Wednesday, June 5, 2013

දෛවය කළ සරදම්

අපේ වාට්‍ටුව ශල්‍ය වාට්‍ටුවක්. ඒත් පිටතින් බලන කෙනෙක්ට එය  ශල්‍ය වාට්‍ටුවක් ද නැතිනම් අනතුරු ඒකකයක්ද (trauma unit) කියල සැකයක් මතු වෙනව ඇති නො අනුමාවම.

ඒ තරමට හදිසි අනතු වලට මුහුණ දුන් රෝගීන් අපේ වාට්‍ටුවෙ ඉන්න නිසා...ඒ අගෙන් වැඩි හරියක්ම "බල්ලෙක් පැනල බයිසිකලය පෙරලුන
" අය. 
එහෙමත් නැත්නම් "පාරෙ යනකොට රණ්ඩුවක් බේරන්න ගිහින් ගුටි කාපු අය." 
බලද්දි රණ්ඩු කරන්න ගිහින් තුවාල වුණ කෙනෙක්වත් , කට ගොන්නක් බීගෙන ගිහින් බයිසිකල් වලින් පෙරලිලා තුවාල වුණ කෙනෙක්වත් කොහෙවත් නෑ....... :p

ඉතින් මේ වගේ අහිංසක රෝගීන් ඉන්න අපේ වාට්‍ටුවට පහුගිය දවසක රෝගියෙක් ඇතුළත් වුණා.... 
ඔහුට නිසියාකාරව ඇවිදින්න බැහැ.හේතුව ටික කලකට පෙර උකුල් ඇටයට හානි සිදු වීම. 
ඔහුගේ රෝග ඉතිහාසය නම් අන් අයට වඩා වෙනස් වූවක්. 
බල්ලෙකු පැන බයිසිකලය පෙරලීම හෝ රණ්ඩු බේරීමට ගොස් ගුටි කෑම නොවේ... 
දුර ප්‍රදේශයක පතලක වැඩට ගොස් , පස් කන්දකට යට වීමයි ඒ සඳහා හේතු වී තිබුණේ. එහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස එතෙක් කෙරගෙන ආ ජීවිකාව තව දුරටත් කර ගෙන යාමට නොහැකි තත්වයකට ඔහු පත් වී තිබුණා....

මේ එදිනම හවස   රෝහලේදී මා දු‍ටු තවත් චරිතයක්...

වේලාව - අමුත්තන් සඳහා වෙන් වූ රෝහල් කාලය
ස්ථානය - රෝහලේ ආපන ශාලාව
චරිතය - නම නොදන්නා කාන්තාවක්

කිහිලි කරු දෙකක අධාරයෙනුයි ඇය පැමිණියේ.. ඇගේ එක් කකුලක් දණහිසට ඉහළින් කපා දමා තිබුණා.

"මට සිලි බෑග් එකකට තේ ටිකක් දාලා දෙන්න" ආපන ශාලා හිමියාගෙන් ඇය ඉල්ලා සිටියා.

උණු වතුර බෝතල් නොමැති බොහෝ රෝගීන් ආපන ශාලාවට පැමිණ තේ කෝප්පයකට දමා ‍රැගෙන යනු මා දැක තිබෙනවා. නමුත් කිහිලි කරුවලින් පැමිණි ඇයට ඒ සඳහා හැකියාවක් නැහැ...

ආපන ශාලා හිමියාගේ මොළයට පෙර කට ඉස්සර වුණා.
"මෙහෙ ශොපින් බෑග් වල තේ දාගෙන යන්න දෙන්නෙ නෑ. කෝප්පයක් අරන් එන්න"

"එයාට කෝප්පයක් අරන් යන්න බෑ..." මගේ වචනයට නිහඬ වූ ආපන ශාලා හිමියා ඇයට තේ ලබා දුන්නා. ඈ එය ‍රැගෙන යන අන්දම මා බලා සිටියේ සතුටින්, එමෙන්ම ශෝකයෙන්..

වතුරට වඩා තරමක් උකු වූ තේ කෝප්පය අවසන් කර මාද සුළු වේලාවකින් අපේ වාට්‍ටුව වෙත පැමිණියා. ඒ වන විට රෝගීන් බැලීමේ වේලාව අවසන් වන්නට ඉතිරිව තිබුණේ ඉතා සුළු වේලාවක් පමණයි. මා හට ආපන ශාලාවේදී හමුවූ කාන්තාව මගේ නෙත ගැ‍ටුණේ අහම්බයෙන්. රෝගියෙකු අසලට වී සිටි ඈ මා හට ලෙංගතු සිනහවක් පෑවා. මගේ සිත උත්සුක වුණේ ඇගේ රෝගියා කවරෙකුදැයි දැන ගැනීමට.

පුදුමයක්!
ඒ මා කලින් සඳහන් කළ පතලට යට වූ රෝගියා. 

ඔවුන්ගේ කතාව දුක්බරම කතාවක්.

ඇයගේ කකුල අහිමි වී තිබුණේ සුනාමියේදී තාප්පයකට යට වීමෙන්.  ඇඟලුම් කම්හලක සේවිකාවක වූ ඇයට එතැන් පටන් සිය ජීවිකාව අහිමි වී තිබුණා. ඉන් පසුව පවුලේ සියල බර කරට ගත් ඔහුද ඉන් වසර 5කට පසුව පස් කන්දකට යට වීම සැබැවින්ම හ්දෛවෝපගතයි. 
තවමත් පාසල් යන ඔවුනගේ දරුවා ජීවත් කරවන්නට ඔවුන් දෙදෙනා "කුලී වැඩ" කරන්නේ කෙලෙසකදැයි මට තවමත් සිතා ගැනීමට අසීරුයි.