Saturday, February 4, 2017

ඔරායන් තරු රාශිය පෙරදිගින් නැග එද්දී කන්‍යා රාශිය බටහිරින් බැස යයි







ඔරායන් නුඹ
තවම ඈ පසුපස
සිය වස් සහස් වර
ඈ පළා යයි
නුඹව තනිකර
නුඹේ ඇස් මගහැර
රෑ අහසේ තනි කර
වගක් වත් නැතිද 
නුඹ හට

තරු නෙත් විදා

අනඟ හී සර
පැළඳ බඳ පටි
හැඩයි නුඹ...

ඇය පළා යන්නේ මන්ද?


සැබෑවකි නුඹ 

දඩයම් කරුවෙක්ය
දුනු හී දරන 
දැඩි සිතැත්තෙකිය

නොම හැකිද නුඹ හට

එකම එක මොහොතකට
සොඳුරු පෙම්වතෙකු ලෙස
දුනු හී සැර අතැර
මලක් අරගෙන යන්න...?
ඇය එතැන නවතීවි

Wednesday, January 18, 2017

කතා කරන කෝපි සුවඳ

කෝපිහළ අඩ අඳුරුය. කෝපි පැහයටම කැපෙන දුඹුරු වර්ණ වලින් සමන්විත වූ බිත්ති , පුටු , මේස ආදී සියල්ල පිරිසිදුය, පිළිවෙලය.  වෙන පැහැයක් ඇත්නම් ඒ ඇත්තේ බිත්තියේ එල්වූ එකම එක රූපයක් පමණකි. එහි දුඹුරු  පැහැයට හුරු වූ ගොඩනැගිලි සමූහයක්   මැද කහ මෝටර් රථයක් නවත්වා තිබිණි. බැලු බැල්මට එය තෙල්  සායම් සිතුවමකි.  එහි අර්ථයක් මට නොතේරේ. සිත්තරා ගේ ජීවිතයට සම්බන්ධ කිසිවක් එයින් කියවෙනවා වන්නට ඇත. . නොඑසේ නම් කොපි හල හිමියාගේ ඉල්ලීමට අඳිනු ලැබුවක් වන්නට ඇත. 

අවට පරිසරයම නිසලය. අසාමාන්‍ය ලෙස නිසලය. යන්තමින් ඇසෙන සංගීත රාවය පැමිණෙන්නේ කොහේ සිටදැයි මේ වන තෙක් මා හට වැටහුනේ නැත.

මගේ නාට්‍ය පිටපතේ මම කිමිදී සිටිමි. 
බොහෝ දේ  අවසන්ය. පසුගිය කාලය මුළුල්ලේම මගේ සවස් කාලය මම ගත කළේ උයනේ බැංකුවක හෝ කාමරය තුලට වී කොලයක කුරුටු ගාමින්ය.

මුදල් අතෙහි ගැවසෙන්නේ නම් පමණක් මම මෙහි පැමිණියෙමි. කාමරයේ වන දාහයත් , උයනේ නිතර එහම මෙහා යන පෙම්වතුන් හා නාගරිකයක් ආදී කිසිවකගෙන් වන බාධාව මෙහි නොවීය.  
බොහෝ අවස්ථා වල මම මෙහි හුදෙකලා වී සිටියෙමි. වායු සමීකරණයේ සිසිලසත් , ඇසෙන නෑසෙන සංගීත නාදයත් හැරෙන්නට වෙනත් කිසිදු බැහැර යමක් මේ තුළ නොවීය. ඉඳහිට හෝ මෙතනට පැමිණෙන්නේ මා මෙන්ම හුදෙකලාවට පෙම්බැඳ සිටින්නවුන් බව මම අදහමි.  

පිටපතේ කිසිවක් යලි වෙනස් කළ යුතු යය් මා හට නොහැඟේ. එය සර්ව සම්පූර්ණය. එහෙත් මගේ සිත චංචලය.

නීලියා කොහිද?

මගේ සිත උදේ රෑ නොතකා ඇය සොයයි. 

නාට්‍ය හා රංගකලාව හදාරන මගේ සමකාලීන මිතුරියන් බොහෝ සිටියද, ඔවුන් බොහෝ දෙනා අතිශය රංග කුසලතා වලින් හෙබි වුවද, මගේ මනසේ ඇඳුන නීලියාගේ රූපය ඒ කිසිවකුට සමාන නොවේ. වේදිකාව දෙදරවන තරම් හඬක් ඈ සතු විය යුතුය. තරමක කෙසඟ නමුත් උසින් හෙබි රූපයක්ද තිබිය යුතුය. 

නාට්‍යය අවසානයේ නාට්‍ය ශාලාවෙන් ඉවත්ව ගියද ප්‍රේක්ෂකයා තුළ ප්‍රකම්පණයක් ඇති කිරීමට තරම් වූ රුවක් සහ හඬක් මට අවශ්‍යය. 

මම නැවතත් නාට්‍ය පිටපත කියවීමි. කෝපි කෝප්පය අවසානය. මම තවත් කෝපි එකක් ඇනවුම් කළෙමි. දුම් දමන කෝපි සුවඳ කවදත් මා හට නැවුම් අදහස් ගෙන දීමට සමත් විය.

හදිසියේ මම ඈ දුටිමි. ඒ කෝපි දුම අතරිනි. කෝපි පැහැයට හාත්පසින් වෙනස් වූ කහ පැහැති ගවුමක් හැඳ සිටි ඇය ,හංස ධේනුවක විලාසයෙන් මා ඉදිරිපිට වූ මේසයක් අසල අසුන් ගත්තාය. ඇගේ වූයේ අසාමාන්‍ය නිසල බවකි. අසාමන්‍ය දීප්තිමත් දෑසකට හිමිකම් කියූ ඇය දුටු වනම මගේ හද වේගයෙන් ගැහෙන්නට පටන් ගත්තේය.  

"නීලියා"

මාස ගණනක් මා සෙවූ නීලියා ඇයම වූවාය. ඇගෙන් පිට වෙනත් කිසිදු නීලියා කෙනෙක් සෙවීමට තබා ඒ පිළිබඳව සිතීමටවත් ඉඩ නොතබාම තත්පරයකින් 1/10ක් තරම් වේගයෙන් මම  ඈ කෙරේ බැඳුනෙමි. 
ඇය වේදිකාවේ නීලියා වන අයුරු මගේ දෑස් ඉදිරිපිට ඇඳී නෑඳී ගියේය. 

එහෙත් ඇය කවරෙක්ද? සති ගණනක් පුරා මා සෙවූ රුව , නිරායාසයෙන්ම මා ඉදිරිපිටට එවූයේ කිනම් දෙවියෙකුද? කිසිදු පැනයකට මා තුළ පිළිතුරු නොවීය.

නාට්‍ය පිටපත නැවත නැවතත් කියවන ස්වභාවයෙන් මම ඇයව, ඇගේ හැසිරීම නිරීක්ෂණය කළෙමි. අත් බෑගය පසෙක තැබූ ඇය එතුළින් කුමක් හෝ පොතක් පිටතට ගත්තාය.  එහි වූ පොත් සලකුණු ඇති පිටුව ඇය පෙරලූයේ ප්‍රවේසමෙනි.

ඇගේ හඬ අසන්නට මා හට අවශ්‍ය විය. නීලියා සතුව ප්‍රබල කටහඬක් පැවතිය යුතුමය. 

මැය සතුව එවන් වූ හඬක් නොමැති නම්.... මා සිත බියක් බඳු වූ හැඟීමකින් වෙලී ගියේය. එසේ වුවහොත් ඇයට වෙනමම හඬ පුහුණුවක් ලබා දීමට මා හට සිදු වේවි. 
සේවිකාවක් පැමිණ ඇයට කෝපි කෝප්පයක් පිළිගැන්වූවාය.
ඇගෙන් ලැබුණේ පිළිතුරු සිනහවක් පමණි. එය ඉතා ආක්‍ෂ්ණීය සිනහවක් විය.ඇගේ හඬ ඇසීමට මා හට වූ අවස්ථාවක් එසේ ගිලිහී ගියේය. 

කෝපි සුවඳ බොහෝ දෑ මට සිහිපත් කරයි. එය පුදුමාකාර හැඟීම් දැනවීමකි. 
Cup of love
මෑතකදී නැරඹූ චිත්‍රපටයක් මට සිහිපත් වේ. මා එය නැරඹීමට එකම හේතුව එහි ප්‍රස්තුථය කෝපි වීමය.  

ඇගේ සිනහව ආකර්ෂණීය බව සැබෑය. නමුත් එහි නිම් වළළු කිරා මැනීමට කාලයක් නොමැත. ඇය මෙතනින් නික්ම ගියහොත් නැවත සොයා ගැනීමට අංජනම් එළි යැවීමට සිදු වේවි.  මා ඈ සමග කතා කළ යුතුය. එහෙත් ඇය කුමක් සිතාවිද... එතරම් ශක්තියක් මා සතුව තිබේද? ඈ විසින් මා පිස්සෙකු ලෙස සැලකීමටද පුලුවන.  එහෙත් නාස්ති කිරීමට කාලයක්ද නොමැත.  

ඇය කෝපි කෝප්පයට තවම අත තබා නැත. එය තවමත් දුම් දමමින් ඈ ඉදිරිපිටය. ඇය සිය පොත තුළ කිමිදී සිටියාය. 

සිතට වෙර ගත් මම නැගී සිටියෙමි.නාට්‍ය පිටපත සමගම මම ඇය ඉදිරිපිට වාඩි වීමි. ඇය දෙනෙත් දල්වා මා දෙස බැලුවාය. එහි විස්මයක ලකුණු ගැබ් වී තිබිණි. ඇය යමක් පැවසීමට අර අඳින බවක සලකුණු තිබිණි. එහෙත් ඈ කිසිවක්ම නොපැවසුවාය.

"මම නයනක දිසානායක" එතැනින් එහාට කිසිවක් පැවසීමට සිතට නැගුණේ නැත. මම නිරුත්තර වීමි. ඈද නිරුත්තරවම මා දෙස බලා සිටියාය.
ඇගේ දෙනෙත් තුළ වූයේ වටහා ගත නොහැකි අන්දමේ බැල්මකි.  

මම නෙතු කොණින් ඈ අතෙහි වූ පොත දෙස බැලීමි. එය ඉංග්‍රීසි නවකතාවකි. එය මා අසා ඇති එකක් නොවීය. කොහොමත් මගේ ඉංග්‍රීසි කියවීමේ රුචිය වැඩි දියුණු කරගත යුතුය.
ඇය මා දෙස බලා සිටින්නීය. 

දෙනෙත් වලින් පමණද ඈ කතා කරන්නේ?  නමුත් ඒ දෙනෙත් භාශාව මට වටහාගත නොහැකිය. මම වචන ගැටගැසීමට පටන් ගතිමි. 

"මම වේදිකා නාට්‍යයක් කරනව" මම පිටපත ඈ ඉදිරියේ දිගහැරීමි. ඈ එය අතිනිදු නාල්ල මා දෙසම බලා සිටියාය. 
මම එය ඈ ඉදිරියට තල්ලු කළෙමි. ඇගේ දෑස් එහි අකුරු මත දිව ගියේය. නැවතත් වටහා ගත නොහැකි භාශාවෙන් ඇගේ දෙනෙත් කතා කළේය.

එබඳු වූ හැඟීම් බර දෙනෙතක් මම මින් පෙර දැක නැත්තෙමි. එය එතරම්ම වෙනස් වෙන සුළුය. ඈ හට නීලියා වන්නට හැකිද. නීලියා යනු එතරම්ම හැඟීම් බර තැනැත්තියක්ද....

ඇය වචන දෙකේ ගැහැණියක් නොවේ. නමුත් ඇය හැඟීම් බර ද? ඒ සඳහා පිලිතුරක් මා සතුවද නොවීය.

ඇගේ දෑස් ඒ වනවිටත් නාට්‍ය පිටපත අල්වාගෙනය. ඇය පිටුවෙන් පිටුව කියවීමට පටන් ගෙන සිටියාය. එහෙත් වචනයක් වත් ඈ මුවින් පිට නොවීය.

මම බලා සිටියෙමි. ඈ අකුරක් නෑර කියෙවුවාය. 
අවසානය දක්වාම ඈ එය කියෙවිවාය. අනතුරුව දෙනෙත් ඔසොවා මා දෙස බැලූ ඇය පිටපත මා වෙතට තල්ලු කළාය. 

නීලියා වීමට කිසිදු කැමැත්තක් හෝ අකමැත්තක් ඈ තුළින් විද්‍යාමාන නොවීය. 
 නමුත් අර කතාකරන දෙනෙත් මා වෙතට එල්ල කළ ඈ නැවතත් වරක් මා වෙතට ප්‍රහර්ශමත් සිනහවක් පෑවාය. 
එහි වූයේ කැමැත්තක්ද? මට සිතුණ නම් එසේය. 

" මිස් කැමතිද මේ ස්ක්‍රිප්ට් එකට?"  ඇගේ සිනහවෙන් පන්නරයක් ලද මම විමසීමි. නැවතත් මට ලැබුණේ පිළිතුරු සිනහවක් පමණි. 
"මොන විකාරයක්ද?" මම මටම පවසා ගතිමි.
"මිස්ට මේකෙ කොපි එකක් ඕන නම් මේක ආයෙම කියවලා මට දෙන්න. මගෙ ළඟ තව එකක් තියනව"
නැවතත් ඇය කතා කරන දෑසින් යුතුව කෝපි සුවඳැති සිනහවක් පෑවාය.

ඇගේ ඇත්තේ කිසිදු වගකීමක් නැති ස්වභාවයකි. වදනකුදු නොදොඩා ඊ ලඟ මොහොතේ ඈ කෝපි කෝප්පය අතට ගත්තාය.

එහි ක්‍රීම් මත වූ මල් මෝස්තරය තරමක් සසල වී ගියේය. ඈ ඉන් අනතුරුව ඊට සීනි හැන්දක් එක් කළාය. ඒ මල් මෝස්තරය මැකී යන්නට අවස්ථාව විය.

ඇගේ නිහඬ බවත් ,කතා කරන දෙනෙතත් මා හට ක්‍රමක්‍රමයෙන් ගෙනත් දුන්නේ මහත් වූ හිරිහැරයකි. සිත සියුම් වේදනාවන්ගෙන් පිරී යන්නට විය. 

ඈ මාව සෙල්ලමකට ගෙනද? 
කෝපි කෝප්පයෙන් උගුරක් ඈ සෙමින් තොල ගෑවාය. එහි වූ පෙණ සායම් රහිත ඇගේ උඩු තොලේ දැවටිනි. ඈ සෙමින් ඒවා පිසදැමුවාය. 

ඉන් අනතුරුව ඇය සෙමින් සිය අත්බෑගය විවර කර එහි වූ යමක් ඉවතට ගෙන සිය සවනේ රඳවාගත්තාය. බ්ලූටූත් උපකරණයක් ඒ අවස්ථාවට කුමකටද. නැවත වරක් මගේ සිත බිඳී ගියේය. බ්ලූටූත් උපකරණය ඇගේ කෙහෙරැළි අතර රැඳී ගියේය. 

නැවතත් ඇය සීරුවට බෑගය තුළ වූ සටහන් පොතක් සහ පැන්සලක් අතට ගත්තාය.

හිස් පිටුවක් පෙරලිණ. ඇගේ වමතේ රැඳුණ පෑණ අකුරු ලියමින් ඉදිරියට ඇදුනාය. අකුරින් අකුර මම පෑන් තුඩ පසුපස ඇදුනෙමි. 
"නාට්‍ය පිටපත ලස්සනයි... ඔයා කියන්න හදන දේ තේරෙනවා මට යන්තම්... lip reading කරනවා මම.
මගෙ කණ ඇහෙන්නෙ මේක දැම්මාමත් හරිම අඩුවෙන්.
මට කතා කරන්න පුලුවන් වචන කීපයයි. ඒකත් ගොඩක් දෙනෙක් ට තේරෙන්නෙ නෑ... " 
මගේ හිස රිදුම් දෙන්නට විය. 

වචන නැති වී ගොලුව ගිය මම ඇගේ හිසකේ අතරින් යන්තම් දිස් වූ ශ්‍රවණාධාර උපකරණය දෙස බලා සිටියෙමි. 

මේසය මත වූ ඇගේ දුරකතණය කම්පණය වන්නට විය. 
"Thaththi"එහි තිරයේ සටහන් වී තිබිණි. උගුරු දෙකක් පමණක් පානය කළ කෝපි කෝප්පය එළෙසම තිබියදී ඇගේ කතා කරන නෙත් සමගම ඈ නැගී සිටියාය. 

සිතේ වූ කම්පණයෙන් හිස රිදෙන්නට පටන්ගෙන තිබිණි. 

එහෙත්, හිස් කොළයක් ගත් මම අලුත් නාට්‍ය පිටපතක් ලිවීමට පටන් ගතිමි.

Monday, January 2, 2017

සයුරු රළ පෙළ ගැටෙන කොහේදෝ දුර ඈත

සයුරු රළ පෙළ ගැටෙන
කොහේදෝ දුර ඈත
තරු වියන් යටට වී
මුහුදු සුළඟට මුසුව
කිඳුරියන් මුමුණනා
ගීත නුඹ අහනවා

තරුවකුදු එළිය නැති
අඳුරු අහසක් අසල
නුඹ නොමැති පාළුවෙන්
ගිලන් වූ මගේ හිත
අවසන්ම පිටු අතර
දුක් කවක් ලියනවා

නුඹේ මුහුණට වැටෙන
තරු එළිය වී පැමිණ
තුරුළෙ මොහොතක රැඳෙනු
බැරිද සිත අහනවා
කවි අකුරු මුසු කරන්
මුහුදු සුළඟේ වෙලී
නුඹෙ සවන් සිඹින්නට
හදවතම කියනවා



Tuesday, December 20, 2016

සමුනොගන්නෙමි මතක දෙවසර - මන්නාරම් වස්සානය

මන්නාරමෙන් නික්ම ආවෙමි. ඒ මීට තුන් මසකට පෙරදීය. වරෙක ඒ දිනය ඊයේ මෙන් දැනේ. එය ඒ තරමටම හිතට සමීපය.
තවත් වරෙක එය පසුගිය ආත්ම භවයක් මෙන් දැනේ... එම දිවිය ඒ තරමටම දැනට වඩා වෙනස් ය.

පුරා වසරක දාහය නිවමින් සීතල දෙසැම්බරය මා  මේ සටහන් තබන මොහොතේදීත් මන්නාරම සනසනවා විය යුතුය. පසු ගිය නොවැම්බරයේ දහවලක් රැයක් නොවෙනස්ව ඉකි ගසා හැඬූ  මන්නාරම් අහස මෙවරද එලෙසම හඬන්නට ඇත.
වහින්නට සිතූ විට එතරම් හිතුවක්කාර වන අහසක් මම ඊට පෙර දැක නොතිබුණෙමි.
වැස්සක් පිළිබඳව ජීවිතයේ ප්‍රථම වරට ප්‍රාණ බියක් දැනුනේද මන්නාරමේදීය.

ඒ වෙනදාට කිසිදු හැලහොල්මනක් නැති  කලපුව මැදින් මහ වැස්සේ මෝටර්‍ රථයෙන් යන්නට සිදු වූ විටකය. වෙනදාට නිල්පැහැයෙන් පින්තාරු වූ සලුවක සිරි ගත් කලපු දිය එදින යක්ශාවේෂ වූ යකැදුරෙකු වී තිබිණි. හැමූ තද සුළඟත් සමඟ අඩි ගණනක් උඩට විසිරුණු කලපු රළ තාරපාර මතට පතිත වූයේ රුදුරු විලාසයකිනි. රිදී පැහැයත් අලු පැහැයත් කළු පැහැයේ විවිධ ප්‍රභේදත් මුසු වූ අහසත් පොළොව වෙතටම රවමින් ගොරවමින් විදුලි එලි ඉසිමින් සිටියේ නිල් පැහැය යනු කුමක්දැයි උපන්තේකට අසා නැති සේය.

සැබැවින්ම මම බිය වීමි. කිලෝමීටර් තුන්සියයක් ගෙවාගෙන නිවසේ සිට එදින පැමිණෙමින් සිටියත් ඉතිරි වූ එකම කිලෝමීටරය නොගොස් ආපසු හැරීමට තරම් බිය වීමි. කලු පැහැති පරිසරයේ වූ එකම වෙනත් වර්ණය රතුපැහැති කුඩා පැන්ඩා රථය වන්නට ඇත.

එහෙත් වසරක් පුරා විඩාවෙන් විජලනයෙන් දුක් දරූ මහා පොළොව සැනසෙමින් තිබිණි. තුරු ලතාවෝ නැවතත් දළුලන්නට සැරසෙමින් සිටියහ. 
සති ගණනක හැඩීමෙන් රතු ව බොඳවූ ඇස් ඇතිව සිටි අහස නොබෝ දිනකින්ම විඩා නිවන්නට පටන් ගත්තේය. 











ඇයට උරුම වූ මන්නාරම් නිල් පැහැය කෙමෙන් කෙමෙන් නැවතත් ඈ වෙත ලඟා වී තිබිණි. නොඑසේ නම් සැමදා තමන්ගේ තාඩන පීඩන වලට ලක් වූ තුරු ලතා සහ සියලු සත්වයන් කෙරෙහි යම් අනුකම්පාවක් පහල වන්නට ඇත.

මෘදු හිරු රැසුත් නිරන්තරයෙන් දූපත හරහා හමා ගිය සුළඟත් නිසා දූපත පුරාම පැවතියේ සිසිලසකි. වර්ෂාව නැවතී සති ගණනක් ගත වන තුරුම සෑම පහත බිමකම පාහේ වතුර එක් රැස් වී තිබිණි. දූපත පුරාමත් ඉන් ඔබ්බට වන්කාලයි ප්‍රදේශයේද සෑම තැනකම දිය කඩති ය. 












උතුරුකරය පිස හමා ගිය සුළඟ යුරෝපය දෙසට ගමන් කර ඒ පිළිබඳව පණිවුඩය ලබා දී තිබිණි.
තලෙයිමන්නාරම දෙසට ආදම්ගේ පාලම හරහා පියාසර කළ සංචාරක පක්ෂීන් සැතපුම් දහස් ගණනක් ගෙවා පැමිණ  මන්නාරම් දුපතේ ද ඉන් ඔබ්බට වූ වන්කාලෛ අභය භූමියේද ලැගුම් ගත්හ. තාරාවුන්, ලිහිණියන් ආදී  විවිධාකාර පක්ෂීහු ලක්ෂ ගණනකින් , සියලුම දියකඩිති පිරී ගියේය.











රෝස පැහැති පිහාටු වලින්ද රත් පැහැ ගත් උස් වූ පාද වලින්ද හැඩවූ රජ සියක්කාරයන් (Greater flamingo) මන්නාරමේ සංචාරක පක්ෂීන් අතුරින් සොඳුරුතම දසුන මැවුවෝය. උතුරු ප්‍රදේශයේ සිට සියක්කාරයන් නොදුටු දෙනෙතකින් පළක් නොමත්තේමය. එය එතරම්ම සොඳුරු සිතුවමකි.

වස්සානයෙන් පිරී ගිය දියෙන් උදම් වූවෝ විහඟුන් පමණක්ම  නොවුහ.  දූපතේ සංඛේතාත්මක සිවුපාවා බඳු වූ බුරුවන් ද කැලෑ අශ්වයන් ද නව පණක් ලද සේ විය. අශ්ව රංචුවට නව පැටවුන් කිහිපයක්ද එක වී සිටියහ.













තෙත් පොළොව සිදුරු කර මතු වෙමින් තිබූ ලා තණ වල නැවුම් සුවඳ විඳිමින් ඔවුහු ප්‍රීති වූහ.
කිසිදු භේදයකින් තොරවම සියලුම තුරුලතා නවමු හරිත පැහැයෙන් දිදුලන්නට වන. තුරු පත් අගින් බේරී හිස මත පතිත වන්නට වැහි බිඳු නිරන්තරයෙන් සැදී පැහැදී සිටි අතර අතු අග පැළඳි මුතු කර්ණාභරණ සේ දිසි මල් පොහොට්ටු පිපී හිනැහෙමින් කළ එලි බසින්නට ඇඟිලි ගනිමින් සිටියහ.

මන්නාරම යනු පාරාදීසයකි. සිහිනෙන් ගෑ මුදු සුවඳක් සේ දැනුදු සිහිපත් වන , ජීවිතයේ කිසිදු දිනයක නැවත නොලැබෙන අන්දමේ මතකයන් රැසක් දුන් මන්නාරම මතකයන් අතර නැවත නැවතත් අතරමංවම සිටිනු රිසියෙමි. 

Monday, December 12, 2016

ආයෙ නුඹ එන දාට

අවසඟය සිතිවිලි
සිපගන්න ඇවැසිය
මොහොතකට නුඹේ මුව
අමතකව ගිය සුවඳක්
යලි යලිත් සිහි වන්නට
එහෙත් නුඹ දුරස් ය
බොහෝ සේ දුර ගොස්ය
කඳු වලල්ලෙන් මෙහා ඉම
තනිව මම හිඳින්නෙමි
මා මුව ගැටෙන සුවඳක්
නුඹට හමුවනු පිණිස
හදිසියේ පා කරනෙමි
කඳුකර‍යෙ වන මලක
සුවඳක්ද වඩාගත්
ඒ නැවුම් සුවඳ පොද
නුඹේ දොරකඩ ළඟින්
හමා යන මොහොතකදි
ඉසිඹුවක ඉඩ දෙන්න
ඒ සුමුදු සුවඳ රොද
නුඹේ මුව දැවටෙන්න
මුදු සුවඳ හද දරන්
පරිස්සම් කරන් හිත
ආයෙ නුඹ එන දාට
නැවත අරගෙන එන්න


බලාපොරොත්තු

Anencephaly බබෙක් ඩිලිවර් කරන්න යන්නෙ..
ප්‍රසූතිකාගාරයෙන් ලැබුණ දුරකතණ ඇමතුම තරමක කලබලයකට හේතු විය.
anencephaly යනු, මොළයේ විශාල කොටසක් සහ හිස්කබලේ කොටසක විකසනය නොවීම නිසා ඇතිවන තත්වයක්.

එවන් දරුවන් ජීවත් කරවීම අපහසු වුවත් ඉපදෙන්නේ පණ ඇති දරුවෙක්. එම නිසා ඔහු වෙනුවෙන් සිදු කළ හැකි සියලු දේ කළ යුතුයි.

උපතේදී ඔහු හඬා තිබුණත්,ඉපදී පැය කිහිපයක් ඇතුළත ඔහුගේ හුස්ම සහ හදවත් නැවතිනි.ඒ දරුවා පිළිබඳව,වෙනත් දරුවන් පිළිබඳව තරම් අප කිසිවෙකුටත් කණගාටුවක් ඇති වූයේ නැහැ. මන්ද යත් ඔහුගේ ඉරණම පිලිබඳව අප මෙන්ම ඔහුගේ මවුපියන්ද දැන සිටි නිසාවෙනි

පසු දින උදෑසනම පසු ප්‍රසව වාට්ටුවේ අලුත උපන් දරුවන් බැලීමට මම ගියේ එහි වැඩ ඉක්මනින් අවසන් කිරීමේ බලාපොරොත්තුවෙනි. පළමු ඇඳේ සිටි බිළිඳාගේ ගැටලු කිසිවක් නොවීය.

දෙවෙනි ඇඳේ සිටි මව අසලටද මම ගියෙමි. ඈ සමග දරුවෙක් සිටියේ නැත.
"බබා කෝ අම්මා, බේබි කාමරේද?" මා විමසුවේ එතරම්ම සැලකිල්ලකින් නොවේ. නොමේරූ ළදරු ඒකකයේ දරුවන්ගේ සියලු මව්වරුන් මුහුණින් හා නමින් හැඳිනුවද, ඇගේ මුහුණ මට සුපුරුදු නොවීය.
“බබා බේබි කාමරේද අම්මා?” වැඩි දුර නොසිතාම මම ඇගෙන් විමසුවෙමි. 
‘එයාගේ බබා තමයි Anencephaly බබා ඩොක්ට” ඇය පිළිතුරු දීමට පෙරම හෙදිය පැවසුවාය.
එක්වරම මා පත් වුයේ දැඩි අපහසුතාවයකට මෙන්ම මා පිළිබඳවම ඇති වූ තරමක කලකිරීමකටය. ඇයගෙන් ඒ පිළිබඳව සමාව ඉල්ලිමට වඩා වැඩි යමක් හැර ඇගේ සිත හැදෙන යමක් කීමට තරම් හැකියාවක් මා හට ඒ මොහොතේ නොවීය. නමුත් ඒ මව කතා කළාය.
“ඩොක්ට ද බේබි කාමරේ බබාලා බලන්නේ?”
“ඔව් අම්මා,.. මොකද්ද වෙන්න ඕන?”
“”මට මගේ බබා ගැන දෙයක් දැනගන්න ඕන. මගේ බබා ඇස දෙක ඇරියාද?”
ඇගේ ප්‍රශ්නය මා හට තරමක විමතියක් ගෙන දුන් ප්‍රශ්නයක් විය. එහි ගැබ් වූ අදහස මා හට එතරම් පැහැදිලිව වැටහුනේ නැත. එහෙත් මම පිළිතුරු දුනිමි.
“ඔව් අම්මා. එයා ඇස් ඇරියා. පැය දෙක තුනක් ජීවත් වුණානෙ.”
ඇයගේ මුහුණේ වූ දුක්බර අඳුරු රේඛා අතරට තරමක සැනසිල්ලක සේයාවක්ද එක් විය.
“එහෙනම් කමක් නෑ”
“ඇයි අම්මා එහෙම ඇහුවේ?” එවන් වූ දුක්බර මොහොතක වුවත් ඇගේ අමුතු පානය මා හට කුතුහලයක් ගෙන දුනි.
“නෑ... මට දැනගන්න ඕන වුනේ අඩුම තරමේ එයා මේ ලෝකේ දැක්කද කියලා... කලුවරේම ඉඳලා එලියට ඇවිල්ලත් ලෝකේ දකින්නේ නැතිවම ද හිටියේ කියල දැනගන්න ඕන වුණේ.....
අඩුම තරමේ එයා ලෝකේ දැක්කනේ. එකත් ලොකු දෙයක්නේ”
ඇගේ ඒ වචන කිහිපය මා හට දරා ගත නොහැකි විය. මගේ දෙනෙත් වලට කඳුළු පිරුණේ නිරායාසයෙනි. එහෙත් මම ඇයට පිළිතුරු දුනිමි.
“එක ඇත්ත, බබා ටික වෙලාවකට හරි ලෝකේ දැක්ක”
එම මව සිහිපත් වන විට දැනුදු මගේ නෙත් වලට කඳුළු උනන තරමේ කණගාටුවක් ඇති වේ.
එහෙත් ඇය ඒ දුකම සැනසීමකට පෙරලා ගත අයුරු පුදුම සහගත ය.
එම දරුවා සිහිපත් වන සෑම අවස්ථාවකදීම තවත් එවැනිම බිළිඳෙකු පිළිබඳව මා සිතට නැගේ.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ඒ මම වෛද්‍ය සිසුවියකව සිටි අවධියයි.
මෙවැනිම වූ anencephaly දරුවෙකු බිහිවී තිබිණි. පැහැපත් හොඳින් වැඩුන සිරුරකින්ද යුතු වුවද එම බිළිඳාගේ ඉරණමත් සියල්ලෝම දැන සිටියහ.
නමුත් ඔහුගේ මවුපියන් බලාපොරොත්තු ඇත හැරිමට කිසි ලෙසකින් හෝ සුදානම් නොවූහ.රෝගීන් බැලීමට අමුත්තන් පැමිණෙන වෙලාවේ දරුවාගේ පියා පැමිණියේ හාමුදුරු නමක්ද සමගිනි. පැයක් තිස්සේ දරුවාගේ අත අල්ලාගෙන පිරිත් දේශනා කළ ස්වාමින් වහන්සේ ආපසු වැඩියේ ඔහුගේ අතෙහි පිරිත් නූලක්ද බැඳීමෙන් අනතුරුවය
.
ජීවත් නොවන බව දැන දැනත් ජීවත් වේ යැයි බලාපොරොත්තුවේ ය සේයාවක් එම පියාගේ දෙනෙත් වල මම ඒ වෙලේ දුටිමි


අමනාප කවි

නෑවිදින් නුඹ තවත්
කවිත් අමනාපයෙන්...
හිස් හිතත්, හිස් පොතත්
නුඹ එතැයි මග බලන්
තැවුල් සිත සෙනෙහසින්
සියුමැලිව පිරි මැදන්
ආයෙමත් නුඹ එන්න
දුරුතු සීතල මැදින්

නුඹ නොමැති පාලුවත්
සොඳුරුතම රිදවුමක්
නුබ නොමැති හීනයත්
අඳුරුතම සීතලක්
උණුසුම්ම සුසුමකුත්
කොපුල් මත විසිරමින්
නුඹ සිඹින තත්පරෙත්
මට මහා කල්පයක්