Tuesday, August 6, 2013

සදාකාලික කව

ඈත නිල් වන් 
අහස් කුළු මත
රහසෙ ඉපදුන
වැහි බිඳුව නුඹ

මෑත පොළොවෙහි 
පරව යන්නට
පණ ගැහුණ 
මල් පියල්ලෙකි මම

සා පිපාසෙන්
පීඩිතව ගිය
දුක් දැරූ 
මහ පොළොව
ළඟ මම

පණ ලැබූයෙමි 
මටත් රහසෙම
නුඹේ සිහිලට 
ලොබෙන් බැ‍ඳෙමින

සිහින ඇතිරූ
පවුරු සතකින්
ගලා ආ මුතු 
තුෂර බිඳ නුඹ

මගේ ජීවන
සුසුම් ගලපන
නොසි‍ඳෙනා දිය
උල්පතයි නුඹ....




8 comments:

  1. ලෝකයේ මේ කොණ ටික කලක් පාළුවට තිබ්බා සිඳු !

    ReplyDelete
    Replies
    1. මට නම් මතක මුලු ලෝකෙම පාලුවට ගිහින් තිබුණා වගේ. :D

      Delete
  2. මේකට සදාකාලික කව කියලා මාතෘකාව දැම්මේ ඇයි කියලා මම කල්පනා කලේ "නුඹ" කියලා නොදා.

    හැබැයි කල්පනා කරලා බැලුවාම මේක සදාකාලික කවක් වෙනවා නම් හොඳයි තමයි.

    ReplyDelete
  3. අදයි මේ පැත්තට ගොඩවැදුනේ.
    හිතට දැනෙන වචන පෙළක්.ලස්සනයි.

    ReplyDelete
  4. ලෝකයේ කොණ කොනකටම විසි වේගෙන ආවේ,,,ඔහොම විසි වෙන්න දෙන්න එපෝ

    ReplyDelete
  5. After a long long time!I don't know where those ideas spring from. Very reflective poem. You always give me a thought to ponder on.

    ReplyDelete
  6. අදමයි ආවේ මේ පැත්තට.. ලස්සන කවි පද ටික. දිගටම ලියන්න. ජය වේ!

    ReplyDelete