Sunday, September 25, 2016

සමු නොගන්නෙමි මතක දෙවසර

දෙවන සටහන - තරු අහස යට වෙරළ තෙර තනි වීමි
 

රාත්‍රි  අහස සවස ඇඳ සිටි අනුරාගී රන් සළු උණා දමා තිබිණි. හාත්පස අඳුරුය. එය අමාවක වන්නට ඇත. පෙනෙන එකම ආලෝකය කාංචනා අක්කාගේ මෝටර් රථයේ පහන් එලිය පමණි. ඉනිදු වැඩි කොටසක් තාර පාරේ කළු පැහැයෙන් උරාගෙන තිබිණි.මුව අගුල් ලෑ සේ අප දෙදෙනාම කතා නැත. ඇසෙන එකම හඬ වාහනයේ හඬ පමණි.

පෙසාලයි වෙරළේ සාදයකි. අප දෙදෙනා හැරෙන්නට අනෙක් සියලු දෙනාම සවසම එහි ගොස් සිටියහ. ෙප්සාලයි අප දෙදෙනාටම නුපුරුදු තැනක් නොවේ. නමුත් එදින සාදය පැවැත්වෙන ස්ථානයට නිවැරදිම මාර්ගය අප දෙදෙනාම දැන නොසිටියෙමු. එක වරක් නොව දෙවරක්ම පාර වැරදි ගියේය. පාර අසන්නට කිසිවෙකු පාරේ  නොසිටියේය. මන්නාරම යනු රාත්‍රී 9න් පසුව නිදි ගත වන දූපතකි.  එහි බොහෝ විට මැදියම දක්වා අවදිව සිටින්නෝ පිටින් ගිය අපි පමණක්ම වීමු.
අවසන පාර හමු විය.

“අක්කේ , දෙහි ! “ වාහනයෙන් බසිනවාත් සමගම මා හට සිහිපත් විය. සවස් වරුවම තනිවම අන්නාසි ගෙඩි 4ක් කපමින් සිටි මට දෙහි පිළිබඳව සම්පුර්ණයෙන් අමතක වී තිබිණි.

“මොන දෙහිද?”

“අරගොල්ලෝ මට කිවුවා අපි දෙන්න එද්දී දෙහි ගෙඩි 5ක් ගේන්න කියල. “

දෙහි කුමටදැයි දන්නෝ දනිති.

“දැන් ඉතින් කොහේ හොයන්නද දෙහි, තිබුණේ නෑ කියමු”

මන්නාරමටම උරුම වූ සුදු වැල්ලේ මගේ සපත්තු අඩිය මුළුමනින්ම එරී ගියේය. දහවලේ ගිනිගෙන දැවීමෙන්දෝ මතුපිටට යටින් ඇති වැල්ල තවමත් උණුසුම්ය.  වෙරලටත්, කැලෑවටත් , වාට්ටුවටත් සෑම තැනටම අඩි උස සපත්තු පැළඳීමෙන් උගත් අනන්ත පාඩම් ඇතත් ඒ පුරුද්ද ඇත ඇරීමට තවමත් මා හට හැකි වුයේ නැත. දෙවන වරද වැල්ලේ සපත්තුව එරී ගියේය. “මේක හරි යන්නේ නෑ.” මම සපත්තු දෙකම ගලවා අතට ගතිමි. 

“ වැලි පොලොංගුත් ඇති. “ හාත්පස අඳුර දකින විට සිතිණ. එහෙත් ඒ වන විටත් විදුලි පන්දම් දෙකක් සමගින් මග පෙන්වන්නන් දෙදෙනෙක් පැමිණ සිටියහ.

දෙහි නොමැතිවම සාදය ආරම්භ වී තිබිණි.කිසිවෙකු හට දෙහි මතක් වුයේද නැත. වෙරළේ දල්වා තිබු ගිණි මැලයෙන් රාත්‍රියේ සිසිල පලවා හැර තිබිණි. මදුවිතින් මත් වූවෝද , මුහුදු සුළඟින් මත් වූවෝද , සංගීතයෙන් පමණක් මත වූවෝද සියල්ලෝම ගීත ගායන කරමින් සිටියෝය.

සංගීත සාද මන්නාරමේ උපන්නවුන්ට  එතරම් හුරු නැත. ඔවුන්ගේ විස්මයට නතු වන තරම් සංගීත සාද අපි පවත්වා ඇත්තෙමු. හේතු විරහිතව එක වරම තීරණය කර පැවැත්වූ එවන් සාද බොහොමයක් විය. රාත්‍රී 7 ට 8 ට ආරම්භ වී මැදියම පසු වී පාන්දර වන තුරු පැවති ඒවාට තැනක් නොතැනක් නොවීය. වෙරළ, පාර අයින, නිළ නිවාස ආදී සියලු තැන් වල, ඒ වන විට පටිගත වී තුබූ සියලු ගීත ගැයෙන්නට ඇත. මන්නාරමට යාමට පෙර සාද ප්‍රිය නොකරන්නෙකුව සිටි මම එහි යාමෙන් පසුව සැබවින්ම ඒවාට ඇලුම් කරන්නට වීමි.

මුහුද මුහුදක් නොවන තරමට නිශ්චල විය. රැලි වල සුදු පැහැය හැර කිසිවක් නොපෙනෙන තරම් අඳුරු විය. ඒ තරම් උද්යෝගිමත් සතුටු දායක පරිසරයක වුවත් , මා හට නොතේරෙන කුමක්දෝ පාලු බවක් සිත් කොනක රජයමින් තිබිණි.

හිමිවී තිබී හදිසියේ අහිමි වූ දෙයක් සොයන්නට මෙන් මම රැළි වදින නොවදින ඉසව්වේ  වෙරළ දිගේ තරමක දුරට පිය මැන්නෙමි.ඒ තනිවමය. සසල සයුරෙන් හැරෙන්නට කිසිවකින් මගේ සිතිවිලි වලට බාධාවක් වනවාට කැමැත්තක් මා තුළ තිබුණේ නැත. ගීත වල ඇලී ගැලී සිටි කිසිවෙකුත් හට මා  සිහිපත් නොවන්නටද ඇත.

සීතලට පා වල හැපුණු මුහුදු රළ වැවක රැලි තරමටම මෘදු විය. දඟකාර යෞවනයකු තරම් වෙනදාට සසල මුහුද එදින සුකොමළ යෞවනියකගේ පිය මැනීමක් සේ සියුමැලි විය. සයුරු රැලකට කළ හැකි දේ බොහෝය. සයුරෙහි ගතිගුණද බොහෝය.

සයුරෙහි උපන් ලස්සන සිප්පි කටුවක් නිර්ලෝභීව වෙරළට විටෙක පිළිගන්වන එම සයුරම නොබෝ වෙලාවකින් සිත් පිත් නැති ලෙස වෙරළින් එම සිප්පි කටුවම උදුරාගෙන ගොස් වෙනත් වෙරළකට තෑගී කරයි.

වෙරළින් සයුර දෙසට පියවර දෙක තුනක් මම පිය මැන්නෙමි. පුංචි මාළු පැටවුන් කකුලට කොටනු දැනින. එය කිතියක් පමණි.  එහෙත් අඳුරින් මතු වූ මිනි මොරෙකු මා තෙරක් නොපෙනෙන මුහුදට ඇදගෙන යාවි යැයි අනියත බියක් හදිසියේම මතු විය. මම ආපසු හැරී බැලුවෙමි. අපේ ගිනිමැලය තරමක් අතින් දිස්වේ. ගිටාර් හඬත් ගී හඬත් ඇසෙන්නේ යන්තමිනි. මුහුදේ රල හඬද ඇසෙන්නේ යන්තමිනි.

මුහුදු වෙරළේ දිගා වී , ඒ හඬ අසා  සිටීමට සිත් වේ. ඒ සොබාදහමේ ස්වරය ඉතා හොඳින් වැටහෙමින් තිබු වෙලාවක් විය. මෙවන් වූ පරිසරයක මෙසේ හුදෙකලා වීමටද පින් කර තිබිය යුතුය.

සඳ නැති බව දැන දැනත් සඳ සෙවීමට මම අහස දෙස බැලීමි. ජීවිතයේ කිසිදු දිනයක හැබැහින් නොදුටු නැෂනල් ජියෝග්‍රෆි වැනි චායා රූප වලින් පමණක්ම දැක ඇති අහසක් මම දිටිමි. දෙව් ලොව ඇත්තේ අහසෙහි යයි මිනිසුන් හිතන්නට පටන් ගත්තේ මෙවන් අහස් දැකීමෙන් පසුව වන්නට ඇත. කිසිදු විදුලි ආලෝකයකින් දූෂිත නොවූ ඒ අහස , කෝටියක් සුරවමියන් අතින් ගත් පහන් ඇතිව පොළොව දෙස බලා සිටිනවා බඳු විය.

ඇදහීමට නොහැකි තරම්, වසඟ වන තරම් වූ එවන් සොඳුරු බවක් දැකිය හැකි වන්නේ පොළොවේ සිටම පමණකි. ඒ තරු අබියස සිටගත්තා නම් මෙවන් දසුනක් කෙසේ දකින්නද. ආලෝක වර්ෂ ගණනාවක් ඇතින් සිට මා දුටු ඒ ඇතැම් තරු ඒ වන විට මියැදී බොහෝ කල් වන්නටත් පුළුවන.මා දකින්නට ඇත්තේ ආලෝක වර්ෂ ගණනක් ගෙවා මා වෙතට පැමිණි ආලෝක කදම්බය පමණක් වන්නටත් පුළුවන. එහෙත් , එය ඒ සොඳුරු බව විඳීමට කිසිදු බාධකයක්   වූයේ නැත.

අතීතයේ පැවති සියලු දේද , හිමිවී තිබී අහිමි වූ දේද ,  හිමි වන්නට තිබී හිමි නොවී ගිය බොහෝ දේද පිළිබඳව සිතමින් අපි බොහෝ විට සිතින් හඬමු . නමුත් මියගිය තරුවක සොඳුරු බව වර්තමානයේද, ආලෝක වර්ෂ ගණනක් ඈතින් ඇති තරු වල සොඳුරු බව පොළොවේ සිට ද විඳිය හැකි නම්, අහිමි දෑ පිළිබඳව සිතමින් අප කුමට තැවෙමුද?  


අතීතයේ සුන්දරත්වයෙන් පමණක් සතුටු විය හැකි බව , දුරින් සිට දැකීමෙන් පමණක් සතුටු විය හැකි බව පසක් කළ  ඒ තරු පිරි අහසටත් , ෙප්සාලයි මුහුදටත් , මම දැනුදු පෙම් කරමි. 


Sunday, September 18, 2016

සමු නොගන්නෙම් , මතක දෙවසර. 01

මගේ ගම හැරුණු විට මා ආදරය කරන පෙදෙසක් වේ නම් ඒ මන්නාරමයි. එහි ගෙවූ වසර දෙක ජීවිතයේ කිසිම දිනෙක නොලැබූ අත්දැකීම් සමුදායක් සහ මතක ගොන්නක් මා හට තිලිණ  කළේය.

ඒ කාලය පිළිබඳව ලිවීමට ඇති වූ සිතිවිල්ල එයින් පිට වන තුරුම මම ප්‍රමාද කළෙමි. ඒ සමුගැනීමෙන් ඇති වූ විරහව හොඳින් විඳිය යුතු නිසාය. සැබැවින්ම දැන් මම එකී විරහව ඕනෑවටත් වඩා අත් විඳිමින් සිටිමි. මන්නාරම සහ  එහි සිටියවුන් සියල්ලන්ගෙන් වියෝ වීමෙන් , “ප්‍රියයන්ගෙන් වෙන් වීමේ දුක” පිළිබඳව අසිමිතවම මා හට අවබෝධ කරවීය.

“කොහොමද ලිවීමේ කටයුතු? මන්නාරම ගැන, අපේ සෙට් එක ගැන ලියන්නේ නැද්ද? අපි ගැන නොලියන බ්ලොග් මොනවටද? “ චානක ගේ වයිබර් පණිවිඩය මේ ලිවිම ඉක්මන් කිරීමට තවත් එක් හේතුවක් විය.

ඉතින් මම ලියමි. ඒ මගේ ආත්ම තෘප්තිය උදෙසාය.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

1.       මන්නාරම් පාළම උඩ

ඉතා තුනිවට දිය සායම් තැවරූ නිහඬ සිතුවමක් බඳු වූ කලපුව අනන්තය දක්වා පැතිරී ගොස් අනන්තයේ කෙළවරදී අහස සිප ගනියි. ඉඳ හිට වතුර දිගේ දිව ගිය දිය කාවකුගේ පියසැැරියෙන් කළඹුනා මිස ගලන නොගලන  තරම් නිශ්චල වූ දිය දැවැන්ත තැම්පත් බවක් පල කළේය.

සැන්දෑ අහසට ගිනි තබමින් අවරගිරින් හිරු බැස යමින් තිබිණි. සිතුවමේ ඊට පහලින් ,ඉදි වෙමින් පැවති දුම්රිය මාර්ගයේ පාලම කලු  පැහැති යකඩ කම්බි වලින් සැදුවක් සේ ඇතට දිස් විය.

පෙරදිගින් සඳ පායා එමින් තිබිණි. සඳ නැගීමත් හිරු බැසීමත් එක වර සිදු වීම ඒ වනතුරුත් කිසිම දිනෙක දැක නොතිබූ මම සොබා දර්මයේ ඒ සොඳුරු නාට්‍යයේ ජවනිකාවන් මුසපත් වී ගියෙමි.
සඳ පසුබිමින් මන්නාරම් කොටුව දිස් වේ.ඒ කරා යනු සිතුණේ නිරායාසයෙනි. එහෙත් තරු එකින් එක දෑස් විවර කරයි. ඒ නිසා ඒ ගමන මම කල් දැමීමට තීරණය කළෙමි.

හබල් ගසමින් පැද ආ ඔරුවකින් බැස ගත් මිනිසෙකු ඔරුවෙන් දියට බසිනු දිස් විය. ඔහු පිනන්නට යනවාද? නැත. ඔහු කලපුවේ ඇවිදීමට පටන් ගත්තේය. කලපුව එතරම් ගැඹුරු නොවන සේ විය. ජල මට්ටම ඔහුගේ දණහිසට මදක් ඉහළිනි.  
“කලපුවේ වතුර මට්ටම වඩදිය බාදිය එක්ක වෙනස් වෙනවා” කිසිවකු පැවසුවක් සිහියට නැගිණි.


පවනට බඳු වේගයෙන් ඇදී යන වාහන නිසා නිහඬතාවය ඉඳ හිට බිඳී ගියේය.  එහෙත් නැවතත් අර අසීමිත නිශ්චලත්වයට එළඹීමට පරිසරයට ගත වූයේ නිමේශයකි.

අප සිටියේ නිවසින් කිලෝමීටර දෙසිය ගණනකටත් වැඩ දුරකිනි. කුමක්දෝ විස්තර කළ නොහැකි පාලු හැඟීමකින් සිතට ඉඳි කටු අනිනවා ලෙස දැනුනේ වරක් දෙවරක් නොවේ.  එහෙත් එවන් වූ අපුර්ව ලෝකයක තනි වීමේ, කිසිවෙකුට ලෙහෙසියෙන් නොලැබෙන ආහ්ලාදයෙන් ද මම අසිමිතවම පරිපුර්ණ වී සිටියෙමි.

සීමා වට කඩුලු නොතැකූ සඳ දිය, සිය  කිරණින් තැනූ සළුව එලමින් අහස මුදුනට පිය මනිමින් සිටියේය.

කටු කම්බි පවුරු පදනම් නොපෙනී සඳ  හට, එක යායක් වේ මුළු ලෝකය සඳ එළියට” ශෂිකා නිසංසලා ගේ ගීතය ඇසෙනවා බඳු විය.

 , “හිරු ‍රැසින් අඩක් වියැලුණ ඉලුක් වනයට සඳ ‍රැස් වැටී සිතේ ගැස්මක් ඇති කරවන තරම් වූ මායාකාරී සෞන්දර්යයක් නිර්මාණය කර තිබිණි. කිසියම් උදාසීන, බන්ධන හීන, නිදහස් හැඟීමක් ඇති වී මගේ හදවත සැලෙන්නට විය.  ඒ නිහඬ රාත්‍රියේ සඳ ‍රැසින් ආලෝකමත් වූ අහස් තලය යට හිඳ  අවට බැලූ මට සුර ලොවකට ඇතුළු වූවාක් බඳු හැඟීමක් ඇති විය. මධ්‍යම රාත්‍රියේ ජන ශුන්‍ය පෙදෙසකට පතිත වූ සඳ එළිය නිසා එය සුරඟනන් සැරිසරන තැනක් බවට පත් විය...." අරණකට පෙම් බැඳ හි විභුතිභුෂණ බන්දොපද්‍යාය ගේ වචන නැවත නැවතත් ඇසෙන්නට විය.

ඒ වන විට ගෙවී ගොස් තිබුණේ මන්නාරම් පුරයේ දින කිහිපයක් පමණි.  එහෙත් ඒ සොඳුරු බවට මම ඒ වන විටත් අසීමිතව පෙම් බඳිමින් සිටියෙමි.

“යමු නේද?” භාතියගේ හඬට එක වර කීකරු වන්නට සිත උත්සුක නොවීය. සඳ එළියේ ඔහු සමග අනන්තයකට ඇවිදීමට මට උවමනා විය. තව තවත් කලපු තෙර සිසිලසින් සැනසීමට මා හට උවමනා විය. විභුතිභූෂණ පැවසු ලෙසට, සඳ එළියේ සැරිසරණ සුරඟනන් දකින්නට මට උවමනා විය.


එහෙත්, මඩනා ලද එම සියලු ආශාවන්ගෙන් යුක්තව මම ආපසු යාමට නැගී සිටියෙමි.

Saturday, September 17, 2016

උදුලා

කලකට පෙරදී නවතා දැමු උදුලා නැවත ලිවීමට පටන් ගතිමි.


නළල දෙපසින් දාඩිය බිඳු වැගිරේ . ඉර හරි ඇතත් තවමත් හාත්පස උණුසුම්ය. විදිශ කුමරුන් තවමත් මා උර මතය. ගතට අසීමිත වෙහෙසක් දැනේ. කුසගින්නත් දාහයත් යටපත් කරගත් ඒ වෙහස සිත වසා ගත් ශෝකය නිසා යටපත් වී යයි.

මාලිගයෙන් පිට වූ මොහොතේ සිට කෑ ගසා හැඬීමට තරම් දුකකින් සිත පිරී ඇත. එහෙත් කදුළු බිදුවකුදු දෙනෙතට නොනැගේ. මොහොතින් මොහොත හිතේ පීඩනය වැඩි වනවා මිස අඩු වීමක් නැත.

විදීශ කුමරුන් පිළිබඳව ඇති වගකීම මා හිස මතය. එය වෙනත් කුඩා දරුවකු පිළිබඳව ඇති වන වගකීමකට වඩා වූ වගකීමකි. රාජ ලේ ඇති පුංචි කුමරා ඔහුය. රජකමට උරුමකම් කිව යුත්තේ ඔහුය. මගේ කුස තුළ වැඩෙන දරුවා මා හට මොහොතකට මතක් වී අමතක වී ගියේය.
විටින් විට වන හිස බමන ස්වභාවයත් , මුවට දැනෙන අපුලත් තමන් පිලිබඳව ඔහු මා හට සිහිපත් කරනවා බඳුය.

මාලිගයෙන් පිට වූ මොහොතේ පටන් විදිශ කුමරුන් නිහඬය. ඔහුව පාලනය කරගැනීමටත් ම හට අපහසු වේ යයි මා සිතා සිටියෙමි.
එහෙත් ඔහුගෙන් කිසිදු හැල හොල්මනක් නැත. ඔහු නිදිද නැත. කුමකින් කුමක් සිදු වීදැයි නිනව් නැතිවාක් මෙන් ඔහු තම හිස මා උර මත හොවාගෙන සිටියි. මාලිගයේ වූ කලබල ස්වභාවය නොතේරෙන්නට තරම් බුද්ධියෙන් හීන නොවූ විදිශ කුමරුන් හට බොහෝ දේ වැටහෙනවා ඇත.
අවම වශයෙන් තමා කලබල නොකර සිටිය යුතු බව හෝ ඔහුට අවබෝධ වී ඇත. බිම වැටි හඬන්නට තරම් දුකක් දැනෙන මේ මොහොතේ දිතට ඇති එකම සැනසීම ඔහුය.
කොතරම් දැසි දස්සන් පිරිවරාගෙන සිටියත් සිය පියාගේ තුරුලේ උණුසුම තරම් ඔහු සතුටු කළ ස්ථානයක් ඔහුට තිබුනේ නැත. නැවත ඒ තෙදවත් හඬ අසන්නට ඔහුටවත් මටවත් වත් ලැබේදැයි මා නොදනිමි.

අග බිසවුන් ද කොතරම් සර පරුෂ වුවත් ඒ විදීශ කුමරුන්ගේ මවය. හැරත් ඈ මා හට පෙන්වා සිටි තරම් අමනාපයක් ඇගේ සිත තුළ තිබෙන්නට නැත. නොමැති නම් ඈ තම පණ වන දරුවාව මා හට මෙසේ භාර නොදෙන්නේ නැත.

මෙය ඝන වනාන්තරයක් නොවේ. එහෙත් මෙහි විෂඝෝර සර්පයින් පිරී ඇති බව මා හට රහසක් නොවේ. මෙතරම් විශාල නොවුවත් කුඩා කාලයේ අනන්තවත් ලදු කලෑවල දුව පැන ඇවිද්දා මතකය. එහෙත් ඒ කිසිදු මොහොතක මෙවැනි බියක් සිතට නැගුනේ නැත. කිනම් හෝ මොහොතක දිවියෙකු වලසෙකු හෝ කුළු මීමෙකු හෝ මා ඉදිරියෙන් මතු වේ යයි සිතට ඇතුළු වන්නේ මහත් වූ බියකි. ඒ මා හට ඇත්තේ මා පිලිබදව වගකීම පමණක් නොව නිසාය.

මම ආපසු හැරී බලමි. හාත්පස ඇත්තේ වනාන්තරය පමණි. මාලිගය ඇති දිශාව තවමත් මා හට සිතා ගත හැකිය. එහෙත් මේ වන විට කුමක් සිදු වී ඇත්දැයි පිළිබඳව අදහසක් හෝ ගත නොහැකිය.
කුමකින් කුමක් වී ඇද්ද? මගේ නිරිදුන්... අග බිසව... සෙසු සියල්ලෝම... ඔවුනට කුමක් සිදු විද .සියල්ල සිහිනයක් මෙනි. ඊයේ දිනයේ මගේ රජතුමාගේ තුරුලේ නිදා සිටි මට නැවතත් ඔහු දැකුමට ඉඩක් හෝ නොලැබේ යයි මා සිත උමතු කරවන සුළුය.

සතුරා අබිමුව පලා යාම නිරිදෙකුට තරම් නොවන බව සැබෑය. එහෙත් තව දුරටත් රට වැසියන්ට සේවය කිරීමට නම් දිවි බේරාගත යුතු නොවේද. ඒ පිළිබඳව මගේ රජතුමාණන්ට පැහැදිලි කිරීමට තව මිනිත්තු කිහිපයක් හෝ වැය කළා නම් අගනේ බව මා හට දැන් සිතේ.
එහෙත් බුද්ධියෙන් අග තැන්පත් අමාත්‍යදින්ගෙන් සමන්විත මැති සබයකට හිමි කම් කියන ඔහු හට මගේ උපදෙස් හෝ අදහස් වලින් පලක් වන්නට ඇති ඉඩ කඩ බෙහෙවින් අඩුය.

විදිශ කුමරුන් මුවින් මඳ කෙඳිරියක් නැගේ. මා මඳකට නැවතී ඔහුදෙස නෙත් හෙළමි.
“විදිශ” මම සෙමින් ඔහු අමතමි. පිළිතුරක් නැති මුව නිහඬය. හිස් බැල්මකින් ඔහු ම දෙස බල සිටියි.
මහමෙරක් උසැති සුසුමක් හෙලීමට වැඩ දෙයක් සිදු කිරීමට මා හට නොහැකිය. කඳුළු හෙලා හඬන්නට වත් ඉඩක් නැත. ඒ මේ කුඩා දරුවාද නොහඩා සිටින නිසාවෙනි.

ඉර බැසීමට ආසන්නය. ගම්මානයට තවමත් තරමක් දුරය. මගේ මවුපියන් තවමත් සිදු වූ කිසිවක් පිළිබඳව තවම නොදන්නවා ඇත. ගත වෙහෙසට සා පිපාසවද එක් වී ඇත. ගඩා ගෙඩියක් හෝ සොයා ගැනීමට තරම් ශක්තියක් සිතට නොමැත. හැරත් මා කුස තුළ දිවි ඇරඹු අප දෙදෙනාගේ දරු පැටවාට අහිතකර කිසිවක් මා අනුභව කළහොත් ,,,,?

මේ දරු පැටවුන් දෙදෙනා මගේ පණ මෙන් ආරක්ෂා කළ යුතුය, එහෙත් ඒ කුමක් සඳහාදැයි මා තුළ හෝ පැහැදිලි අදහසක් නොමැත. එහෙත් එය සිදු කළ යුතුමය.
දිය පහරක හඬක් ඇසේ. ඒ කොයි දෙසින්දැයි පැහැදිලිය. මම එදෙසට පිය නගමි. එය කුඩා දිය අහරකි, නමුත් පිරිසිදුය. විදිශ ව බිමින් තබන මම මුව දොව ගනිමි. ගත වෙහෙසට එය මඳ අස්වැසිල්ලකි. විදිශ ගේ ලපටි අත් පා පොඩි තැනින් තැන සිරී ඇත. වනාන්තරයේ කටු පදුරු ආදියට පැටලීම නිසාය. කොතරම් ප්‍රවේශමෙන් ඔසවාගෙන ආවත් ඒවා වැළක්විය නොහැකි වී ඇත. ඒ සීරුම් පාරවල් සියල්ල මම ජලයෙන් සෝදා හරිමි. මුවින් වදනක්දු නොහෙලා ඔහු සිටි වනම ම දෙස බලා සිටියි.

"විදිශ කුමරුන් ට පිපාසද?"
දිය දෝතක් ගෙන ම ඔහුගේ මුවට ලං කරමි. මා අතින් ගිලිහෙන වතුර බිඳු රැක ගැනීමට මේ ඔහු තම කුඩා දෑත ම අතට යටින් එකතු කර අල්වගෙන සිටියි. මගේ දෙනෙත් තෙත් වුයේ ඉබේමය.
ඔහුගේ මේ හැසිරීම මා හට පුදුමයකි.
දඟකාර කමින් අනුන වූ මේ කුඩා දරුවා දැන් කිසිදු හැලහොල්මනක් නොමැතිව හඬක් නොනගා සිටියි. ඒ ඔහුගේ මුහුකුරා ගිය ස්වභාවයද? විදිශ බුද්ධිමත් දරුවෙක් බව සැබෑය. එහෙත් සිතෙහි අපමණ බියක්ද ඇතිවේ. ඒ කුමක් අරභයාදැයි සිතා ගත නොහැකිය.

නැවත මා ඉදිරියට යා යුතුය. නැතහොත් කළුවර වැටිමට පෙර කෙසේ හෝ ගම්මානයට යා ගත නොහැකි වේ.
මදක් විවේක ගත් මා නැගී සිටිමි.

කුමක් හෝ වෙනසක් දැනේ. දෙනෙත් නිලංකාර වී ඇත. කිසිවක් නොපෙනේ. මා එතනම නැවත ඇද වැටෙනු මා හට යන්තම් මතකය.

හිස දෙසින් නැගුණ මහත් වේදනාවක් සමගින් මා සිහිසුන් වීමි.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

මම දෙනෙත් විවර කර බලමි. කොතරම් වෙලාවක් එසේ සිටියාදැයි මා හට නිනව් නැත. හිස පිටුපස මහත් වේදනාවක් දැනේ. බිම වැටීම නිසා හිස තුවාල වී ඇති සෙයකි. දෙනෙත් හැරීම අපහසුය. දෙනෙත් වලද දැඩි වේදනාවක් දැනේ. අවට ගස් කොලන් සියල්ල දිස් වන්නේ කළු පැහැයෙනි. නළල දෙපසින් සීතලක් දැනේ. රුධිරයද ?
මම හිස අතගා බලමි. නැත. ඒ වතුරය. දහදියද? එතරම් දහදියක් ගැලීමට නොහැකිය. ඒ වතුරය. මා හිසට වතුර වත් කළේ කවුරුන්ද?
“විදිෂ” එක වරම ඔහු සිහි වීමෙන් මා සිතට ඉමහත් බියක් දැනේ.
“විදිශ” හැකි සියලු වෙර යොදා කෑ ගසමින් සියලු වේදනා අමතක කර මම නැගී සිටිමි.
විදීශ කුමරුන් කිසිදු කලබලයකින් තොරව අසල ගසක් මුලට වී සිටියි. ඔහුගේ දෙනෙත් වල වුයේ මා හට කිසිදු ලෙසකින් පැහැදිලි කර නොහැකි වූ බැල්මකි. මහා වනස්පතියක අබිමුව සිටි කුඩා දරුවකු වූ ඔහු ඒ මොහොතේ මගේ මනසට දිස් වුයේ දැවැන්ත යෝධ පුරුෂයෙකු ලෙසිනි. එකෙනෙහිම මහා රජතුමාගේ රුව මා ඉදිරියේ විද්‍යමාන වී මොහොතින් මැකී ගියේය.
සිහිසුන්ව සිටි මගේ හිස තවමත් තොන්තුවවෙන් සේය. මගේම මනස මා හට විසුළු කරයි.
එහෙත් මගේ හිසට දිය වත්කළේ කවුරුන්ද? ඒ විදීශ විය නොහැකිය. ඔහුට දිය පහර අසලටවත් බැසීමට හැකියාවක් නොමැතිය.
“විදීශ”
මම නැවතත් ඔහු ඇමතීමි. ඔහු බියපත් වී ඇත්දැයි මා සිත ඉමහත් ශෝකයකින් ෙවලී යයි. මවත් පියාත් නොමැති මේ අහිංසක දරුවාගේ සිත මා තවත් බිඳ දැමිය යුතු නොවේ.
අසලට පැමිණි ඔහුව මම වැළඳ ගතිමි. මා හට හැඬුම් ආවේ නිරායාසයෙනි. දරාගත නොහැකි දුකකුත් දුර්වල බවකුත් ම සිතට දැනේ. විදීශ තුරුළු කරගත් මම කොතරම් වෙලාවක් එසේ හැඬුවාදැයි මමම නොදනිමි.
මධ්‍යහන සැඩ හිරු රශ්මියෙන් පිඩිතව පැවති තුරුලතා සිය මැලවුන පෙනුම මගහරිනු වස් ජීවය සොයයි. එහෙත් මගේ සිතද ගතද අප්‍රානිකය. නැගී සිට අඩියක් හෝ ඉදිරියට යාමට සිත දැඩි කරගත නොහැකිය. එහෙත් රාත්රිය එලඹීමට පෙර මෙතනින් පිටව යා යුතුය. දිය බීමට විවිධ සතුන් සවස් වන විට මෙතනට පැමිණේවි. ඊට පෙර යා යුතුය.
විදීශ මා හට තුරුළු වූ වනමය. මා එතරම් හඬනා තුරු ඔහු තරයේ මා සුරත අල්ලා සිටියා මිස මුවින් හඬකුදු නැගුවේ නැත. ඔහුගේ මේ අමුතු හැසිරීමද මා සිත බියට මෙන්ම තවත් අසරණතාවයට පත් කරයි.
“අපි යමු විදීශ” මා අනුව ඔහුද නැගී සිටියි. මම නැවත ඔහුව වඩා ගනිමි. ඔහු තම සිගිති ඇගිළි තුඩු වලින් මා හිස පිටුපස සෙමින් පිරිමදියි. මගේ සිතට මහත් වූ සෙනෙහසක් දැනේ. මම සෙමෙන් ඒ අත අල්වා ගනිමි. එහි රුධිරය තැවරී ඇත. ඒ මගේ හිසෙහි ඇති තුවාලයකින් ගැලු රුධිරයයි.
නැවත දිය පහරට නැඹුරු වූ මම ඔහුගේ දෑත සෝදා හරිමි. දිය පහර නොපෙනෙන අන්තයකට ආදී යයි. එහි ගමන් මග හරස් කරමින් තැනින් තැන ඇති ගල්පර අතරම එය ඉදිරියට ඇදේ. මා ද ඉදිරියට යා යුතුය.
ගම්මානයට කලින් කැලෑවට අඳුර වැටේ. එහෙත් තවමත් පාර සොයා ගත හැකි තරම් මද ආලෝකයක් පවතියි. ජීවිතයේ කිසිදු දිනයක නොවූ විරූ බියකින් සිත වෙලී යයි. ගස් මුදුන් එකිනෙක හා ගැටී මැවෙන නාදයට පක්ෂින්ගේද වඳුරන්ගේ ද ශබ්දය එක් වී තවත් මා සිත බියට පත් කරයි. මා හාමත් වී ඇති බවක් දැනේ. කුඩා දරුවා කෙසේ නම් මේ කුසගින්න දරා සිටිනවා ඇත්ද .
විදීශ කොහොමත් ආහාර පිළිබඳව ඇති උනන්දුව අල්පය. ඔහුට ආහාර කැවීමට සිදු කළ කුඩා යුද්ධය පිළිබඳව දන්නේ ඔහුගේ මවත් සේවිකාවනුත් පමණකම වන්නට ඇත.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ගම ආසන්නයට මා එළඹී සිටිමි. එහෙත් එක වරම ඒ දෙසට යාමට නොහැකි අන්දමේ අනියත බියකින් සිත වෙලී යයි.
රජමාලිගයට ගිය පසුව මා මෙහි පැමිණි පස් වන වතාව මෙයය. අවසන් වතාවට මෙහි පැමිණියේ පසුගිය අමාවකට පෙර දිනයේය. ඒ රාජපුරුෂයන් සහ සේවිකාවන් සමගය.
නමුත් මා දැන් වැරහිලි ඇඳගත් , හිසකේ අවුල් කරගත් , හිසෙහි වූ තුවාලයකුත් සමග කුඩා දරුවකු ඇති ගත් සිගන්නියක බඳු වූ පෙනුමකින් යුතු වූ කෙනෙකි.
අපගේ රාජාභරණ , ඇඳුම් ආදිය සියල්ල මා සැගවුයේ මාලිගයෙන් පිට වූ වහාමය. එතැන හොඳින් මතක තබගත්තත් නැවත මා හට ඒවා සෙවීමට හැකි වේ යැයි සිතීම උගහටය.
මේ මොහොතේ වැදගත් වන්නේ දිවි බේරා ගැනීමය. මගේ දිවියටත් වඩා මගේ පැටවුන් දෙදෙනාගේ දිවි බේරා ගැනීමය. රාජ රුධිරය ඇති දරු දෙදෙනාගේ වගකීම දැන් මා සතුය. ඉන් එක අයකු සිදුවන්නේ කුමදැයි වත් නොදැන මා කුස තුළ තව සුව නින්දේය.
ගම්මානයේ සිට කැලෑවට යන එන්නවුන්ගේ පා පහසින් සැදි පාර ඔස්සේ මම ගමට ඇතුළු වීමි. දැන් නම් දෙනෙත් වසාගෙන වුවද මා හට ගෙදර කරා යා හැකිය.
කුමක්දෝ අමුතුම පාලුවකන් ගම ම වෙලී ඇති සෙයකි. පෙරදිග අහස ගිනියම් පැහැයට හැරී ඇත. අපරදිගද ගිනියම් ය. ඒ බැස ගිය හිරුගේ ඉතිරි ආලෝක කදම්බයයි.
එහෙත් පෙරදිග අහස? ඒ කිනම් විප්පත්තියක පෙර මග සලකුණු ද? ගිනි ගත් අහසේ රක්ත වර්ණය මා බියට පත් කරයි. ඒ අතරින් පෙනෙන දුම් රොටු මා හිතේ මැවෙන මායාවක් ද? මගේ නිරිදාණෙනි , නුඹ හොඳින්ද?
අන්දකාර මිදුලේ කවුරුන් හෝ උක්කුටියෙන් වාදී වී ඇති බව පෙනේ. ඒ මගේ මිත්තණිය විය යුතුය. මා දුටු වහා ඈ නැගී සිටියාය. ඒ අතෙහි වූ කෝටුවක අධාරයෙනි.
ඈ ඉතා මහලුය. කුදුය. එහෙත් අපටත් වඩා හොඳින් දෙනෙත් පෙනේ.
“මගේ කෙල්ල....” බැරි කම් සියල්ල පසෙකලා මා වෙත වියරු වැටුනා සේ පැමිණි ඇය , වහා මා නිවෙස දෙසට තල්ලු කළාය. “ඉක්මණට පලයන් ගේ ඇතුළට”
කිසිවක් වටහා ගත නොහැකි මමත්, අනිමිස ලෝචනයෙන් තමන් දෙස බල සිටින විදිෂත් ගෙතුළට දැමු ඇය දොර වැසෙන්නට පැලැල්ල ඇද දැමුවාය. “දිය පිපාසයි. “ එලෙස මැතිරුවා මා හට මතකය. මිත්තණිය පොල් කටුවකට දිය ගෙනෙනවා ද මා හට මතකය.
මැටි ඇතිරූ සීතල පොළොව මත වැටී ගත් මම මහා හඬින් හඬන්නට වීමි


Sunday, September 11, 2016

මල්.

දිවා කළ උණුසුම දරාගත නොහැකි තරමට අපහසුය. පාසල් සාමය නැවත ආරම්භ වීමත් සමග දවාලට බස් රථ වල කාලගෝට්ටිය ද වැඩිය. එහෙත් මගේ පාසල් සමය නැවත නැවතත් සිහි වන නිසාදෝ එම කලබල බස් රථ වලට මා තුළ අකමැත්තක නොමැත. නමුත් ඒ බස් රථයේ අසුන් ගෙන යාමට පමණි. එවන් බස් රථයක සිට ගෙන යාම නම් භයානක සිහිනයක් බඳුය.

අදත් සුපුරුදු පරිදි ම බස් රිය පාසා දරුවන්ගෙන් පිරී පැවතින. එහෙත් මගේ ඇස් වල වහා ගැටුනේ එක් රුවකි.

ඒ අවුරුදු 15ක් පමණ වූ දැරියකි. මගේ පමණක් නොව බසයේ සිටි බොහෝ දෙනාගේ අවධානය ඈ වෙතට යොමු වනන්නට ඇත. එ් ඇගේ මුළු මුහුණම සුව වූ පිළිස්සුම් තුවාලයකින් විකෘති වී තිබීම නිසාය.
ඒ මුහුණේ වූ ස්වභාවය දකින විට ඒ පිළිබඳව කණගාටුවක් ඇති වීම වැළක්විය නොහැකිය .කෙසේ වෙතත් එම තුවාල කැළැල් වල සවභාවය අනුව එය අනතුරක් නිසා සිදු වූ බව නම් පැහැදිලි විය. ඈ ඒ පිළිබඳව එතරම් කණගාටුවකින් සිටින බවක් නම් පෙනුනේ නැත.අනිකුත් දැරියන් සේම ක ගසමින් සිනා සෙමින් ඈ සතුටින් සිටියාය.

ඈ දුටු වහා මට සිහි වුයේ වෙනත් දැරියකි.

ඇයද මෙම දැරියගේම වයසේ හෝ ඊට මදක් අඩු වූවාය.

අපේ වාට්ටුවට ඇය ඇතුළත් වුයේ පිළිස්සුම් තුවාලයක් සමගිනි. ඇගේ පපුව ප්‍රදේශයේ සෑම තැනම පිලිස්සුමට බඳුන් වී තිබිණි.

හඬා වැලපෙමින් උන් අම්මා සමග ඈ වාට්ටුවට ඇතුළු වූවාය. ඇගේ පිළිස්සුම් ප්‍රතිශතය 50%ක් පමණ විය. එය ජීවිතය බේරා ගත නොහැකි ප්‍රතිශතයක් නොවේ. එහෙත් ලංකාවේ ඇති පහසුකම් සමග සලක බලන විට එය අවධානම් තත්වයකි.

ඇය පිලිබදව කලයුතු මුලික ප්‍රතිකර්ම සිදු කළ පසුව ඇගේ තත්වය පිළිබඳව දෙමවුපියන් හට පැහැදිලි කර දෙනු ලැබින.

එනම් ඇගේ ජීවිතය පිළිබඳව තරමක අවධානමක් ඇති බවයි. එය දෙමාපියන් හට දර ගැනීමට අපහසු කරුණක් වුවද එසේ පැහැදිලි කිරීම සිදු කළ යුතුමය. එය ඇසු අගේ මව තවත් හඬන්නට වූවාය.
අප සියල්ලන්ම විමතියට පත් වුයේ පිළිස්සුම් වලට හේතුව ඇසීමෙනි.

මෙයා හැමදාම ගේ අතුගාද්දී තාත්තට කියනවා ගේ ටයිල් කරන්න කියලා. අපිට කොහෙන්ද ඒවාට සල්ලි... කවදාවත් එයා කියන දේ කවුරුත් ගණන් ගත්තේ නෑ. ඇද උදෙත් ගේ අතුගාද්දී තාත්තා එක්ක එකම කියල රණ්ඩු වුණා. ඒ කතාව දුර දිග ගියා.
මෙයා ටිකකින් කාමරේට ගියා. ගිහින් කෑගහනවා ඇහෙද්දී අපි බැලුවේ. මෙයා ගිනි තියාගෙන....අගේ අම්මා කඳුළු අතරින්ම පැවසුවාය.

ඒ කතාවත්, අම්මගේ කඳුලුත් අප සියල්ලන්ටම ගෙන ආවේ එම දැරිය පිළිබඳව නොපහන් හැගීමකි. දරුවෙකුට එතරම් හිතුවක්කාර වීමට හැකිද? ඇතැම් විට ඈ හට උවමනා වුයේ පියාව බියට පත් කිරීම වවන්නට ඇත. එය මේ තරම් භයානක ප්‍රතිපල අත් කර දේ යය් ඇයවත් නොසිතන්නට ඇත.

උවමනා ප්‍රතිකාර ලබමින් ය දින දෙකක් වාට්ටුවේ ගත කළාය. ඇගේ තත්වය එතරම් සතුටු බවක් පෙන්නුම් කළේ නැති අතර තුන් වන දිනයේ ඇය මෙලොව හැර ගියාය.

පිළිස්සුම් රෝගීන් බොහෝ දෙනෙක් දැක ඇති නමුත්, සිතේ වැඩියෙන්ම සටහන් වූ චරිත ඇත්තේ කිහිපයකි. ඈ ඒ අතරින් එක අයෙකි.
බස් රථයේදී දුටු පිළිස්සුන දැරිය දුටු මා හට , නැවතත් වරක් ඇය පිළිබඳව සිහිපත් විය.

සිරුරේ සිදු වන තුවාල වලටත් වඩා සිතෙහි ඇති වන තුවාල වීම් වේදනාකාරී බව සැබෑය. එහෙත්, ඒ සිත් තැවුල් විඳ දරාගෙන ජීවිතයට මුහුණ දිය හැකි නම්, එයයි ජයග්‍රහණය.

දැන් ජීවත් වුණා ඇති ලෙසින් සිතෙන අවස්ථා බොහෝ දෙනෙකුගේ ජිවිතයේ නැති වෙන්නට ඉඩක් නැත.

එහෙත් එම හැගීම හුදු සිතිවිල්ලකට පමණක් සීමා කොට , ඉදරියට යාම වැදගත්ය. නැතහොත් ඉන් දුක් විඳින්නේ තමන් පමණක් නොවේ. තමන් වටා සිටින තමන්ට ආදරය කරන බොහෝ දෙනාද ඉන් පීඩාවට පත් වේ.

ඉහත කී දැරියගේ පියා තවමත් මැරී මැරී ජීවත් වනවා වන්නට ඇත.

Thursday, August 25, 2016

සඳ එළිය

තුන් වරුව නෙතු නිදි වරා
කොඳ මලත් ඇහැරා තියා
සඳ හෙලූ මුතු කඳුලු පිණි බිඳු
මල් පියලි කොපුළත තියා
සඳ එළිය සැඟවී ගියා

සඳ යළිත් ළඟ එයි කියා
ළපටි නෙතු දල්වා තියා
මග බැලූ සුදු කොඳ මලේ පෙති
හිරු කිරණ වැද මැලවුණා
රොන් සුණුද වියලී ගියා

සඳ යළිත් විල් තෙර අරා
කුමුදු පිදු සෙනෙහස සොයා
අහස් ගඟ පියමනින සඳ වත
මුවග කඳුලැලි පිස දමා
පිණි කුසුම් මිහිදන් වුණා

කොඳ මලෙහි රුව මියැදිලා
සුවඳ රොන් සුණු වියැකිලා
ඈ හෙලූ අවසන් සුසුම් පොද
වා ගැබට මුසු වී ගියා
සඳ දෙනෙත් අඳුරේ තියා

~සිඳු~


Saturday, July 23, 2016

බැලරිනා

සීමාවාසික කාලය යනු ලෝකය පුරාම බොහෝ තරුණ වෛද්‍යවරුන් දැඩි මානසික පීඩාවට ලක් වන කාල සීමාවක්.ලාංකීය වෛද්‍ය ක්ෂේත්‍රය තුළද එය එසේම හෝ අඩු වැඩි වශයෙන් දක්නට ලැබේ. එතෙක් කල් ගත කළ නිදහස් ජීවිතය ක්ෂණිකව නිමා වීම, හදිසියේම නිවසෙන් ඈත් වීමට සිදුවීම, දරාගත නොහැකි අන්දමේ විශාල වගකීමක් එක් වරම හිස මත පැටවීම, ජ්‍යේෂ්ට වෛද්‍යවරුන්ගේ දෝශ දර්ශන වලට නිරන්තරයෙන් ලක් වීම, කිසිදු නිවාඩුවක් නොමැතිව දින 365ක් පැය 24 මුලුල්ලේ වැඩ කිරීමට සිදුවීම් ආදී බොහෝ කරුණු මේ සඳහා ඉවහල් වේ.
ඒ අනුව බලන විට මා ගතකළ සීමා වාසික කාල සීමාව එතරම්ම පීඩාකාරී බවක් ගෙන දුන් අවදියක් නොවීය.

සිත් පීඩා , වගකීම් නිසා වූ මානසික පීඩනය නොවන්නට එය ජීවිතයේ එතෙක් ගමන්ගත් මාර්ගය වෙනස් කිරීමට බොහෝ සෙයින් ඉවහල් වූ වැදගත් කාලසීමවක් විය. ඒ කාලය පුරාවට ඉගෙන ගත් පාඩම් බොහෝය. ඒ රෝගීන් පිළිබඳව පමණක් නොවේ. මිනිසුන් ගැන බොහෝ දේ ඉගෙන ගැනීමටද සීමවාසික කාල සීමාව උපකාරී විය.

ශල්‍ය වාට්ටුවේ ගත කළ කාලයටත් වඩා මා තවමත් බොහෝ සෙයින් ඇලුම් කරන්නේ ළමා වාට්ටුවේ ගත කළ කාල සීමාවටයි. ළමුන් සමග ගත කරන විට කාලය ගත වෙනවා නොදැනීමත්, මගේ මිතුරියන් දෙදෙනාත් ඒ සඳහා බෙහෙවින් උපකාර විය. වාට්ටුවේ වැඩ අවසන් වුවත් නිල නිවාසයේ කාමරයට යාමට වඩා අප තිදෙනාම ප්‍රිය කළේ වාට්ටුවට වී සිටීමටය. 
ඊට හේතුව අප සඳහා වූ වාට්ටුවේ කාමරය නිල නිවසටත් වඩා හොඳින් අපේ විශේෂඥ වෛද්‍ය තුමිය සකස් කොට දී තිබීමයි. කිසි දිනෙක වචනයකින් හෝ අපි කිසිදු කෙනෙකුගේ සිත නොරිදවූ ඇය මම තවමත් ගරු කරන ආදරය කරන දක්ෂ වෛද්‍යතුමියකි.
ළමා වාට්ටුව පුරාම ඇති මතකයන් සමූහයකි. ඒ විවිධාකාර වු කුඩා දරුවන් පිළිබඳව ඇති මතකයන්ය.

සසිත් එසේ හමුවූ දරුවෙකි. ඔහු වාට්ටුවේ නැවතී සිටියේ අම්මාත් සමගය.
වර්තමානයේ එතරම් සුලභ නැති වුවත් ඔහුට වැළඳී තිබුණේ රුමටික උණ යි . ඒ නිසා වාට්ටුවේ සතියකට වැඩි කාලයක් නැවතී සිටීමට ඔහුට සිදු විය.
සාමාන්‍යෙයෙන් වාට්ටුවේ දින කීපයක් ගත වන විට බොහෝ කුඩා දරුවන් මෙන්ම ඔවුනගේ මවුවරුන්ද අප සමග සුහද වේ. සසිත් ද ඒ ලෙසින්ම අප සමග සුහද විය.
"පුතා කියනව ඩොක්ටට සාරි අඳින්න කියන්න ලු"
එක් දිනක උදෑසන ඔහුව පරීක්ෂා කරන අවස්ථාවක ඔහුගේ මව පැවසුවාය.
එය මා හට සිනා උපදවන්නක් විය. 

සියලුම සීමාවාසික වෛද්‍යවරුන් මෙන්ම මමත් මගේ මිතුරියත් සාරි විරෝධීන් වීමු. මන්ද යත් කිරීමට ඇති නේක විධ වූ වැඩ අතරට සාරි ඇදීමත් එක් වූවොත් එය හිසරදයක් බවට දන්නා නිසාවෙනි.
අපගේ විශේෂඥ වෛද්‍ය තුමියද කිහිප වරක්ම සාරි ඇඳීම පිළිබඳව පවසා සිටියත්, කෙසේ හෝ ඒ මාස හය පුරාවටම සාරි නොඇඳ සිටීමට අපි සමත් වීමු.
"සාරි ඇන්දනම් මේ ළමයි කොච්චර ලස්සනද..."ඇය නොයෙක් වර පවසා සිටියාය.

"අනේ සාරි ඇන්දම අමාරුයි මැඩම්..." අපේ 'නහයෙන් ඇඬීම්' හමුවේ ඇය කිසි දිනෙක ඒ පිළිබඳව අපට බල කළේ නොමැත.

නමුත්, සාරි ඇඳීමේ ආදීනව පිළිබඳව සසිත් හට පැවසීමේ හැකියාවක් මා හට නොවීය.

"හරි හරි. මම හෙට ඉඳන් අඳින්නම්..." ඒ වෙලාවේ සිතට ආ පිළිතුර මා ඔහුට ලබා දුනිමි.
එහෙත් පහුවදා වන විට ඒ පිළිබඳව මගේ මතකයෙන් ගිලිහින.
සසිත් ද දින කීපයකින් සුව ලබා වාට්ටුවෙන් පිටවී ගියේය.

එහෙත් දින කිහිපයකින් අනතුරුව, සසිත් නැවත සායනයට පැමිණිය යුතු විය.
සායන දිනයේදී සසිත්ගේ අම්මා ඔහුත් සමග වාට්ටුවට නැවත පැමිණුනාය. ඇයගේ අතෙහි බ්‍රවුන් පේපර් කවර වල දැමූ පාර්සල් දෙකක් විය.
ඒවා මට සහ මගේ මිතුරියටය.

"මොනවද අම්මා මේ?" අප දෙදෙනාටම මහත් කුතුහලයකි.
සසිත් ලජ්ජාවෙන් අම්මා පිටිපස සැඟවෙන්නට විය.

"ගෙදර ගිය දවසෙ ඉඳලා මෙයාගෙ කරදරේ ඩොක්ට, ඩොක්ටලා දෙන්නට සාරි දෙකක් ගිහින් දෙන්න කියලා... හරියට කරදර කළා මට.
මම ඉතින් අමාරුවෙන් මෙයාව කැමති කරගත්තා මේ දෙක ගිහින් දෙන්න...."

ඒවාගේ වූයේ කුඩා හුරුබුහුටි බැලරිනාවන් දෙදෙනෙක් හා චොක්ලට පෙට්ටි දෙකකි.

"අනේ මේවා ගන්නෙ කොහොමද ?" අප දෙදෙනාම පත් වූයේ දැඩි අපහසුතාවයකටය.
එහෙත් අම්මාගේ ඉල්ලීමත් , කුඩා දරුවාගේ මුහුණේ වූ උනන්දු ස්වභාවයත්, කිසි ලෙසකින්වත් ඒවා ප්‍රතික්ශේප කිරීමේ හැකියාවක් අපට ලබා දුන්නේ නැත.

ඔහු සතුටින් අම්මා සමග පිටව ගිය අතර, ඒ කුඩා බැලරිනාව තවමත් අපේ නිවසේ සිටින්නීය.