Friday, June 7, 2019

තවකෙකු වෙනුවෙන් සේවය කිරීම

"It is imperative that we not become numb. The people that we serve, they have faces, families, hopes and dreams and stories."

Designated survivor ඉතාම ඉහල ඇගයීමක් ඇති රූපවාහිනී කතා මාලාවක් නොවේ. එය 7.7/10 වැනි ඇගයීමේ මට්ටමක පවතින කතා මාලාවක්. නමුත් අවසානය දක්වාම කුමක් සිදුවේද කියන කුතුහලය දිගින් දිගටම නොනැවතී බලන්නට සිතෙන මට්ටමක එය පවතිනවා. මෙහිදී මම එම කතා මාලාව පිළිබඳව ලිපියක් ලිවීමට බලාපොරොත්තු වන්නේ නැහැ.

නමුත්, designated survivor යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ කවර පුද්ගලයෙක් ද කියා හැඳින්වීම වැදගත් බව සිතනවා. ඇමරිකාවේ ජනාධිපති උප ජනාධිපති ,සෙනෙට් මණ්ඩලය සහ රජයේ අනිකුත් ඉහල නිලධාරීන් එකට එක් වෙන අවස්ථා වලදී එම ස්ථානයේ නැති ඔවුන් සියලුදෙනාට පහළ නිළයක් දරන පුද්ගලයෙකු ව designated survivor ලෙසින්  ඒ දිනයට නම් කරනවා. එහිදී  බලාපොරොත්තුව වන්නෙ ඉහත  සියලුම දෙනා එකවර මිය ගියොත් රජය නොවැටී පවත්වාගෙන යාම. සැකෙවින් කියනවා නම් ඉහත නම් කරන ලද පුද්ගලයා එම අවස්ථාවේදී ජනාධිපති ලෙස පත් කරනු ලබනවා.

Designated survivor කතා මාලාව ආරම්භ වන්නේ එලෙසින්. ඉහළ රාජ්‍යතන්තිකයන්‍ සියල්ලන් එක වර ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාරයකින් මිය යනවා.. එදිනට  designated survivor ලෙසින් නම් වෙන්නෙ නිවාස සහ නාගරික ලේකම් වරයෙක් වෙන Tom Kirkman. ඔහු දේශපාලකයකු නොවේ. නමට කිසිම කැලලක් නැති සාමාන්‍ය ජීවතයක් ගත කරන මහාචාර්ය  වරයෙක්. නව ජනාධිපතිවරයා විදියට ඔහු මුහුණ දෙන අභියෝග මෙහිදී කතාවක් ලෙසින් ගොඩ නැගෙනවා.
මේ චරිතයේ ගොඩක්  තැන් වල ඔහු කියන දේවල් හරිම ආකර්ෂණීයයි. මම ඉහත සඳහන් කළේ ඒ වගේ එක වාක්‍යයක්. එය සිංහලට පරිවර්තනය නොව අනුවර්තනය කළොත්,

“අපි හිතක් පපුවක් නොමැති පුද්ගලයන් නොවිය යුතුයි. අප විසින් සේවය ලබාදෙන පුද්ගලයන් ට සිතක්, චරිතය ,අනන්‍යතාවයක් ,පවුලක්,බලාපොරොත්තු සිහීන සහ  අපි නොදන්න කතාවක් ,ප්‍රශ්න ඇති බව සිතා කටයුතු කළ යුතුයි.”

අපි එකිනෙකා විවිධ රැකියා කරන අය. ඒ මගින් අපි කරන්නෙ විවිධාකාරයෙන් අප එකිනෙකාටම සේවය සපයා ගැනීම. ඒත් රැකියා වල කාර්‍ය බහුල බව නිසා වගේම අපේ හිතේ තියන වෙනත් ප්‍රශ්න නිසා වගේම , තව කෙනෙකු  වෙනුවෙන් කැපවීමේ පුරුද්දක් නැති නිසා අපි අපේ හැකියාව 100% න් අපේ සේවා ලාභියා වෙත ලබා නොදෙන අවස්ථා ඕනා තරම්.

අපෙන් සේවය ලබාගැනීමට පැමිණෙන පුද්ගලයන් ට අපිට වඩා ඒ කාර්‍යය වැදගත් කියල මොහොතකට හෝ හිතනවා නම්, අපේ හැසිරීම නිසා ඔවුන් ගේ හිත රිදෙන , අසතුටට පත් වෙන අවස්ථා අඩු කරගන්න පුළුවන් .

දරුවා ට උණ තිබෙනවා කියල රෝහලට දරුවව රැගෙන එන අම්මට තමයි ඒ සම්බන්ධ ලොකුම ගැටලුව පවතින්නේ.  වෛද්‍යවරයා ට හෙදියට හෝ රෝහල් ආරක්ෂක නිලධාරියා ට නොවේ. එතනදි, රෝහල් සේවකයන් ඒ අම්මාට හොඳින් කතා නොකරන්නේ නම්  කුමක් හෝ හේතුවකට බැන වදිනවා නම්, දරුවා ගේ අසනීපය නිසා අම්මා විඳින වේදනාවට තවත් සිත් තැවුළක් පමණයි එක් වෙන්නෙ.

උදාහරණයක් ලෙස ,ඇතැම් වාට්ටු ඇතුලතට පිටතින් පැමිණෙන පුද්ගලයන්ට ඇතුල් වන්නට ඉඩ දෙන්නේ නැහැ. නමුත් පිටතින් පැමිණෙන බොහෝ ය ඒ බව දන්නේද නැහැ. පිටතින් පැමිණෙන පුද්ගලයන්ට ඇතුළුවීමට තහනම කියා දැන්වීම් පුවරුවක් හෝ නැහැ. ඒ අනුව කිසිවක් නොදැන එකවර වාට්ටුවට ඇතුළට පැමිණෙන පුද්ගලයන් හට කාර්යමණ්ඩලය බැනවදින අවස්ථා තිබෙනවා. එම අර්ථයම සාමාන්‍ය සරල කාරුණික වාක්‍යකින් ඊට වැඩ විනයානුකුල ලෙස පවසනවානම් කොතරම් වටිනවද.

බැංකුවකින් යම්කිසි කාර්‍යයක් කර ගැනීමට යන ඇතැම් වෙලාවට කවුන්ටරයේ සිටින තරුණිය ඇතැම් වෙලාවට මූණ දිහාවත් බලන්නට කාරුණික වෙන්නෙ නෑ. තමන්ගේ සේවය ලබාගැනීමට පැමිණෙන්නේ මුහුණක් නැති පුද්ගලයෙක් ලෙස සහ තමන්ටත් මුහුණක් නැති ලෙසින් සිතා හැසිරෙන ඇයගෙ හැසිරීම නිසා ගණුදෙනු කරුවන්ට ඇති වෙන්නෙ නොපහන් හැඟීමක්. යම්තම් හෝ ඔලුව ඔසවලා යම්තම් හෝ හිනා වෙන්න පුළුවන් නම් ඒ හිනාව හිත හදන වචන 100කට එහා වටිනවා.

අපි බොහෝ දෙනෙක් රැකියා ස්ථානයේ කතා කරන විලාසය ගැන හිතන්නෙම නැති තරම්.අපි ගෙදර කතා කරන විලාසයටම රැකියා ස්ථානයේ ද කතා බහ කිරීමට පුරුදු වී තිබෙනවා. අප ආරූඩ කරගත් වාග් විලාසයක් භාවිත කළ යුතු යැය් නොවේ මා පවසන්නට උත්සහ කරන්නේ. නමුත් අප සේවා ලාභියාට කතා කරන ස්වරය මදක් හෝ මෘදු විය යුතුයි. අප රැකියා ස්ථානයට පැමිණෙන ඕනෑම කෙනෙක්‍ හට අවශ්‍ය සේවාව සපයන්න අපි බැඳී සිටිනවා.

රජයේ කාර්‍යාලයකින් යම් කර්තව්‍යයක් කරගැනීමට යන්න. ඔවුන් බොහෝ දෙනෙක් හැසිරෙන්නේ ඔවුන් සේවාලාභියාට උපකාරයක් කරන ආකාරයට.
තවත් එක් කරුණක් සේවා සැපයීමේ ප්‍රමාදය.  කොළඹ කාර්‍යාලයකින් යම්කිසි කරුණක් ඉටුකර ගැනීමට පැමිණ තිබෙන්නේ පෙරියමඩු වල පදිංචි පුද්ගලයකු වෙන්නට පුළුවන්. ඔහුට නැවතත් තම නිවස බලා යාමට කොතරම් කාලයක් ගත වෙනවාද? අප කාර්‍යාලය අවසන් වී නිවසට පැමිණීමට කොතරම් නම් බලාගෙන සිටිනවාද?  මේ රටෙහි වාසය කරන අනිකුත් මිනිසුන්ද එසේම බව වටහා ගන්න.

සේවාලාභියාගේ ඇඳුම ආර්ථික මට්ටම ඉංග්‍රීසි භාෂාව හැසිරවීමේ හැකියාව අනුවද සපයන සේවයේ වෙනස් කම් බොහෝ ස්ථාන වල පවතිනවා. රජයේ ආයතන පමණක් නොවේ. පෞද්ගලික ආයතන , කඩ සාප්පු ආදියේ පවා මෙය දකින්නට ලැබෙනවා.

මෙම ගැටලුව බොහෝ සෙයින් දකින්නට ඇත්තේ දකුණු ආසියානු මානසිකත්වය තුළ. විනයක් නොමැති කම, තමන්ගේ රැකියා ස්ථානය තමන්ගේ බූදලයක් ලෙසින් සිත සිටීම , තමන් ලඟට සේවයක් ලබාගැනීමට පැමිණෙන පුද්ගයාට වඩා තමන් සක්‍ර දෙවි මට්ටමට ආසන්න ලෙසින් සිතා සිටීම, එකිනෙකාගේ  ආකල්ප වල ඇති ගැටළු  ආදිය නිසා මේ තත්වය පාලනය කළ නොහැකි ලෙසින් පවතිනවා.

මෙහි හරය සැකෙවින් පැවසුවහොත්,
ඔබේ සේවාලාභියා ද නුඹ වැනිම මනුශයෙකු බව සිතන්න. ඔහුගේ රැකියා ස්ථානයේදී නුඹටද අමිහිරි අත්දැකීමක් සිදුවුවහොත්, එහිදී නුඹට දැනෙනා සැටි සිතන්න.
ඔබට කම්මැලි සිතෙන විට, සේවාලාභියා පිළිබඳව තරහක් එන විට නුඹ ඔහුව නුඹේ පුටුවේ තබා, නුඹ ඔහුගේ අසුනේ හිඳගෙන  හෝ කවුන්ටරයේ සිටගෙන ඒ අවස්ථාව නුඹට ආරූඪ කරගෙන සිතන්න.

නුඹේ පවුලේ කෙනෙකුගේ අසනීප  වූ අවස්ථාවක්, මරණයක් සිදුවූ අවස්ථාවක්  මතක් කරගන්න. නුඹ නොදන්නවා වුවත්  ,නුඹ වෙතට පැමිනෙන් පුද්ගලයන් ද එවන් හෝ ඊටත් වඩා දුකින් පසුවන නමුත් හදිසි අවශ්‍යතාවයන් නිසා නුඹ වෙතට පැමිනෙණ කෙනෙකු වීමට ඇති හැකියාව ගැන සිතන්න.

නුඹට ඇති දහසක් ප්‍රශ්න සිහි කරගන්න. නමුත් ඒ ප්‍රශ්න නුඹගේ සේවය ලබාගෙන පැමීණෙන්නාගේ හිස මත අත නොහැරීමට වග බලාගන්න. ඒ වෙනුවට, මේ ජීවත් වන සියල්ලන් එබඳුම වූ ප්‍රශ්න සහසක් හිස මත තබාගෙන ඇති බැව් සිතා ඒ ප්‍රශ්න සහසක් හිස මත තබාගෙන ඇති බැව් සිතා ඒ ප්‍රශ්න සහසින් එකක් හෝ නුඹේ දායකත්වයෙන් අඩු කරගැනීමග නුඹට සහය විය හැකි බව සිතන්න.

රටක් වශයෙන් ඉදිරියට යාමට නම් අප තනි තනිවම ඉටු කළ යුතු කාර්යයන් ඇති බව මතක් කර ගන්න.

It is imperative that we not become numb. The people that we serve, they have faces, families, hopes and dreams and stories.

- Tom Kirkman

Sunday, May 26, 2019

නුඹ නැතිව , නුඹ සමග

අඳුරු හෝරා අතර
අතරමං වී තවන
පාලුවී තනිකමට
සිත දවන වෙලාවට

නුඹේ සුසුමක පවා
ආදරය ඇති නිසා
නුඹ නැතිව නුඹ සමග
තුරුලු වී හිඳිමි මම

Thursday, March 21, 2019

මායා වීදුරු

මගේ ළමා කාලයේ මුල් සිව් වසරින් වැඩි කොටසක් ගෙවී ගියේ අම්මා ට සහ මට පමණක්ම සීමා වූ ලෝකයකය. 
සතියකට හෝ දෙකකට වරක් පමණක් දකින්නට ලැබුණු අප්පච්චි ගේ අඩුව එතරම් මට නොලැබුණේ දවසින් වැඩි කාලයක් මා අම්මා සමගම ගත කළ නිසාය.
එකී ළමා කාලය සිහිපත් කරන විට මට සිහිවන්නේ තැනින් තැන මතක් වන සිදු වීම් සමුදායක එකතුවකි. ඒ බොහොමයක් සතුටු දායක සිදුවීම් ය. ඒ ප්‍රීතිමත් ළමා කාලයේ මට දුක සිතුණු වාර දෙකකි.

එකක් , අහසින් වත්තට වැටුණ සරුංගලයක් මගේ අතට නොදී නසරාණි කොල්ලෙකු විසින් රැගෙන යාමය. (ඒ සරුංගලය ඒ නසරානි කොල්ලාගේ ය)

අනෙක් සිදු වීමෙහි තරමක විහිලු සහගත බවක් ද ගැබ් වී ඇත.එහෙත් , ඒ පිළිබඳව මගේ සිතෙහි වන හාස්‍යෝපාදය යටපත් කරගෙන විස්තර කළ නොහැකි දුක්බර හැඟීමක මතකයකින් සිත වෙලා ගනීයි. ඒ එම සිදු වීම සමග මා හට දැනුණ අහිමි වීම පිළිබඳව වූ මුල්ම මතකයේ ශේෂ වූ නටබුන් වු හැඟීමක් තවම සිතෙහි හොල්මන් කරන නිසාවෙනි.

සිප්පි කටු සහ ඛනිජ පාෂාණ  යනු මා තවමත් බොහෝ කැමත්තෙන් එකතු කරනා දේවල් වලින් දෙකකි. ඉතා කුඩා කාලයේදී ත් මම මිදුලේ වැලි අතර "මැණික් ගල් " සෙවූයෙමි. මැණික් ලෙසින් මා හඳුණාගත් තිරිවානා ගල් කැබලි කිහිපයක් ම මා සතුව එකළ පැවතිනි.

එක් දිනක මම අම්මා සමග කොහේ හෝ පයින් යමින් සිටියෙමි.හදිසියේ ම කොළ පැහැති "මැණික් ගලක්" පාරෙහි වැටී තිබෙනු මට දැකිය හැකි විය.  ඒ කොහේදැයි මට මතක නැත. එහෙත්, "කොළ පැහැති මැණික් ගල පාරෙහි වැටී තිබූ ආකාරය ද, එය මා අතට ගත් ආකාරය ද මට චිත්‍රපටයක් සේ තවම මතකය. එහෙත් මට කිසිවක් කියන්න ට ඉඩ නොතබාම අම්මා එය මා අතින් රැගෙන විසි කළා ය. වීදුරු කැබැල්ලකට මා අත කපා ගනීවි යැයි ඇය සිතන්නට ඇත.

එය මැණික් ගලක් බව මම තරයේම ඇදහීමි. ඉතා වටිනා යමක් මා සතු වන්නට ගොස් එය ක්ෂණයකින් අහිමි වූ බව මට හැඟී ගියේය. එහෙත් ඒ මොහොතේ සිතට ආ කණගාටුව වචනයකටවත් නොපෙරලා මා එය විඳ දරාගත්තා මතකය. ඒ, මා එතුවක් කළ කිසි දෙයකට එපා නොකියා මා ආශා කළ සෑම කුඩා දෙයකටම අම්මා සෑමදාම ඉඩ දුන්  නිසා වන්නට ඇත. එසේ නැති නම් ඒ මොහොතේ මගේ හිතෙහි හටගත් දුක පැවසීමට උවමනා තරම් වචන මා එකළ දැන නොසිටි නිසා වන්නටත් පුළුවන.

පසුව ද එය දිනකට කිහිප වරක් මතක් වී මට බොහෝ සෙයින් දුක සිතිණ බව මතකය. ක්‍රමයෙන් ඒ ප්‍රබල හැඟීම තුරන් වී ගිය ද,  ඉන් වසර 20- 30කට පමණ පසුව ද  එම සිදු වීම මතක් වී විස්තර කළ නොහැකි අන්දමේ කණගාටුවක් තවමත් සිතෙහි හට ගනී. 

ගුරු ගීතය පරිවර්තනයේ සියලුම දේට වඩා එක් වාක්‍යයක්  මට හොඳින් කට පාඩම් ය. "මගේ ළමා කාලය කොළ පැහැති මායාකාර වීදුරු කැබැල්ලක් මෙන් ඒ ගස් යට නැවතුණේය". 

එසේ මතක තිබීමට එකම හේතුව අන් කිසිවක්  නොව එහි ඇත්තේ "කොළ පාට වීදුරු කැබැල්ලක්" වීමය.  එය රතු පාට හෝ නිල් පාට වූවා නම් මා හට එය එසේ මතක නොතිබෙන බව දනිමි. එය සහ මගේ වීදුරු කැබැල්ල අතර කිසිදු සබඳතාවයක් නැතත් , එම වාක්‍යයයට  පුදුමාකාර ලෙසින් මම ප්‍රිය කරමි. ඒ මගේ ළමා කාලයේ කොටසකට අයත් වූ කොළ පැහැති වීදුරු කැබැල්ලක ගැබ් වූ සියුම් වේදනාත්මක, එහෙත් අම්මා සහ මා අතර වූ අපූර්ව සබැඳියාවක මතකයක් එය සිහිපත් කරන නිසා ය.

මේ වන තෙක් වූ ඒ අහිමි වීම පිළිබඳව හැඟීම පසු ගිය දිනෙක මා වෙතින් අහම්බෙන් ගිලිහී ගියේය.

එය මට හමු විය !

එය වතුරට සහ වැලි අතරට එක්ව මැදී යාමෙන් සුමුදු වූ කොළ පැහැති වීදුරු කැබැල්ලකි. සමහර විට එය වසර ගණනාවක් ගඟක පතුලෙහි සැඟවී තිබෙන්නට ඇත. එසේ නොමැති නම් මුහුදු වෙරළක වැලි හා ගැටෙමින් තිබී එසේ මා හට හදිසියේ හමුවන්නට ඇත. 
කුඩා කාලයේ මට අහිමි වූ වටිනා වස්තුවක් මායාකාර ලෙස නැවත මා හට ලැබුණා හා සමාන වූ හැඟීමකින් නිමේශයකින් සිත වෙලී ගියේය. ඉතින් එය මම පරිස්සමින් අරන් තැබීමි. සැබැවින්ම එය මගේ වීදුරු කැබැල්ල නොවේ යැයි කා හට විශ්වාසයෙන් කිව හැකිද ?


Saturday, January 5, 2019

නිකී

සමහර අය අපේ ජීවිතේට එන්නෙ හරිම තාවකාලිකව ඒ වගේම නොහිතන වෙලාවක. ඒත් ඒ පුංචි කාල සීමාව ඇතුළත ඉතුරු කරලා යන මතක අපමණයි.
නිකී ත් ඒ වගේ.

එක දවසක් උදේ පාන්දර දොර ඇරලා බලද්දි නිකී දොර ඉස්සරහට වෙලා හිටගෙන හිටියා. හරියට කාලෙකින් ගෙදර නාව යාලුවෙක් ගෙදරට ආවා වගේ. හිනා වෙවී අපි දිහා බලාගෙන හිටිය එයාව දැක්කම හිතට ආවෙ වෙනදට දන්නෙ නැති බල්ලෙක් වත්තට ආවම එන හැඟීම නෙමේ..... බල්ලො දැක්කම ගේට්ටුවෙ සීමාවෙන් එහාට එලවලා දාන අප්පච්චිටත් එයාව දැක්කම හිනා ගියා. අපි සේරම ඇවිත් එයා දිහා බලද්දිත් නිකී කළේ ඒ හිටිය විදියටම හිනා මූණක් එක්ක බලාගෙන හිටිය එක.

ඇත්තටම නිකී ට තිබුණා එක එක විදියෙ මූණු. ලස්සනම එක තමයි එයාගෙ "හිනා මූණ". අපේ ගෙදර කවදාවත් සත්තු හිටියෙ නෑ. නිකී ඒ නිසා හැමෝටම මැජික් එකක් වගේ වුණා. ඇත්තටම නිකී ලස්සන බල්ලෙක්. මොකක් හරි මිශ්‍ර වර්ගයක්.

එදා පැය දෙක තුනක් අපේ ගෙදර හිටිය නිකී කන්න දුන්න දේවල් කාලා වත්තෙ හතර මායිම එහෙම බලාගෙන ආපහු ගියා. කොහෙන් ආවද කොහාටද ගියෙ කියල කාටවත් හොයා ගන්න බැරි වුණා.

ආයෙමත් සතියකට පස්සෙ නිකී උදේ පාන්දර දොර ළඟ ආයෙමත් හිටගෙන හිටියා. එදා වගේමයි... අර හිනා මූණ !
කළින් දවසට වඩා වැඩි වෙලාවක් ගෙදර හිටිය නිකී ආපහු ගියා.
තවත් සතියක් ගෙවිලා ගියා... ආයෙමත් සති අන්තයේ දවසක් !

එදා ආව නිකී ආයෙම ආපහු ගියෙ නෑ. අපේ ගෙදර නැවතුනා.. අයිතිකාරය කවුද කියල හොයලා බලන්න අපි කාටවත් උවමනාවක් තිබුණෙ නෑ. ඒ තරම් නිකී ලස්සනයි හුරතල්.

නිකී කිව්වට ඒ කාලෙ එයාගෙ නම බව්වා. මොකද නමක් ගමක් දන්නෙ නෑනෙ. මම එක එක නම් කියලා බැලුවා. ටොමී, සැන්ඩි, සරදියෙල් .... ඒත් ඒ එක නමක් වත් එයාගෙ නමද කියල හොයාගන්න බැරි වුණා. හේතුව, ඒ සේරම නම් වලට එයා උඩ පැනලා හිනා වෙලා වලිගෙ වනපු නිසා. 🙄

අනුන්ගෙ බල්ලෙක් ගෙදර තියාගත්ත කියල රට්ටුන්ගෙන් බැනුම් අහන්න වෙයි කියල කලබල වුණ අප්පච්චි විතරක් අපේ දැඩි විරෝධය මධ්‍යයේ එයාගෙ අයිතිකාරයාව හොයාගෙන එයාට පණිවිඩයක් යැව්වා.
එදා හවස ඒ අයිතිකාරය ආව. නිකීව එක්කන් යද්දි නිකී බෑ කිව්වා. ඒත් එයා බලෙන් අරන් ගියා.

ඒත් ඒ ගිය විදියට මම හිතුවා අනිවාර්‍යෙන් පහුවදා වෙද්දි ගෙදර එයි කියන එක. පහුවදා නෙමේ... පැය දෙක තුනක් යද්දි ආයෙමත් නිකී ගෙදර. 😁

අන්තිමට ඒ ගෙදර මිනිස්සු නිකී ව අත ඇරියා. එයාගෙ බේත් විදපු පොත් එහෙම අපේ ගෙදරට ගෙනත් දුන්නා. ඒ පොතේ විදියට නිකී ගෙ වයස අවුරුද්දට ටිකක් අඩුයි.
ඉතින්,ඔය විදියට මාස දෙකක් තුනක් නිකී අපේ ගෙදර හිටියා. එයාට මුලින් මම දාපු නම නිකිටා. ඒත් හැමෝම එයා ට නිකී කියල කතා කරන්න පටන් ගත්තා.
මේ ගෙදරට නම් බල්ලො ගේන්න එපා,ළමයි මදිවට බල්ලන්ගෙත් වැඩ කරන්න මට බෑ කිව්ව අම්මයි, බල්ලන් යනු මිනිසාගේ සතුරාය කියල හිතාගෙන හිටිය අප්පච්චියි දෙන්නම දවස් දෙකක් යද්දි නිකී ට ඉන්න කූඩුවකුත් ගෙනත් තිබුණා. ඒත් ඒක නාම මාත්‍රික කූඩුවක්. කූඩුවට යන්න කිව්වාම ඒක ඇතුළට යන්න පුරුදු වෙලා හිටිය නිකී එළියට එන්න ඕන වුනාම අතින් තල්ලු කරලා දොර ඇරගෙන එළියට එන්න පුරුදු වුණා.
ඒත් එක නීතියක් තිබුණා. ගේ ඇතුළට එන්න තහනම්. ඒක අප්පච්චිගෙ නීතිය. නිකී කවදාවත් ඒක කඩ කළේ නෑ. දොර ගාවට ඇවිත් ගේ දිහා එබිලා බලලා එයාගෙ සීමාවෙ ඉන්න හැමදාම වග බලාගත්තා. (ඒත් අම්මයි මමයි හිතාගෙන හිටියෙ අප්පච්චි කොහෙ හරි ගිය වෙලාවක නිකීට ගේ ඇතුළ ටිකක් පෙන්නන්න ඕනා කියලා)
නිකීගෙ කැමතිම මනුස්සයා වුණේ භාතිය. ඒ වගේම අම්මා. භාතිය ට කැමති එයාව නාවන නිසා, අම්මට කැමති හතර වේලටම කන්න දෙන නිසා.
එක කිණිතුල්ලෙක් වත් මැක්කෙක් වත් නැතුව ,රසට කාලා බීලා සතුටින් හිටිය නිකී මාස‍යක් දෙකක් යද්දි හරි ලස්සන වුණා. හිටියටත් වඩා. එයාගෙ මුල් අයිතිකාර ගෙදර අයත් සමහර වෙලාව ඇවිත් බලලා ගියා. නිකී ත් ඒ ගේට්ටුව ගාවට ගිහින් සමහර වෙලාවට එනව. නිකී ඒ ගෙදර දාල ඇවිත් තිබුනෙ එහෙ ඉන්න වෙන බල්ලෙක් එයාට කරදර කරන නිසා කියලයි ඒ අයිතිකාරයො කිව්වෙ.
එක දවසක් දා රෑ නිකී අතුරුදහන් වුණා. කොහෙ ගියත් පැයකින් දෙකකින් ඇවිත් අපිට හොරෙන් කූඩුවට රිංගන නිකී ආයෙ ආවෙ නෑ. ( එයා දන්නව රස්තියාදු ගහන එක වැරදීයි කියල. වැරදි කළාම එයා කරන්නෙ හොරෙන්ම කූඩුවට වෙලා සද්ද නැතුව eye contacts නැතුව ඉන්න එක)
දැනට සති තුනකට කිට්ටුයි. නත්තල් දවසෙ හිතුවා රතිඤ්ඤා සද්දෙට බය වෙලා එයි කියලා. ජනවාරි පළවෙනිදා ත් එහෙම හිතුවා. ඒත් නිකී ආවෙ නෑ.
ෆොටෝ, විඩියෝ දකිද්දි තවම දුකයි. බල්ලෙක් ව පුච්චපු ෆොටෝ එක දකිද්දි තවත් දුකයි. එච්චර හොඳ සත්තුන්ට ඇයි මිනිස්සු එහෙම කරන්නෙ.

ගෙදරට වෙන බල්ලෙක් ගේනවට අම්ම කැමතිත් නෑ... මට ඕනා නිකීව කියල අම්ම කියන්නෙ.

Thursday, October 4, 2018

හිනැහෙන හඳ

අහස් ගඟ දිගේ ඇවිදිත
විඩා පත් වෙලා සඳ වත
අහස් දියේ පිණි කැට වැද
යළිත් බොඳ වෙලා

විඩා නිවන්නට ගමනෙහි
කතාවකට තරුවක් නැත
අහස් කුස පුරා බොඳවම
සඳත් තනි වෙලා

පිණි බිඳු සියොළඟ තැවැරෙත
සීතලට තුරුලු වන්නට
තරු නැතිවම රෑ තුන් යම
අහසෙ තනි වෙලා

වැහි බිඳු එකෙනෙක යාවෙන
මොහොතට තත්පර ගැන ගැන
සඳ බොඳවම තරු නැතිවත්
තවම හිනැහිලා

Thursday, September 20, 2018

සොයමු යලි අරුන්දති










❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
එක් දිනක් විය !
ප්‍රේම සැමරුම් වලින් හැඩ විය !
ශෘංගාර ඉසිඹුවක අවසන
කවුලු විවරව
අහස දෙස බැලු
සොඳුරු මොහොතක
නිමේශයකට
කවුලුවේ හරි මැදට වන්නට
යාවගිය තැන
විකර්ණය මැද
අරුන්දති තරු දෙනෙත් දල්වා
මදහසක් හෙළුවාය
අප වෙත

නැහැ තමයි ආයෙමත් ළග මම
වසඟ වී පාලුවට ලොබ බැද
කඳුලු සමගම මිතුරු දම් පුර
කවුලු පියපත් තදින් සිර කොට
වසා කුටියක සිරව තනුවම
හිදින්නවද කල්පයක දුර තව

ඉසිඹුවක අවසරය ගනු මැන
හැර බලන්නට
වැසූ කවුලුව
සිකුරු තරුවම
යලි සොයන්නට
නුඹ දෙසද මා දෙසද ඈ
බලා ඉන්නා
අයුරු බලනට
තත්පරෙන් තත්පරය අරගෙන
නැවත මා නුඹ දකින දින තුරු
පාලුවක් නොම දැනේ
එම විට !
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

Sunday, August 12, 2018

බිම් වැටී ඉහිරි ගිය
මතක සායම් වලින්
ඇඳුණු සිතුවම් රටා
පාගමින් නුඹ ගිහින්
පැහැදුල් ව මාවතක
පා වැකුණු සායමින්
මතක බණ පද පෙළක
අඩි තබා නුඹ ගිහින්

ඇඳුන අඩි සලකුණින්
හැලුණු සායම් වලින්
කිලිටි වූ මාවතේ
යනෙන විට නුඹ සොවින්

නුඹේ ලෝකය සොයන්
යලිත් නුඹ ගෙන යන්න
සොයා එන්නෙමි ඉතින්
පිය ලකුණු ඇති සෙයින්