය කිය හිටියා මිසක් කවුරුත් බැලුවෙ නෑ. එ නිසා තමයි මෙතෙන්ට එක්කන් ආවෙ" තාත්තා තරහෙන්.
(කවුරු කොහොම කිවුවත් රජයේ රෝහල් වලින් වෙන සේවය ගැන හොඳින්ම දන්න නිසා ත් , සුළු සුළු අතපසුවීම් විවේචනය කිරීම මම අකමැතිම දෙයක් නිසාත් මම ඒ ගැන වචනයක් වත් කියන්න ගියේ නෑ..)


ඇත්ත, පොඩි එකාගේ නළලේ වුනේ මැහුම් කීපයක් අවශ්‍ය වුණ තුවාලයක්. 
වයස අවුරුදු 4ක දරුවකුට මැහුම් දැමීම නම් විශාල ශ්‍රම බලකායක් අවශ්‍ය වන , තරමක් භාර දූර කටයුත්තක්. (ඒ ඔහුව අල්ලා ගැනීමට හතර පස් දෙනෙකුත්, ඔහුගේ හැඬීම් වලින් බියට පත් වී පළා යන අනෙකුත් රෝගීන් නැවැත්වීමට තවත් දෙදෙනෙකුත්, මගෙ කන් වල ඇබ ගැසීමට තවත් කෙනෙකුත් අවශ්‍ය වන නිසාය.)


නමුත් මේ දරුවා වැඩි කලබලයක් පෙන්වූයේ නෑ. නිහඬවම කඳුලු වලට ගලා යන්න දීලා ඔහු වේදනාව දරා ගත්තෙ වැඩිහිටියෙක් වගේ. (අඬන්න ඕනා වෙලාවටත් අඬන්නෙ නැති අය දකිනකොට පුදුම දුකක් දැනෙනවා හිතට.) අපේ හෙදියන් දෙන්නාටත් ඒ හැඟීම ඒ විදියටම දැනිලා තිබුණා.


හිරිවට්ටන බේත් අඩංගු සිරින්ජය දකිනවා එක්කම පොඩි එකා ඇහුවෙ "මට බේත් විදිනවා ද" කියලා.


 "නෑ පැටියො" සුපුරුදු බොරුව මගෙ කටින් පැන්නා.


 ඒත් ඊ ලඟට මට බේත් විදින්න වුනා. 


"ඇයි මිස් මට බොරු කිවුවෙ? " 
හීනියට අඬන ගමන් පොඩි එකා ඇහුවෙ මාව නිරුත්තර කරලා. 
අනිත් කුඩාවුන් වගේ බිම පෙරලිලා කෑ ගහන්නෙ නැතුව ඒ දරුවාගෙ කටින් පිටවුණු ඒ මෝරපු වචන ගැන මට තවමත් පුදුමයි. යන්තම් මැහුම් තුනකින් තුවාලෙ මහගන්න පුළුවන් වුණා. කිසිම කරදරයක් කළේ නෑ එයා. අඩුම තරමෙ අම්ම ලඟ හිටියෙවත් නෑ. 


"කොච්චර හොඳ ළමෙක්ද , පරිස්සමින් බලා ගන්න මෙයාව"දරුවා ව අම්මා ආපහු වඩා ගනිද්දි මම කිවුවෙ ඇත්තටම මගෙ හිතට මොකද්දෝ අමුතු හැඟීමක් ඒ දරුවා එකතු කරපු නිසා.


******************************************************
ඒත් එක පාරට්ම සිද්ධ වුනේ අපි කවුරුත් නොහිතපු දෙයක්...... වැස්සෙම ආව පොලිස් ජීප් එකක් ඉස්සරහ නැවැත්තුවා. ඒකෙන් බැහැගත්තු පොලිස් නිළධාරීන් පිරිසක් ඇතුළට ආවෙ නිමේෂයකින්. මොකද වෙන්නෙ කියලා හිතා ගන්නත් කලින් ඔවුන් අර දරුවාගෙ තාත්තා ව අල්ලා ගත්තා... 


"අනේ ඇයි සර්? මේ මොකද? "අම්ම අඬන්න ගත්තා ආයෙමත්. 


"මෙයා ******* ඉස්පිරිතාලෙ මල් පෝච්චියක් බිඳලා ජනෙල් වීදිරුවකට ගලකිනුත් ගහලා ඇවිල්ල තියෙන්නෙ"
 පොලිස් නිලධාරියා පැහැදිලි කළේ මට. මටත් කරන්න දෙයක් තිබුනෙ නෑ. තාත්තාව අරන් ගියා පොලිස් ජීප් එකේ දාගෙන.

"තමන්ගෙ දරුවා තුවාල වුණාම මොන තාත්තාටද නේද ඉවසන්න පුළුවන් බේත් දාන්න පරක්කු වෙනකොට" 
අන්තිමටම හිටිය පොඩි පොලිස් අයියා / මල්ලි මට හෙමීටම කියලා ගියෙ අනිත් කාටවත් ඇහෙන්නෙ නැති වෙන්න.


සීතලට වෙවුලන පොඩි එකාවත් වඩා ගත්තු අම්ම අඬනවා හොඳටම. 


"පොදු දේපල වලට හානි කිරීම නීතියෙන් දඬුවම් ලැබිය හැකි වරදක්" කියලා ඇයට කියන්න මට පුළුවන් කමක් තිබුනෙ නෑ. 


"ඔයා දැන් බබාවත් එක්කන් පරිස්සමට ගෙදර යන්න" මම කිවුවෙ එච්චරයි. 


"අනේ නෝනා.... මට පුළුවන්නම් කුඩයක් දෙන්න පොලිසියට ගිහින් එන්න. මේ දරුවාව දැක්කාමවත් මගෙ මනුස්සයාව එවුවොත් ලොකු දෙයක්..." 
"දරුවා ව වැස්සෙ තෙමෙයි" කියලා කියන්න මට පුළුවන් කමක් තිබුනෙ නෑ.
 මට කාර් එකක් තිබුනා නම් ඇත්තමයි මම ඒ දෙන්නාව පොලිසියට ගිහින් දානවා. 
ඒත් මට පුළුවන් වුණ එකම දේ මගෙ කුඩේ දීලා යවන එක විතරයි. පස්සෙ දවසක මම නැති වෙලාවෙ ඒ අම්මා ආපහු මගෙ කුඩේ ගෙනත් දීලා තිබුණා.



Wednesday, February 22, 2012

මෙන්න අපේ හමුදාව


මේ සිද්ධිය ගැනත් විදුසර ට මම ලියලා තියනවා.... ආයෙමත් ඒ ගැන මගෙ බ්ලොග් එකෙත් ලියන්න හිතුවෙ මේ දවස් වල හැම තැනම උණුසුම් විදියට සිද්ධ වෙන කතා බහ නිසා.


ඇතැමකුට මෙය ඉතා සුළු සිද්ධියක් ලෙසින් දැනෙන්නට පුළුවන. එහෙත් මේ සිදුවීම මා තුළ දැඩි කම්පනයක් ඇති කළ, බොහෝ වේලාවක් සිතන්නට සිදු වුණ සිද්ධියක් විය. 


මුළු ලංකාව පුරා ම සිටින්නේ රෝගීන් දැයි සැක පහළ වන තරමට ම සායන ගොඩනැඟිල්ල රෝගීන්ගෙන් පිරී ඉතිරී ගොසිනි. ඇඟිල්ලක් ගැසීමට වත් ඉඩ නැති වන පරිදි එහා මෙහා යන මිනිසුන් අතරින් මා මගේ මිතුරකු ගේ පියා සොයා ගැනීමට උත්සාහ දැරුවේ ඔහුට අදාළ විකලාංග (  ) සායනය වෙත කැඳවාගෙන යැමට ය.වෙද නළාව සහ සුදු කෝට් එකට පින්සිදු වන්නට වැඩි කරදරයකින් තොර ව සායනික ගොඩනැඟිල්ලේ එහා මෙහා යන්නට නම් හැකියාව ලැබිණ.


වේලාව පෙරවරු 10 වත් පසු වී නො තිබුණ ද ඇතුළත වූයේ දැඩි රස්නයකි. පිටත වැහි මන්දාරමත් සමග ම වූ ඒ දහදිය දමන ස්වභාවය සිතට ගෙන දුන්නේ පහන් සිතිවිලි නම් නො වේ. මා හට උවමනා වූයේ මිතුරා ගේ පියාට අවශ්‍යය උපකාරය කර කෙසේ හෝ එතැනින් පිට ව යැමට ය.


"රතු නොම්මර ඇතුළට එන්න"....


නිල් නොම්මර ඇතුළට එන්න"....


"වෙලාව එනකම් එළියෙන් ඉන්න" 


"කියන එක තේරෙන්නෙ නැද්ද?.......ලෙඩා විතරක් ඇතුළට එන්න" රෝහල් සේවකයන් ගේ හඬ අවට පරිසරයට එකතු කළේ තවත් කලබලකාරී බවක්.


දහසකුත් එකක් රෝගීන් අතර මම මගේ මිතුරා ගේ පියා සෙවීමි. 


කුමක් හෝ සායනයක් තුළට ඇතුළු වීමට එක් කාමරයක් අසල රෝගීන් අතර දැඩි කලබලයකි. ඒ අතර රෝද පුටුවක සිටින මහලු කාන්තාවක් ද එතුළට යැමට උත්සාහ දරයි. වැසුණු දොර විවර කිරීම සහ රෝද පුටුව කාමරය තුළට තල්ලු කිරීම ඇගේ දෑත්වලින් කෙසේ වත් කළ නොහැකි විය. අහම්බෙන් මෙන් ඇය මා දුටුවා ය.


"අනේ පුතේ මාව ඇතුළට දාන්න. රතු නොම්මරවලට ඇතුළට එන්න කිවුවා. මම රතු නොම්මර 03"


මගේ එක් අතක පොත් දෙකකි. ඒවා පසෙකින් තැබීමට වත් ස්ථානයක් නැත. එසේ හෙයින් මම තනි අතින් රෝද පුටුව තල්ලු කිරීමට උත්සාහ දැරුවෙමි. එහෙත් එය කාමරය තුළට ඇතුළු කිරීමට යෙදූ ශක්තිය ද ප්‍රමානවත් නො වී ය. පහසුවෙන් කරකැවෙන්නේ නැති රෝදවලට හේතුව කලකින් අලුත්වැඩියාවක් නො කෙරුණ නිසා වන්නට ඇත. 


මම අවට බැලීමි. සියල්ලෝ ම තම තමන් ගේ වැඩ රාජකාරිවල නිරත වී සිටිය හ. එක් රෝහල් සේවකයකු පමණක් අප දෙස බලා සිටියි. 


"මේ ආච්චිව ඇතුළට දාන්න පුළුවන් ද? මම ඔහු ගෙන් විමසුවෙමි. ඔහු ගේ පිළිතුර මා විමතියට පත් කරන්නක් විය. "මම මේ ක්ලිනික් එකේ නෙමේ....... එහා පැත්තේ කිනික් එකේ වැඩ" එසේ පවසා ඔහු එතැනින් නික්ම ගියේ ය. "කාට හරි උදව්වක් කරන එක රාජකාරියට එච්චර බාධාවක් ද?" මුවට නැගුණ වදන් පෙළ නො කියා ම මම ගිල ගත්තේ එය ඇසෙන මානයක ඔහු නො සිටි නිසා ය. 


එම මහලු කාන්තාව හමුවේ මා පත් වූයේ කිසිවක් කර කියාගත නොහැකි තත්ත්වයකට ය. බණ අසන, බණ කියන රටක් පත් වී ඇති තත්ත්වය.... !!!!


වෛද්‍යවරුන්, හෙද හෙදියන් ඇතුළු අනෙකුත් රෝහල් කාර්ය මණ්ඩලය ද දිවා රෑ නො බලා කරන සේවයෙහි ප්‍රථිපලය වන්නේ ලෙඩට දුකට පිළිසරණ පතා එන රෝහල රෝගීන්ට ප්‍රසන්න තැනක් බවට පත් වීම ය. එහෙත් මෙවැනි සුළු සිද්ධීන් නිසා වුව, එම වටිනාකම බිංදුවේ අගයට පත් වන බව නො වැටහෙන මෙවන් මිනිසුන් රෝහල් සේවය වැනි උතුම් දෙයක් සඳහා සුදුසු ද යන්න ද ගැටලුවකි. 


(අපේ ශික්ෂණ රෝහල් වාට්ටු සංකීර්ණයට ඇතුළු වන විදුලි සෝපානය අසල බලා සිටින සැම ගේ නෙත ගැටෙන මියුරල් සිතුවමක් ඇත. ඉන් පිළිබිඹු වන්නේ පූතිගත්තතිස්ස තෙරුන්ට උවටැන් කළ බුදුරදුන් ය. 
නෙතින් එදෙස දහස් වර බලන්නට ඇතත් කිසි දිනෙක ඒ පිළිබඳව මේ සේවකයා සිතා බැලුවා ද යන්න ගැටලුවකි.) 


රෝද පුටුවේ ආච්චි අම්මා තවදුරටත් මගේ උපකාරය බලාපොරොත්තුවෙන් මා දෙස බලා සිටියා ය. නැවතත් මම ඇගේ රෝද පුටුව තනිවම තල්ලු කරන්නට අත තැබීමි. 
එවර තවත් අතක් මට උපකාර විය. ඒ ශක්තිමත් අතේ ශක්තියෙන් රෝද පුටුව තල්ලු වන විට මම සායන කාමරයේ තල්ලු කරන දොර විවර කර ඇය ඇතුළු කළෙමි. "මේ ආච්චි රතු නොම්මර 03......." සායනය තුළ සිටි හෙදියට පැවසූ මා ආපසු හැරුණේ මට එවර උපකාර කළ ඔහුට ස්තුති කරන්නට ය. 


"බොහොම ස්තුතියි" මට ලැබුණේ පිළිතුරු සිනහවකි. ඔහු හමුදා සෙබළෙකි. තුවාල ලැබූ හමුදාවේ සොයුරන් ඇඳිනා සරමක් සහ කමිසයකින් සැරසී කිහිලිකරුවක උදවුවෙන් නැඟී සිටි ඔහු ගේ පාදයක් වළලුකර අසලින් අහිමි වී තිබිණි. එසේ තිබිය දීත් ඔහු මා හට උපකාර කළ අයුරු සිතන විට දැනුදු නෙතෙහි කඳුළක් නැඟේ. දුකට පත් වූවකු ගේ දුක වේදනාව හොඳින් ම හඳුනන්නේ තවත් එවැනි ම තත්ත්වයකට පත් වූවකු බව ඔහු එදින මා හට මැනැවින් පසක් කර දුන්නේ ය. 


මේ සිදුවීම නැවතත් මා හට සිහිපත් කළේ පසුගිය දින වල ආරක්ෂක හමුදා කෙරෙහි නැගුන බලවත් ජන අප්‍රසාදයයි. 
යුද්ධය අවදියේදී අපේ රටේ බහුතරයකට "අපේ කොල්ලන්" වූ ආරක්ෂක හමුදාව දැන් "මිනී මරුවන්" "සිත් පිත් නැති හමුදා කාරයන්" වී ඇති ආකාරය ඇතැම්විට පුදුමයක් උපදවන සුළුය. 
දේශපාලනයේ අතකොලුවක් බවට පත්වන්නට සිදු වූ එක් සෙබලෙකු අතින් අහිංසක මිනිස් ජීවිතයක් අවසන් වූ බව අවාසනාවට ඇත්ත කතාවකි. 
නමුත්, අකාලයේ විනාශ වන්නට ගිය සහ විනාශ වන්නට තිබූ සිවිල් ජීවිත ගනණාවක් බේරා ගත් අපේ හමුදාවට (පොදු හමුදා සෙබලාට),මේ තරමට ගැරහීම සදාරණද යන්න මැදහත් සිතින් විමසා බැලිය යුතු කරුණකි. හමුදා සෙබලුන් පිළිබඳව යුද්ධය කාලයේ රෝහලේදී අත්දකින්නට ලැබුණු තවත් අත්දැකීම් ඕනෑ තරම්. එ බොහොමයකින් මට පසක් වූ කරුණ නම්, හමුදා සෙබලා යනු තවත් එක් මනුෂ්‍යයෙක් පමණක් බවත්, සාමාන්‍ය මිනිසුන් තුළ වල සුන්දර කම සහ දුර්වලතා දෙකම ඔහු තුළත් පවතිණ බවත්ය.


(දේශපාලනයට හෝ හමුදවට සම්බන්ධ කිසිවෙක් මගේ හත්මුතු පරම්පරාවේවත් නැත)

Monday, February 20, 2012

සඳට පෙම් කර....


විලක දිය මත පිපුණු
පුංචි කොඳ මල් කැකුළ
සඳ වතට පෙම් බඳියි
අඳුරු ‍රැය පුරාවට


දුර අහසෙ හිඳන් සඳ
ඇගේ මුව සිඹින සඳ
සහස් පැතුමන් නොමැත
එකම හීනයයි සඳ


සඳේ පෙම ඇයටමයි
ඇයත් හිමි සඳටමයි
ඒත් සඳ වත ‍රැඳුන
ඒ අහස බෝ දුරයි 

Friday, February 17, 2012

සිතුමිගේ කතාව


      යිරොයිඩ් ග්‍රන්ථියේ පිළිකාවකින් පෙළෙන මධුෂානි ගැන ඇහුවාට පස්සෙ මට ආයෙමත් මේ කතාව මතක් වුණා.. (තයිරොයිඩ් ග්‍රන්ථියේ පිළිකා අතරින් සුව කිරීමේ හැකියාව වැඩි වශයෙන්ම පවතින්නේ මධුෂානිට වැලඳී ඇති පිළිකා විශේෂයයි (papillary carcinoma). ඒ නිසා පුළුවන් හැම කෙනෙක්ම එයාට උඩවු කරනවා නම් ලොකු පිනක්)


මේ මම මීට මාස කීපයට උඩදී විදුසර පුවත්පතට ලිවුව ලිපියක්. නැවතත් ඒක මගෙ බ්ලොග් එකෙත් දාන්න හිතුණා.


     ඒ පිළිකා රෝහලේ ළමා වාට්‍ටුවකට අප මුලින්ම පය තැබූ මොහොත. පුංචි උන් හඬන සිනාසෙන සද්දෙත් එක්කම ඇහෙන විවිධාකාර වූ සෙල්ලම්බඩු වල හඬ අපිව පිළිගනිද්දී, අපි වාට්ටුවට එබිකම් කළේ තරමක ගැහෙන හදකින් යුක්තවයි. 


දෙනෝ දාහක් රෝගීන් දිනපතා දු‍ටුවත්, මල් වගේ අහිංසක පුංචි වුන් පිළිකාවක් වැනි රෝගයකින් පීඩා විඳිනවා දකින්න තරම් දෙනෙත් පව් කළාද කියන සිතිවිල්ලත් එක්ක ඒ වාට්ටුවට යන්නට හිත හදා ගන්නටත් තරමක් අපහසු වුණා.


බැලූ බැල්මට නම් එය ද සාමාන්‍ය ළමා වාට්ටුවකටම සමානයි. සිනාසෙන , දඟලන, දුවන පනින පෙරළෙන කුඩා වුන් සැබෑම දඟකාරයි.පිළිකා රෝගයේ ප්‍රතිකාර වලම ප්‍රතිඵලයක් විදියට ගොඩක් අයගෙ හිසකෙස් නැත්තටම නැති වෙලා ගිහින්.ඒත් ඒ ගැන වගක් වත් නැති ඔවුන් එකිනෙකා සමග කෙළිදෙලින්. නමුත් අම්මලාගේ ඇස් වල තියෙන බලාපොරොත්තු රහිත බව,අනාගතය පිළිබඳව අවිනිශ්චිත බව දෙනෙතට කඳුළු නංවන සුළු වුණා.


ඇතැම් මව් වරුන් තමන්ගේ දරුවා සමග අවුරුද්දකට වැඩි කාල සීමාවක් වාට්ටුවවේ ගත කර තිබුනා.මේ දරුවන් අතරින් සුලභම වූයේ ලියුකීමියා රෝගී තත්වයයි. acute lymphoblastic leaukaemia  ඒ අතරින් ප්‍රධාන වුණා. නමුත් වාසනාවකට වගේ  දීර්ඝ කාලීන ප්‍රතිකාර වලින් සුව වීමේ වැඩිම සම්භාවිතාවයක් ඇති ලියුකීමියා තත්වයත් එයමයි. ඒ හැරුනු විට hepatoblastoma , retinoblastoma වැනි ළමා වියේ පිළිකා වැළඳුනු දරුවන් කිහිප දෙනෙක් ද සිටියා. 


වාට්ටුදවේදී යමක් ඉගෙනීමටත් වඩා අපේ කාලය පුංචි ළමුන් සමග කතා බස් කරන්නට වැය වුනා කිවුවොත් වඩා නිවැරදියි. දින කිහිපයක් තුළ වාට්ටුුවේ සිටි සියළුම ළමුන්ගේ නම් මතක තබා ගැනීමට තරම් අප ඔවුන් ට සමීප වුණා.


ඒ අතරින් සිතුමි පුංචි සුරංගනාවක් වගේ. වයස අවුරුදු 4 කට වැඩි නැහැ. පැහැපත් පුංචි මූනත්, කැරලි ගැසුණු කොන්ඩයත් ඇයට ගෙනත් දුන්නේ හරිම හුරතල් පෙනුමක්.


කාලයක් තිස්සේම නිතරම හට ගැණුනු උණ සහ හෙම්බිරිස්සාව ඔස්සේ කළ පරීක්ෂණ වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙසට ඇයට ලියුකීමියා තත්වයක් ( acute lymphoblastic leukaemia) වැළඳී ඇති බව නිර්ණය වෙලා තිබුණා.ඒ සඳහා චෙමොතෙරප්ය්  ප්‍රතිකාරය කිරීම සඳහායි ඇය වාට්ටුවට ඇතුළත් කරනු ලැබ සිටියේ.


වාට්ටුවේ සියලුම වෛද්‍ය  වරුන් සමග ඇය බොහෝ සෙයින් සුහද වී සිටියා. නමුත් වෛද්‍ය සිසුන් වූ අපත්,හෙදියනුත් ඇගේ ප්‍රධානම සතුරන් ලෙසයි ඇය විසින් සලකනු ලැබුවේ. දින කීපයක්ම වාට්ටුවේ සිටීමෙන් ඇය මහත් වූ නොසන්සුන් තාවයකට පත්ව සිටියා.විවිධාකාර බෙහෙත්, සිරින්ජර ‍රැගෙන නිතරම තමන් වෙත පැමිණෙන සියලුම හෙදියන් ඇගේ තර්ජන වලට ලක් වුණා.  හෙදියන් මෙන්ම සුදු ඇඳුමින් සිටි අප සහ හෙදියන් අතර වෙනස වටහා ගැනීමට නොහැකි වූ ඇයගෙන අප වෙත ද කිසිදු සුහදත්වයක් පල වූයේ නැහැ.


වරක් ඇය වාට්ටුවවේ සිටි කුඩා ළමයෙකු සමග සෙල්ලම් කරමින් සිටියා. ඔවුන් දෙදෙනාගේ සිනහවට මමත් එක් වූයේ නිතැතින්මයි.
 "මොකද ඔය හිනා වෙන්නෙ? එපා මාත් එක්ක හිනා වෙන්න. මම හිනා වුනේ මේ මල්ලි එක්ක" 
මගේ සිනහව අපහසුවෙන් තද කරගත් මා සෙමින්ම එතනින් මෑත් වුණා. වරින් වර සිදු වූ මෙවැනි සිදුවීම් වලින් ඇය වාට්‍ටුවේ සිටීමෙන් පසු වූ නොසන්සුන් බව මැනවින් ප්‍රකට වුණා. ඇයට ඉක්මනින් නිවෙස කරා යන්නට ලැබේවායි ප්‍රාර්තනා කිරීම හැරෙන්නට අපට කිරීමට වැඩි යමක් තිබුණේ නැහැ.


සතියකට පසුව අප වෙනත් වාට්ටුවකට ගියේ මතකයන් ‍රැසක් සිතේ දරාගෙනයි. ඒ මීට වසර එක හමාරකට පමණ කලින් වූ සිදුවීම් පෙළක මතයක්. සිතේ කොහෙදෝ නිධන් වී තිබුණු පුංචි සිතුමි පිළිබඳ මේ මතකය නැවතත් අවදි වුණේ පසුගිය දිනෙකයි.


මහරගම නගරයේ ගිනි ගහන කාශ්ඨක අවුවෙන් බේරීමට මා කඩිනමින් පිය නගමින් සිටියා. තරමක් හුරු පුරුදු පෙනුමකින් යුතු කාන්තාවක් මා ඉදිරියට එමින් සිටියා. ක්ෂණිකවම මා හට ඇය කවරෙකුදැයි සිහිපත් වුණා. ඒ සිතුමිගේ මවයි. ඇගේ මුහුණේ වූ විඩාපත් බව වදන් වලින් තොරවම දිග කතාවක් පැවසුවා. දින දෙක තුනක් තුළ වාට්ටුවම එපා වී සිටි සිතුමි තවමත් පිළිකා රෝහලේ ළමා වාට්ටුවේ.......





Thursday, February 16, 2012

ඇය නමින් මධුෂාණී ....


ජීවත් වෙන්න අපි හැමෝම ආසයි...   ජීවිතේ විදවන්න නැතුව විදින්නයි මේ හැමදේම කරන්නෙ..
ඒත්අපි නොහිතපු විදියට කරදර බාදා එන පුලුවන්...  දේවල් නිසා අපිට පේ මේ ජීවිතේ විදවන්න වෙන්නපුලුවන්... වගේ විදවන්න වෙන එක දෙයක් තමයි ලෙඩ රෝග හැදෙන එක... 
මාරාන්තික ලෙඩකින්අපි ජීවිතේ අපි හිතපු පතපු දේවල් ඔක්කොම කනපිට ගහන්න පුලුවන්...
අනාගතේ ගැන අපි මවපුහීන.. අපි ආදරේ කරන අය... අපේ අතින් ටුවෙන්න තියෙන යුතුකම්.. මේ හැමදේම දාල අපිට  යන්නවෙන්න පුලුවන් මේ ලෙඩරෝග නිසා...
පිලිකාව කියන්නෙත් ඒවගේ මාරාන්තික ලෙඩක... 

පිලිකාවනිසා අපි අතරින් අකාලෙ වෙන්වෙලා ගිය එක්කෙනෙක් හෝ ගැන අපි අහල තියෙනවා...  තරමටපිලිකා මාරයා දරුණුයි...

ඒත් දැන් වෛද්‍ය තාක්ෂනෙ දිවුණු නිසා මේ රුදුරු ලෙඩ රෝග බොහෝමයක්පරාජ කරන්න පුලුවන්... 

ඒත් අව‍ශ්‍ය එක දෙයක් තියෙනව .. මුදල්...හැමෝටම ඒවගේ අවස්තාවකටමුහුණ දෙන්න ප්‍රමානවත් ආර්ථික ශක්තියක නැති වෙන්න පුලුවන්


අන්න ඒවගේ අවස්ථාවකට මුහුණදීල ඉන්න සහෝදරියක් තමයි මදුෂාණි
ඇයගෙ ජීවිතේ නැවත් ලබාගන්න අවශ්‍ය වන්නෙ රුපියල් දෙලක්ෂ විසිදාහක් වගේ මුදලක්....

අපේ ආදරනීයෙකුගෙ ජීවිතේ වටිනාමකම ඇහුවොතින් ඔබට මුදල් වලින් ඒක මනින්න පුලුවන්ද... ??

ඇයත්  වගේම  ආදරණීය හෝදරියක් , යෙහෙලියක් , දියණියක් ......

ඒත් ඇයගෙ ජීවිතය මිල වෙලා තියෙන්නෙ දෙලක්ෂ විසිදාහක් වගේ මුදලකට..

රු 100ක් බැගින්පරිත්‍යාග කලත්  2200 දෙනෙක්ට මේ අහිංසක ජීවිතය බේරාගන්න පුලුවන්...

අපි පරිත්‍යාග කරන සුළු මුදලට ජීවිතයක් බේරගන්න වගේම ගොඩක් දෙනෙක්ගෙ ඇස්වල කදුළුත්නවත්තන්න පුලුවන්...
ඒවගේම  බේරාගනුපු ජීවිතය හිනාවෙන සැරයක් සැරයක් පාසා අපිටත් හිනාවෙන්න පුලුවන්..
ඇගේ රෝගී තත්තය පිලිබද වාර්ථා  වැඩිදුර තොරතුරු දේව්ගේ අඩවියෙන් බලාගන්න පුලුවන්...
ඔබටත් ඇයගේ ජීවිතය බේරගන්න හැකි පමණින් උදවු දෙන්න මෙන්න මේ විදිවලින් පුලුවන්....

නම : පතිරණ කංකානම්ගේ ලක්ෂිකා තිළිණි මධුෂාණී

ඔබේ පරිත්‍යාගය යොමු කළ හැකි ආකාරයන් ..
·බැංකු ගිණුම : ජාතික ඉතිරි කිරීමේ බැංකුව , කරාපිටිය ශාඛාව
ගිණූම් අංකය :             1-0121-80-0775-6

· වෙස්ටර් යූනියන් මුදල් හුවමාරුව මඟින් නම් ,(විදේශගත ඔබට)
o Receiver Name : P.K.L.THILINI MADUSHANI
o Expected payout location : Karapitiya , Galle
o Province : Southern


මෙමගින් මුදල් යවන්නේ නම් ඔබේ පරිත්‍යාගය පිළිබඳවත් ඔබේ තොරතුරුත් , එම මුදල් හුවමාරුඅංකය (MTCN ) සහ වෙනත් විශේෂිත කරුණු වේ නම් පහත emailලිපිනය(cooperative.nts@gmail.com) ඔස්සේ මේ දියණියගේ පුහුණු පාසල වෙත යොමු කරන්න , 

එහිසම්බන්ධිකරණ නිලධාරි සුජීව ආරියනන්ද මහතා (දුරකථන අංක             +94778166929begin_of_the_skype_highlighting            +94778166929      end_of_the_skype_highlighting      ) ඊට අදාල සම්බන්ධීකරණ කටයුතු කරනු ඇත.
වැඩුදුර තොරතුරු
ඇයගේ ලිපිනය : කජු ගහ වත්ත , ගනේ ගොඩ , අක්මිමන
පියා : පි.කේ අනුර
මව : පි.වි පුශ්ප කාන්ති

තව දුරටත් මේ නැගනියගේ රොගි තත්වය හා ව්ස්තර පිලිබදවත් ඔබේ පරිතයාගයන් පිලිබදවත් ෆේස්බුක් මෙම පි‍ටුව හා සම්බන්ද වි ලබා ගත් හැක ( http://www.facebook.com/cooperative.nts )
Or more details :-
M.M.Nishantha
Skype : m.m.nishantha
Gtalk: m.m.nishantha
Facebook:<http://www.facebook.com/M.M.Nishantha
Blog: http://nursinglanka.blogspot.com/

මේ පොස්ට් එක ඔබේ බ්ලොග් වලත් පල කර මේ නැගනියගේ ජිවිතය බේරා ගැනිමට ගන්නා මේඋත්සහයට දායක වන්න.

Monday, February 13, 2012

වෙනස




ගොම මැටි පොළොව මත
එලූ රළු පන් පැදුර
හීනියට රිදුමකින්
පිටිකර පෙළන විට


පිණි පොද වැටෙන හඬ
පොල් අතු වහළ මත
මතු කළා සීතලක්
කිති කවමින්ම ගත....


වහළයේ සිදුරු මැද
වැගිරෙනා තරු එළිය
සොයා විත් නෙත ද සිත
අහස් ඉම පසු කර


"අන්න රතු තරුවක්"
ඇඟිල්ලද දිගු කර
පෙන්වීමි ඈ හට
එබී දෙනයන වෙත.....


"කාලයත් හරි වගේ,
වහළය හෙවිල්ලන්නට"
අඩ නින්දෙන්ම පවසා
හැරුණාය ඇය අනෙක් ඇළයට

Friday, February 10, 2012

"සහෝදර පාසලේ විද්‍යා දිනය සහ තවත් කතා"

(අපේ විද්‍යා දිනය මෙතනින්)

13 වසර ට්‍රිප් එක යන්න අපි සූදානම් වුණා..... ඒකට දවසක් දාගන්න අපි පොඩි ‍රැස්වීමක් ගත්තා....එක එක මති මතාන්තර මතු වුණා. ජීව විද්‍යා සහ ගණිත පන්ති වල ඉන්න හැමෝම වගේ කැමති වෙන්නත් ඕනා.මත ගැ‍ටුම් අතරින් යන්තම් දවසක් දාගත්තා. 


"හරි එහෙනම් ඒ දවස කන්ෆර්ම්" සිඳු අත්පුඩි ගැහුවා.ඒකට අනිත් අයත් එකතු වුණා.
ඔන්න එතකොට තමයි කොහෙන්ද මන්දා කට හඬක් මතුවුණේ.
 "බෑ බෑ... එදාට බෑ.....එදාට ******** එකේ සයන්ස් ඩේ!!!" (හොඳ වෙලාවට දැනගත්තෙ. නැත්නම් එදා ට අපි නැතුව අපේ සහෝදර පාසලේ විද්‍යා දිනයම බංකොලොත් වෙන්න ඉඩ තිබුණා) ඊ ළඟට තමයි අපේ ‍රැස්වීම තිබුණු හරියෙ මිදුලත් ගිනි ගන්න පටන් ගත්තෙ. 
"බෑ බෑ... එහෙනම් යන්න බෑ..." 
"අනේ පවු එයාලගෙ සයන්ස් ඩේ"
"අපි එහෙම කරන එක හරි නෑ.. අපේ එකටත් ආවානෙ ඉන්වයිට් කරපු ගානටත් වඩා" 
එක එක අදහස්!! මොනවා කරන්නද. අපේ ට්‍රිප් එක දින නියමයක් නොමැතිව කල් ගියා ( ආයෙ කවදාවත් යන්න වුණෙත් නෑ). අපේ ගුරු මණ්ඩලයෙ කවුරුවත් තවමත් දන්නෙ නැතුව ඇති ඇයි අපිට ට්‍රිප් එකක් යන්න බැරි වුණේ කියලා.


  ඉස්කෝලෙ කාලෙ තිබුණු පොඩි පොඩි තරහ මරහ අමතක කළොත්, ඒ සයන්ස් ඩේ එකත් හොඳට තිබුණා කියන්න පුළුවන්. (අපේ විද්‍යා දිනයත් සමග නොසසඳමි). 
විද්‍යාවත් එක්කම සංගීතයත් මනාව ගැලපිලා තිබුණා..... "මේක සයන්ස් ඩේ එකක්ද,නැත්නම් ආර්ට්ස් ඩේ එකක්ද " කියලා අපේ සමහර අය කිවුවෙත් ඒ නිසා. 
ඒකෙ තිබුණ ආරාධිත දේශනය නම් අපිට තේරුණේ නෑ වැඩියෙම.( මට තේරුණේ input, සහ output කියන වචන් දෙක විතරයි) ඒත් ඒක පිරිමි ළමයි නම් ගොඩක් උනන්දුවෙන් ඇහුවා කියලා පෙනුනා.


ටිකෙන් ටික තීරණාත්මක මොහොත එළඹුණා...
 "ආරාධිත පාසල් සඳහා වන තරඟය" 
ඒකට තිබුණ දැනුම මිනුම තරඟයක්. ඕවා නම් මොනවාද... ටී වී එකෙත් දැනුම මිනුම තරඟ වලට ගිහින් දිනපු අපිට ඕවා මොනවද? එහෙම තමයි අපි  හිතුවෙ.
 ඒත් ප්‍රශ්න තිබුණ කොලය අතට ගත්තාම එක පාරටම තේරුණා මොකක් නමුත් අපිට නොතේරෙන දෙයක් වෙනවා කියලා... ටිකක් කල්පනා කළා. "ආහ් මොකුත් වෙනවා නෙමෙ, ඒකෙ තිබුන ප්‍රශ්ණ එකකටවත් අපි උත්තර දන්නෙ නෑ......"ඒක තමයි වෙලා තිබුණෙ. විශ්වාස කරන්න එක ප්‍රශ්නෙකටවත් උත්තර දන්නෙ නෑ. මුළු ඉස්කෝලෙම කට්ටිය එකතු වෙලා උත්තර හෙව්වා.... ප්‍රතිපලය බිංදුවයි. ප්‍රශ්න පහලොවයි. අපි උත්තර දන්න ප්‍රශ්න බිංදුවයි.... ඉතින් මොනවා කරන්නද....එක්කෝ එයාලා එයාලාගෙ දැනුම අපිට පෙන්නන්න හදලා, එහෙම නැත්නම් අපි දන්නෙ නෑ කියලා අපිට පෙන්නන්න හදලා. 




මොනවා වුණත් හිස් කොලයක් ආපහු දෙන්න බෑනෙ. දන්න විදියට බැට් කරන්න ගත්තා අපි. හරියට නිකම් මුත්තයියා මුරලිදරන් විකට් එකේ හිටියා වගේ. සේරම කණා උත්තර, ඒ අතර උත්තර දන්න දෙකකුත් තිබුණා. ලොකු අකුරින් ඒ දෙකට නම් උත්තර ලිවුවා. අනිත් ඒවාටත් guess කර කර ලිවුවා. 


ඔන්න ටික වේලාවකින් ලකුණු ප්‍රකාශ කිරීමේ අවස්තාව. "මේ තරඟයෙන් ජයග්‍රහණය කරනු ලබන්නේ.... ********************* විද්‍යාලය.(අපේ ඉස්කෝලෙ) අපිට අපේම කන් අදහා ගන්න බැරුවුණා. 
අපි දිනලා. 
කණා උත්තර වලින් අපි දිනලා. 
ඉස්කෝල 10කටත් වඩා හිටියත් අපි දිනලා!!! 
මොහොතකට අපේ හැමෝම නිශ්ශබ්ද වුණා....ඒත් ඊලඟ තත්පරයේ කන් බීරි කරවන අත්පොලසන් නාදයකුත් එක්ක අපේ ප්‍රීති ඝෝශා හඳින් මුළු ශාලාවම ගිගුම් දුන්නා. මට දැනුනා සතුට දරා ගන්න බැරි වුණ කවුරුහරි දඩ බඩ ගාලා මගෙ පිටට ගහනවත්.... ඇත්තමයි තවමත් ඒ තත්පර ගානක සතුටට අපි react කරපු හැටි මතක් වෙනවා .


( කෙනෙක්ට හිතන්න පුළුවන් මේක මෙච්චර ලොකු දෙයක්ද මේ තරම් සතු‍ටු වෙන්න කියලා. ඒත් එච්චර අමාරු ප්‍රශ්න පත්තරේකට උත්තර ලියලා අපේ සහෝදර පාසලේදි අපි දිනපු සතුට එදා හොඳටම දැනුණා. ඒකෙන් අපි පැරදුනොත් පාරෙ බැහැලා යන්න බැරි වෙනවා කියලයි අපිට ඒ කාලෙ හිතුණෙ.)


 ඒත් හැම දේම අපි හිතන තරම් සුන්දර වුණේ නෑ. නිවේදකයාගේ ඊළඟ ප්‍රකාශය නිකුත් වුණා .... "ලබාගෙන ඇති ලකුණු සංඛ්‍යාව 2/15 (පහලවෙන් දෙකයි) 
මට ඇහුනෙ මුලු ශාලාවම එකම හූ හඬකින් පිරිලා යනවා විතරයි. 


තරඟයෙන් දිනන පාසලට ලැබෙන තෑග්ග ගන්න යන්න කවුරුත් නෑ... "සිඳු යන්න, සිඳු යන්න.... "එච්චරයි ඇහුනෙ. 
ආරාධිත අමුත්තා වේදිකාවේ හිටගෙන බලන් ඉන්නවා අපි දිහා.. 
ඒ තරම් අසරණ කමක් දැනුණෙ නෑ කවදාවත් මට. හීනෙන් වගේ නැගිටලා ගියත් වේදිකාවට නැගලා තෑග්ග ගන්න තරම් ශක්තියක් නම් තිබුණෙ නෑ. ඒත් ඒ ඉස්කෝලෙ හිටපු කරුණාවන්ත ගුරුතුමියක් මගෙ හිත හැදෙන වචන දෙකකින් මාව වේදිකාවට නැග්ගුවා. 


මම තෑග්ග අරන් බැහැලා ආවෙ අපේ ඉස්කෝලෙ අත්පොලසන් හඬත් අනිත් ඉස්කෝල වල හූ හඬත් එක්ක. අනිත් අය මම දිහා බැලුව හැටි පෙනුනෙ නෑ මගෙ ඇස් වල කඳුලු තිබුණ නිසා.... 
එදා හවස අමතර පන්තියට ඉන්නෙත් නැතුව මම ගෙදර ආවා... 
ඒත් ටිකක් කල් යනකොට හිතේ තිබුණ දුක වගේ හැඟීම නැති වෙලා ගියා. අපි අමතර පන්ති යන පාරෙ "***** 2/15 යි" කියලා ලියලා තිබුණ හැටිත්, පන්ති වල සර් ලාට ආව chit වලත් 2/15  තිබුන හැටිත් එක්ක අලුත් වුණ මතකයන් ඒ වෙනකොට නම් ගෙනාවෙ පුංචි හිනාවක්. දැන්නම් මේ හැම දේම මතක් කරන එකත් සතුටක් වගේ... දඟකාර පාසල් කාලෙ කරපු ඒ වගේ සමහර වැඩ නිසා අද අලුත් යාලුවොත් ඇති වෙලා තියනවා.


අමතක නොවෙනම තවත් විද්‍යා දිනයක් ඒ දින වලම තිබුණා අවට පාසලක. ඒකෙත් තිබුණා දැනුම මිනුම තරඟයක්. ඒක නම් වේදිකාවට නග්ගලා ප්‍රශ්න අහන එකක්.(දැනුමයි වාසනාවයි වගේ) ඒකෙ උත්තර දෙන්න බැරි අය අයින් වෙනවා. ඔහොම අන්තිම වේදිකාවෙ ඉතුරු වුණේ සිඳු සහ තවත් ශිෂ්‍යයෙක් විතරයි. දෙන්නටම සම ලකුණු තිබුණා. දෙන්නාටම කඩයිම් ප්‍රශ්න යොමු වුණා... 
සිඳුගෙන් ඇහුවෙ "ලෝකයේ සිටිනා සතුන් අතරින් වැඩිම කාලයක් ගැබ් දරනා සතා කවුද?" හරි ලේසි ප්‍රශ්නයක්. උත්තරේ හරියටම දුන්නා "උත්තරය ඇතා". quiz master ට පොඩි හිනාවකුත් ගියා... සබාවෙනුත් පොඩි මුනු මුනුවක් ඇහුනා. "ඇතා ට නම් ගැබක් දරන්න අමාරුයි. නිවැරදි පිළිතුර ඇතින්න. ඒත් අපි නිවැරදි පිළිතුර විදියට ඇතා බාර ගන්නවා" ඒ වෙලාවෙ තමයි ශාලාවෙ තිබුන ටියුබ් ලයිට් පත්තු වෙලා කට්ටියට හිනා ගියෙ.
 කොහොම හරි ඒ තර‍ඟෙ සම ජයග්‍රාහකයො දෙන්නෙක් හිටියා. ටික දවසක් යනකම්  සමහර අය සිඳු ට "ඇතා" කියලා කිවුවත් ඒක ඉක්මනින්ම නැවතුනේ මී පැටියෙක් වගේ හිටපු සිඳු ට ඒ නම ගැලපෙන්නෙ නැති නිසා වෙන්න ඇති.....