Thursday, January 31, 2013

උල්කාපාත.........


"වෙඩින් එකට දවස් දෙකයි මට නිවාඩු ලැබුණෙ, රිලීස් වෙන්නෙ වෙඩින් එක දවසෙ පාන්දර 4ට" 

ආයෙම මතක් වුණ එයාගෙ වචනත් එක්ක ඇස් වලට පිරෙන්න පටන් ගත්තු කඳුලු නවත්ත ගන්න බැරුව මම වාට්‍ටුවෙන් එළියට ආව. 
මොකද්ද මේ ජීවිතේ... මේ දවස් වල හැමදාම වගේ හිතට එන ඒ සිතිවිල්ල ආයෙමත් හිතේ හොල්මන් කරන්න පටන් ගත්ත. 
කොරිඩෝවෙ කෙටි බිත්තියට හේත්තු වෙලා අහස දිහා බලාගෙන මම ජීවිතේ හෙවුව...... ජීවිතේ ප්‍රශ්න පත්තරේ උත්තර නැති ප්‍රශ්න ගණනාවක් මම වටේ කැරකුණා.  කඳුලු වලින් ඒවට උත්තර ලැබෙන්නෙ නෑ කියල දැන දැනම ඒ කඳුලු නිදහසේ ගලාගෙන ගියා. අහසෙ මැද හිටගෙන හිටිය මහ වලසා තරු රාශියත් මා දිහා බලාගෙන හිටිය මමවත් නොදන්න උත්තරයක් කොහෙන් හරි ලැබෙනකම්. 

දිගින් දිගටම පර තෙරක් නොපෙනෙන අහස දිහා බලාගෙන මම හිටිය ගොඩක් වෙලා. හිතේ දුක කියාගන්න කිසි කෙනෙක් හිටියෙ නෑ. තරු පිරුණ අහසට විතරක් එදා මගෙ දුක දැනෙන්න ඇති. 

අවුරුදු හයක් පුරාවට පෙරුම් පුරාගෙන හිටිය ඒ දවසට මේ තරම් බාධා එයි කියල හීනෙකින්වත් හිතල තිබුණෙ නෑ......
විවාහය වෙනුවෙන් මට සතියක නිවාඩුවක් ලැබෙද්දි, එයාට දවස් දෙකක් විතරක් ලැබීම එයාටත් ලොකු දුකක් කියල මට හොඳටම දැනුණ. කඳුලු සලලා අඬන්න බැරුව ඒ හිතේ හිරවුණ කඳුලුත් ඇද හැලුනෙ මගෙ ඇස් හරහා.....

ඒත් , මමවත් නොහිතුව මොහොතක, අහසටත් හොරෙන් උල්කාපාත දෙකක් එක පාරටම අහස හරහා ඇදිලා ගියා. හරියට හින්දි චිත්‍රපටයක වගේ ඒ උල්කාපාත දිහා බලාගෙන මම ප්‍රාර්ථනා කළා අපි දෙන්නගෙ හිතේ සතුට..... හාස්කමකින් වගේ ඇද වැ‍ටුන උල්කාපාත දෙක ඒ ප්‍රාර්ථනාව ඉශ්ට කරයි කියලා මම විශ්වාස කළා. 

ඇත්ත.... දහසක් බාධා මැද්දෙ, අම්මගෙයි අප්පච්චිගෙයි නංගිගෙයි නැන්දාගෙයි හිතාගන්න බැරි තරමෙ කැප කිරීම් එක්ක, මගෙ හිතේ ඇඳිලා තිබුණ විවාහ උත්සවය ඒ විදියටම ලස්සනට සිදු වුණා.... 

මම දැකපු උල්කාපාත මතක් වුණා මට ආයෙමත්.

පහුවදාම අපි දෙවෙනි ගමනට පිටත් වුණා. විශ්වාස කරන්න.... එදාත් මගෙ ඇස් අහසට යොමු වුණේ ඉබේම. තවත් උල්කාපාතයක් අහස හරහා ඇදිලා ගියා. ඒ අපි දෙන්නගෙ වාසනාවේ අනිත් උල්කාපාතය වෙන්න ඇති.... 

මම දන්නවා, එයා නිසා මම වාසනාවන්තයි. ඒ වගේ ආදරයක් මේ ලෝකෙ කොහෙවත් තියෙනවා කියල මම දැනගෙන හිටිය නෑ මේ වෙනකම්ම.... 

මම අපේ අලුත් නවාතැනේ හුදෙකලාවම පරිගනකය ඉස්සරහ වාඩි වෙලා ඉද්දි, එයා නිදි නැතුව වාට්‍ටුවේ වැඩ වුණත්, අපි වාසනාවනතයි කියල මම අදහනවා.........