Wednesday, May 17, 2017

සමු නොගන්නෙමි මතක දෙවසර 07 - නොස්ටැල්ජියාවක උපරිමයකට යටත්ව


ගෙවී යන්නේ ඉතා වෙහෙසකර කාලපරිච්චේදයකි. මනසට සහ ගතට විඩා දෙමින් අප මෙසේ දුවන්නේ කුමක් අරභයාදැයි විටෙක සිතේ. පැය හයක වැඩ මුරයද හිතට ගෙන දෙන්නේ මහා පීඩාවකි. ආතතියකි.
මන්නාරමේ, එක දිගට දින දෙකක් ඔන්කෝල් කළ සති අන්ත සිහියට නැඟේ... ශල්‍යාගාරයටත්, එතැනින් වාට්ටුවටත් එතැනින් හදිසි ප්‍රතිකාර ඒකකයටත් යළිත් ශල්‍යාගාරයටත් දිවීමම ජීවිතය වූ කාල වකවානුවක් විය. පොතේ හැටියට එකළ අප විඩාවෙන් මිය යා යුතුය.
එහෙත් කිසිදු විඩාවක් හෝ පීඩනයක් මෙතරම් ලැබූ බවක් මතක නැත.
අවිවේකය අතර මැද සිත නිවූ පරිසරය ඒ සඳහා ඉවහල් වන්නට ඇතැයි සිතේ.
අනන්තය දක්වා විහිදී ගිය කුමක්දෝ නිහඬ බවක්, සැනසීමක් , කඨෝර ගිනි ගහන අවුව මුසු කර ගත් මන්නාරම් සුළඟේ පැවතිණි. දරාගැනීමට අපහසු තරම් වැඩ අධික වූ ඇතැම් විටෙක මිනිත්තු පහකට එහායින් වූ මන්නාරම් පාලම වෙතට හෝ ගොස් කලපුව දෙස විනාඩි පහක් දහයක් හෝ බලා සිටීමට පුරුදු වී සිටියෙමි.
කලපුවේ තැනින් තැන වූ මාලු ඔරු ,කොල්ලෑ ආදිය ද, ක්‍රම ක්‍රමයෙන් වැඩි වෙමින් පවතින මෝටර් බෝට්ටුද, එම පරිසරයේම කොටසක් ලෙස මිස, පාරිසරික සමතුළිතතාවය විනාශ කිරීමට පැමිණි ජීවීන් කොටසක් ලෙසට මට කිසි දිනෙක හැඟුණේ නැත. ඔවුන් ද කලපුවේ සිටි ජල කුරුල්ලන්ද අතර වෙනසක් මා හට කිසි දිනෙක දැනුනේ නැත.
මන්නාරම් මන්ත්‍රි වරයාගේ ආනුභාවයෙන් දිනෙන් දින වියැකී ගිය පාර දෙපස වූ ළඳු කැලෑද, එකම රටාවේ ගිනිපෙට්ටි ලෙස ඈතට දිස් වුන එකම අච්චුවේ දැමූවා සේ පෙනුන නිවාසද දකින විට, තිරසාර සංවර්ධනයේ නිම් වළලු පරයා මනාරම් දූපතේ අනාගතය ජල බඳුනක් මෙන් පැහැදිලිව පෙනුණද, එතෙක් සුරැකිව පැවති සොඳුරු බවට මම වශී වී සිටියෙමි.
මන්නාරම් ටවුම යනු එකම වර්ණවත් ලෝකයකි. ඉන්දියාවේ කලබලකාරී කඩ වීදියක් මවාගන්න... එහිද වූයේ එවන්ම වූ ලෝකයකි. ජනාකීර්ණ, කලබලකාරී කඩ වීදි වල එල්ලා ඇති ඇඳුම් වල සල්වාරි වල , අත් බෑග වල වූයේ දෙනෙත් කඩාගෙන යන ස්වරූපයේ වර්ණය.ඒවා කිසිවක් මගේ සිත් ගත් ඒවා නොවීය. එහෙත්, වීදි චායාරූප සඳහා සුදුසුම පරිසරයක් එහි වූ අතර , ඉඳ හිට කැමරාවට නැගූ එවැනි කිහිපයක් චායාරූප මා සතුව පවතීයි.
හඬන සිතකින් යුතුව මනාරම බලා මුල් දිනයේ ගියද, දින කිහිිපයකින්ම එම දූපතේ හද ගැස්ම සමග මගේ හද ගැස්ම හා බද්ධ වන බවට මා හට පසක් විය.
වෙනත් පරිසරයකදී හිසට මෙන්ම මනසට ද වදයක් වන බොහෝ දෑ මෙහිදී දැනුනේ අපූර්ව ලෙසකිනි.
වෙනදාට පාරෙහි බස් රථ වල ඇසෙන නිමක් නැති සිංහල ගීත මහත් වූ කරච්චලයක් බවට දැනුන මා හට, එහිදී සතොසෙහිදී ඉඳ හිට ඇසුණ බස් සින්දු ගෙන දුන්නේ ද අමුතු මිහිරකි. සතොසෙහි සේවය කළ බොහෝ දෙනා සිංහල වූහ.
මුලදී වචනයක් වත් නොවැටහුණ ද, නිරන්තරයෙන්ම ඇසුණු දමිළ ගීත බොහොමයක තේරුම් ද සොයා යාමට මම පෙළඹුනෙමි. දැනුදු රාත්‍රියේ යන ගමනකදී වාහනයේ රේඩියෝ මීටරය දමිළ නාලිකාවකට හරවා ගීත කිහිපයක් හෝ ඇසීමට මම ප්‍රිය කරමි.
රාත්‍රී ආහාර ගැනීමෙන් අනතුරුව ඇතැම් දින වල කෝපි කෝප්පයක අවශ්‍යතාවය තදින්ම දැනුනි. නිල නිවාසයට ගොස් කෝපි කෝප්ප එකට දහයක් සාදාගත හැකි වුවද කොහේ හෝ කඩයකින් රෑ 11ට පමණ කෝපි බීම තරම් එහි විශේෂත්වයක් නැත.
රාත්‍රී වැඩ නොමැති දින වල සවස් භාගය පාන්දර 1 ,2 වන තුරුත් ගත කරන්නට කලපුව මැදින් යන තාර පාරත්, බීම බෝතලයකුත් පරිප්පු වඩේ කීපයකුත් ප්‍රමාණවත විය්. නොනවත්වා විහිලු සැපයීම මගේ මිතුරන්ගේ කාර්‍ය භාරය වූ අතර , ඒවාට බඩ රිදෙනා තුරු සිනහ වීම මගේ කාර්‍ය භාරය විය.ගෙයක් දොරක් ඇති බවවත් අමතක වන එවන් රාත්‍රීන් නැවත් ජීවිතයේ කිසිම දිනක උදා නොවන බව දනිමි.
කලපුව දෙපසින් එන සුළඟ , වසරේ ඇතැම් මාස වල දරා ගැනීමට අපහසු තරම් සැඩය.
එක් දිනක සවසක මුහුදු වෙරළේ පැදුරක් එළාගෙන මමත් තවත් මිතුරියක් සහ මිතුරෙකුත් වාඩි වී සිටියෙමු. සුළං පහර දරා ගැනීමට අපහසු තරම කොතෙක් ද යත් සුළඟ මුවා කිරීමට අප පැදුර එළනු ලැබුවේ වෙරළේ අටවා තිබුණ තාවකාලික තල් අතු නිවාසයකට මුවා වන සේය. කලුවර වැටුන පසුව ආපසු යාමට අප නැගී සිටීමෙන් අනතුරුව වාඩි වී සිටි පැදුර මම අතට ගත්තෙමි.
සුපර්මෑන් ගේ සාටකය සේ එය සුළඟේ ගසාගෙන යන්නට විය. මොහොතකට මට දැනුනේ මා සුලඟේ ගසාගෙන යන්නාක් මෙනි. පොලොවෙන් සෙන්ටිමීටර් එකක් දෙකක් හෝ මා උඩට එසවුණ බව තවමත් මම අදහමි. එය සිතට දැනුනක් පමණක් විය හැකි වුවද ඒ පිලිබඳව එලෙසම සිතීමට මම කැමැත්තෙමි. මන්ද යත් එම සිදුවීමෙහි දැනුන අපූර්වත්‍වය නිසාවෙන්මය.
මේ මොහොතේ මම සිටින්නේ මෙම රෝහලේ ශල්‍යාගාරය තුළය. මෙහි පැමිණ මාස 6ක් 7ක් ගත වුවද මා හට දැනෙන්නේ තවමත් ආගන්තුක බවකි. එකිනෙකා එකිනෙකාගේ වැඩ වල නිරත වී සිටිති. මනාරම ශල්‍යා ගාරය සිහිවන්නේ මෙවන් මොහොතක නිතැතින්මය. එය එකම ශබ්ද ගොඩකි. භාශා 3ක එකතුවකි. සදාකාලික සිනා සහ තාවකාලික රණ්ඩු ගොඩකි. ඒ සියල්ලටම වඩා ශල්‍යාගාරයම පණ ඇති ජීවියෙකු ලෙසකි.
ශල්‍යකර්ම අතරතුර කොහේ හෝ සිට ප්‍රාභූර්ත වන වඩේ පිඟාන අතුරුදහන් වීමට ගත වන්නේ මිනිත්තු කිහිපයකි. එවන් අවස්තා වල අසාධාරනයට ලක් වන්නේ ශල්‍යකර්ම වල නිරත වන අපය. ඇතැම් විට ඉතිරි වන්නේ මෙලෝ සතෙකුට බීමට නොහැකි ලෙස කවුරුන් හෝ සෑදූ අඩක් නිවුණ ප්ලේන්ටියක් පමණි. එහෙත් ඒ සියල්ල ඉතා සුන්දරය.
සියල්ල අමතක කර දමා මොහොතකට මන්නාරමට ගොස් පැමිණීමට සිතේ.
කටුක කර්කශ ලෙසින් සිතා සිටින එම පරිසරයට ගියහොත්, එහි මසක් දෙකක් ගත කළොත් එහිදී නතු වන මනාරමීයතාවය ට ( Mannarism , as we used to say) මෙසේ පෙම් බඳින්නේ මා පමණක් ම නොවන බව පැහැදිලි වේවි. එහෙත් ඒ සඳහා සහෘදයන් පිරිසකුත් සිටිය යුතුමය





Friday, April 7, 2017

සමුනොගන්නෙමි මතක දෙවසර - ආදම්ගේ පාළම

සවස හතරට පමණ ආසන්න විය. එහෙත් තවමත් හාත්පස  ගිනිගෙන දැවින. අප අර ඇන්දේ තරමක් අවදානම් ගමනකටය.

ඒ  මාළු බෝට්ටුවක නැග ආදම්ගේ පාලම ට යාමට ය. ආදම්ගේ පාලම යනු පාලමක් නොවේ.  ඒ ඉන්දියාව  සහ ලංකාව අතර ඇති  කුඩා වැලි දූපත් වල එකතුවකි. Rama sethu හෙවත් රාමාගේ පාළම ලෙසින් ද  හැඳින්වෙන මෙය ඈත අතීතයේදී ලංකාව සහ ඉන්දියාව අතර වූ ස්වභාවික පාලමක් ලෙසද පැවති බව කියවේ.

බෝට්ටුවට ගොඩ වන්නට මුහුදු වෙරළේ සිට අඩි කිහිපයක් මුහුද දෙසට ගමන් කළ යුතු විය. රළ ගහන වෙරළක එය මා හට අපහසු කාර්යයයක් විය. හැරත් , බෝට්ටුව දුම්මල වරමක් ගත යකදුරෙකු සේ ඒ මේ ඇත පැද්දෙමින් තිබිණි. දහ දොළොස් වතාවක උත්සාහයෙන් අනතුරුව මම බෝට්ටුවට නැගීමට සමත් වීමි.

එහි වූයේ එක ආරක්ෂක කබායක් පමණක් වූ අතර බෝට්ටුවේ සිටි එකම ගැහැණු ළමයා වූ මට එය නිරුත්සහයෙන්ම හිමි විය.

ඊට පෙර මම බෝට්ටුවෙන් ගොස් තිබුණේ අතේ ඇඟිලි ගන්නටත් වැඩ අඩු වාර ගණනකි. එක වරක් හික්කඩුව කොරල් බැලීමටය. තවත් වරක් මඩොල් දූවට යාමටය. අනෙක් වර තිස්ස වැවේ ගිය ගමනකි. ඉතිරි සියලු වතාවන්ම හංස බෝට්ටු වලය. ඉතින් එම මුහුදු ගමන ම හට කොතරම් වෙනස් වුවක් දැයි සිතා ගන්න.

ඉර හැරී හෝරා කිහිපයක් ගත වී තිබුණද උණුසුම දැනුණේ ඉර හරියටම හිසට කිලෝමීටර් 2ක් උඩින් පාවෙනවා මෙනි.

සෙමෙන් ඉදිරියට ඇදුන බෝට්ටුව කෙමෙන් කෙමෙන් වෙරළින් ඈත් වී යන්නට විය. වෙරළින් ඈත් වන්නට වන්නට එහි වේගය වැඩි වූයේ නිරායාසයෙනි.  

වෙරළේ නවතා තිබුණු ධීවර බෝට්ටු මෙන්ම නාවික කඳවුරේ වූ  විසල් නාවික බෝට්ටු ද කුඩා වන්නට පටන් ගැනිණි.
කාලයක් තිස්සේ දරුණු යුද්ධයකට මැදිව , තැලී පොඩි වුන එම අභිමානවත් බෝට්ටු සමූහය මඳකට විඩා නිවනවා ටත් වඩා, තවමත් නිවී නොගිය, ගිණිපුපුරු සාමයේ අළු යට සැඟවී ඇත්දැයි විමසිල්ලෙන් පසු වන ප්‍රාණීන්  බඳු විය.

බෝට්ටුවේ වේගය වැඩි වීමත්, මුහුණට විසි වෙන වතුර ප්‍රමාණය වැඩි වීමත් සිදු වූයේ එකම වේගයකිනි. සිහින් ඉඳිකටු සහසක් මුහුණටත් ගෙලටත් අනිනවා බඳු හැගීමත් සමගම, දෙනෙත් තුලට විසි වූ කරදිය දෙනෙත් දැවූයේ අනුකම්පා විරහිත ලෙසය. දෙනෙත් හැරීමට නොහැකිය. බිය සහ විසිවන කරදිය ඊට හේතු විය.
මුහුද මැද චායාරූප ගැනීම සිහිනයක් පමණක්ම විය.  ඉතා අපහසුවෙන් දෙනෙත් විවර කරගත් මම කැමරාව බාගය තුලට රුවා බෝට්ටුවේ එංජිම අසල සැගවීමි.

මුහුදු රල මගින් බෝට්ටුව ඒ මේ ඇත පැද්දෙන්නට වීම පමණක් නොව, එමගින් එහි සිටියවුන් අහස දෙසට විසි කිරීමද අතිශය භයංකාර විය. සැබවින්ම මට මරණ බිය දැනින. ජීවිතයේ ඉතිරි වූ වගකීම් යුතුකම් ද බොහෝ සිහිපත් විය. එහෙත් මගේ මිතුරන්ගේ මුහුණේ කිසිදු බියක සේයාවක් හෝ සටහන් වී නොතිබුණි. ඔවුනට එය විනොදයක්ම විය. මගේ අනියත බියද ඔවුන් හට විනෝදයක් විය.
මම දෙනෙත් තද කර වසා ගතිමි. කිනම් හෝ මෙහොතක මා දිය යටින් මතු වේ යයි සිතිනි.
“අද මුහුද නිස්කලංකයි” බෝට්ටු පදවන්නා පැවසුයේ හදිසියේමය. ඔහු උමතුවෙන් දැයි මා හට සැක සිතුණේ නිරායාසයෙනි. මෙවන් වූ මුහුදකට නිස්කලංකයි පවසන්නේ කෙලෙසකද .
දවසකට වැඩ දිගු වූ හෝරාවක් මුහුද මැද ගෙවී  ගියේය.  ඈතින් යන මාළු බෝට්ටුවක සිටින අයෙකු අප දෙසට අත වන්නන්ට විය.ඔහු බෝට්ටුවේ සිටගෙනය. මා හට නම් බෝට්ටුවක සිටගෙන සිටිනවා තබා හිඳගෙන යාමද අපහසුය.

අහසේ ඉගිලෙන මුහුදු ලිහිණියන් එක දෙන්නා වැඩි වන්නට පටන් ගත්තේය. වැලි දුපත් සමුහය අත ළඟය.
එය නම් පුදුමාකාර වූ පිහිටීමකි. මුහුද මැද වැලි දූපත් ! ඒ සීමාවේ මුහුදු රල හැපෙන්නේ වැවක දිය රැළි ගානට ය. රල පහර සමග මතු වන සැඟවෙන වෙරළ දගින් දිගටම මුහුදු රල හා දඟකාරකම් කරන්නට විය.  

මිනිස් පා පහසින් අපවිත්‍ර නොවූ මෙම දුපත් හි පා තබා ඇවිදින විට ඇතැම් තැනක වළලුකර දක්වා ගිලී ගියේය. බොහෝ තැන වල වැලි ඒ වන විටත් උණුසුම්ව තිබිණි. ඒ මේ අත නිරන්තරයෙන් දිව ගිය කකුළුවන් වැලි අස්සේ ගුල් තුළ අතුරු දහන් වුයේ නිතැතිනි.

එය කුරුළු සංචාරක සමයක් නොවීය.එම නිසා සිටියේ කුරුල්ලන් කිහිප දෙනෙකු පමණි. අපගේ ගොඩ බැසීමත් සමගම සිටි තැන වලින් ඉගිල්ලී ගිය අවුල් නැවතත් තරමක් දුරකින් වසාගෙන ගොදුරු සොයන්නට වුහ. වෙරළ සීමාවේ දහස ගණනින් සිටි මුහුදු බෙල්ලන් ඔවුන්ගේ ආහාරය වන්නට ඇත.

දුපතේ එක තැනක කුඩා තල්මසෙකුගේ ඇට සැකිල්ලකි. තවත් තැනක කැස්බෑ කටුවකි.

මුහුදේ සිට පැමිණ වරින් වර දූපත හරහා හමා යන සුළඟ වැලි ද ඔසවාගෙන විත් වරෙක මුහුණ මත අත හරින ලදී. දහවල ගිනියම ඒ වන විටත් මැකී ගොස් නොතිබුණෙන් එම සුලග ගතට එතරම් සුව දායක නොවීය. 

එහෙත් කිසි දිනෙක නොලබූ එවන් වූ අත්දැකීමක් අප සිත් බොහෝ සෙයින් එම පරිසරයට බැඳ තබාගෙන තිබිණි.   ඒසා ගිනිගන්නා සුළු අව්වක අවසාන අදියරේදී වුව  අප ජීවිතය විඳීමින් සිටියෙමු.
දුපත් මැද මා තනිකරමින් මිතුරන් තිදෙනා මුහුදට පැනීමට ගත වුයේ ඉතා සුළු මොහොතකි. ඔවුන්ව අමතක කළ මම දූපතේ එක කොනක සිට අනෙක් කොණ දක්වා ඇවිද යාමට  පටන් ගතිමි.
මට සුළු මොහොතකට පෙර එතැනින් පුංචි කුරුල්ලෙකු අඩි තබා ඇවිද ගිය සලකුණු පෙනෙන්නට තිබිණි. ඔහු අසලින්ම මම මගේ අඩි සලකුණු ද තැබීමි. 

දූපත් වලට එහායින් ඇති මුහුද පෙනෙන සීමාව ට මම ඇවිද ගියෙමි. එය නම් මහා විස්මයකි. බෝට්ටු  අයිතිකරු පැවසූවේ සැබෑවකි. අප පසු කර පැමිනි මුහුද බොහෝ සෙයින් නිස්කලංකය. දුපත් පෙලට එහායින් වූ මුහුද යක්ෂාවේශ වූ මුහුදකි.  මෙය මන්නාරම් මුහුද පිළිබඳව ඇති සත්‍යයකි. වසරේ මාස 6ක් දූපතේ එක පසෙක මුහුද රළු වන අතර ඉතිරි මාස 6 තුළ අනෙක් පස මුහුද රළු වේ. එහි ප්‍රතිපල අත් විඳින්නේ මුහුද හා සමගම ජීවත් වන ධීවර ජනතාවය.

වඩ දිය සහ බා දිය සමග මුහුදේ ජල මටටම වෙනස් වන සලකුණු යම් තරමකට අප හටද විද්‍යමාන විය. එම නිසා එයින් පිට වී යලි පැමිණීමට තීරණය කළෙමු. සියවස් ගණනක් පුරා රැකුණු මෙම දූපත් තව කොතරම් කලක් මෙලෙස රැකෙවිදැයිකිව නොහැකිය. ඉහල යන ගෝලීය උණුසුමත් සමහ ඉහළ  යන මුහුදු ජල මට්ටම මතු යම් නොබෝ දිනකදීම ඒවාගේ ඉරණම තීරණය කරනු ඇත.

තලයිමන්නරම් ජැටිය පසුබිම් කරගනිමින් හිරු අවර ගිර ගිලෙද්දී, මෝදු වූ කළුවරත් සමගින් නැවතත් අපි වෙරළට ගොඩ බැස්සෙමු.  

Thursday, April 6, 2017

අහසක් මි, එනමුදු ඇවැසි නම් පොළොව වන්නෙමි.



අහසක්මි මම,
වසත් අතු අග
හැඳ පැළඳ මල් පෙති
රොබරෝසියා තුරු හිස්
වසත් සැණකෙලි 
සිරින් සැරසෙත
පසුබිමේ හිඳිනෙමි
රෝස පැහැ පෙති වල
පාට අඩුවැඩි වන්නට
සුදු පැහැති මීදුමින් සරසමි

සැනකෙලියෙ අවසන් පැය
ගෙවී යන දින වල
විඩාබරිතව තුරු හිස්
සිය අතින් හැර ලන
ගිලිහිලා මිය යන්නට
රෝස පැහැ මල්
සැවොම එක ලෙස
ආදරෙන් පිළි ගන්නෙමි

එම විට,
මහපොළොව වන්නෙමි
අහසක් ව සිටි බව
මතකයෙන් හැරලමි
අවසාන සුසුමන් පොද
මිදී පිටවන මොහොතේ
සෙනෙහසින්  සිප සනසමි

Wednesday, March 29, 2017

හිරු ගොස්ය

ගිහින් හිරු නැවතත්
යළි නොඑන්නට
වෑසේවි පිණි කඳුලු දියවර
තුරු හිස් මුදුන් හිස සිට
ගලා යනු නොහී කඳුලට
ඉඩ නොදෙනු මැන යළි හඬන්නට
පැහැදුල් ය සඳ තව
නිවී යන්නට සැරසි වුව
ආකූල ගගණත වට
සරණ සක්වා ලිහිණියෙකි,සඳ
පිණිබරව පියුමන් වත
නිවීයන සඳ රැසෙවි සැරසින
සසැලි පිණි සුළඟක් වැද
කොකුම් සුවඳත් සැලී වැගිරිණ
හිරුට යළි එන්නට
ඇරයුමක සටහන් ලියන්නට
වලාකුළ කුදු අඟලකුදු නැත
හිරුත් සමගින් උන් ද සැඟවිණ

Thursday, March 23, 2017

ට්‍රොලි සද්ද



ඕනෑම වෛද්‍යවරයකුගේ හිත එක් වරම ගැස්සෙන ශබ්ද කිහිපයක් රෝහල් පරිසරයේ පවතීයි. ඉන් එකක්, ගිලන් රථයේ නාදයයි. තවත් එකක් වන්නේ රෝගීන් ගෙන යන ට්‍රොලියේ රෝද වලින් නැගෙන නාදයයි.
සීමාවාසික අවධියේ එම ශබ්ද නිසා ඇති වන තිගැස්ම, දැනටත් වඩා දහ දොළොස් ගුණයකින් වැඩිය. ගෙදරදී කණ අසල බෝම්බයක් පිපිරුවද අවදි නොවන මා එකල, පහල තට්ටුවේ ට්‍රොලි තල්ලු කරන ශබ්දය නිසා නිදි වැරූ වාර අනන්තය.
ඒ සීමාවාසික අවදියේ ශල්‍ය වාට්ටුවේ තවත් එක් දවසක්. කාන්තා වාට්ටුව වූ එය පිරිමි වාට්ටුව තරම් මනසට ආතතියක් ගෙන දුන්නේ නැහැ. පිරිමි වාට්ටුව යනු එකම මානසික පීඩාවකි. දිනපතා සිදුවන හදිසි අනතුරු, රණ්ඩු වීම් සියල්ල අවසානයේ අන්තුරට ලක් වූවන් කෙළවර වන්නේ එහි. සැබෑ ශල්‍යමය රෝගාබාධ වලට වඩා එහි නිරන්තරයෙන්ම සිටියේ එවැනි පුද්ගලයින්. එසේ බලන කල කාන්තා වාට්ටුවේ සේවය කිරීම යම් විවේකයක් බඳු විය.
එය තරමක් නිස්කලංක සවස් භාගයකි. එහෙත් එම නිස්කලංක භාවය පලවා හරිමින් වාට්ටුව දෙසට පැමිණෙන ට්‍රොලියක රෝද රළු කොරිඩෝව මත ගැටෙන නාදය ඇසෙන්නට විය.
ට්‍රොලිය තල්ලු කරමින් පැමිණි සේවකයන් සමග පොලිස් නිලධාරියෙකු සහ කාන්තා පොලිස් නිලධාරිනියක ද පැමිණියාය. එහි සිටියේ කාන්තාවකි. බැලු බැල්මට ඇය යාචකාවියක් බඳු විය.
ඇගේ ඇඳුම් සියල්ලම පාහේ වැරහැලි ස්වභාවයකින් යුක්ත වූ අතර ඈ වෙතින් නිකුත් වූයේ දැඩි මත්පැන් ගන්ධයකි. හිසෙහි වූ සීරීම් සලකුණක් හැරෙන්නට වෙනත් කිසිදු තුවාලයක් නොවීය. නමුත් ඇය පසුවූයේ එතරම් සිහියකින් නොවේ.

එහෙත් ඇයට සිදු වී ඇත්තේ කුමක් දැයි තීරණය කිරීම තරමක අසීරු වූ කරුණක් විය. ඇගේ සිහි මද ස්වභාවයට හේතුව මත්පැන් පානය කර තිබීමද නැතහොත් හිස තුළට සිදු වූ බරපතල හානියක් බඳු යමක්දැයි එක්වරම සිතාගත නොහැකි විය. කෙසේ වෙතත් ඇය සඳහා අවශ්‍ය වූ සියලු කටයුතු වහ වහා පිළියෙළ වින. ඒ අතර තුරදී ඇයව ඇහැරවා ගනීමට හැකියාවක් ඇත්දැයි ද සොයා බැලිණ.
කෙසේ වෙතත් අප සියල්ලන්ගේ අවසන් නිගමනය වූයේ ඇගේ සිහිමද ස්වභාවයට හේතුව වුයේ අධික ලෙස මත පැන් පානය කර තිබීම බව ය.
“ වෙරි හිදෙනකම් ඔහොම තියලා තියන්න.” SHO අයියාගේ තීරණය විය. සැබවින්ම කළ හැකි වෙනත් කිසිවක් නොවීය. එසේ හෙයින් , ඈ ඇඳෙහි සිටීනා අතරතුර ඇය ව රැගෙන ආ පොලිස් නිලධාරිනිය ගෙන් ඇය හමු වූ ආකාරය පිළිබඳව විස්තර මම විමසීමි.
ඔවුනට ඇයව හමු වී ඇත්තේ පාරෙහි වැටී සිටින විටකදීය. කිසිදු හැලහොල්මනක් නොදක්වූ ඇයව වාහනයකට හසුවූ බව සිතූ ඔවුන් ඈ ව රෝහලට ගෙන එන්නට පෙළඹී ඇත.
ඒ වන විටත් එම කාන්තාවට කිසිවෙකු හෝ පහර දුන්නාදැයි වූ සැකය සම්පූර්ණයෙන් ඉවත් වී නොතිබිණි.එම නිසා හැකි අයුරින් ඇය සමග කතා කිරීමට අප උත්සහ ගතිමු.
තවත් පොලිස් නිලධාරිනියක් , තවත් කුමක් හෝ කළු පැහැති පොදියක් ඔසවාගෙන වාට්ටුවට පැමිණියේ ඒ අතරතුරදීය. එය දෙස හොඳින් බලූ කළ එය චලනය වන යමක් විය.
සැබවින්ම ඒ කුඩා දරුවෙකු විය. වයස අවුරුද්දක් පමණ වූ එම දරුවා පිරිමි ළමයකු විය. එහෙත් ඔහු
හැඳ සිටියේ ගවුමකි. එයද කරින් පහලට කඩා හැලෙන එකක් වූ අතර ඔහු අසලින්ද වහනය වුයේ “කසිප්පු ගඳකි”
“මෙයාගේ බබා... පොලිස් නිලධාරිනිය පැවසුවාය. මෙයා හිටිය තැනට ටිකක් එහායින් පාරේ දණගගා හිටියා. “ ය පැවසුව ඇදහිමටවත් නොහැකි අන්දමේ විය. පැයට කිලෝමීටර් 60ක 70ක වේගයෙන් ඇදෙනා වාහන යන පාර අසල සිටි එම දරුවා වාහනයකට හසු නොවුයේ පෙර වාසනාවකට විය යුතු විය.
ඇඳ දෙපස බාර් දෙකකින් සීමා කළ ඇඳක සිටි ඔහුගේ මව වෙතට ඔහුව ගෙනගොස් තැබීමු. එහෙත් තම මව අසල විනාඩියකට වත් රැඳුණේ ඔහු නොවේ. වහ වහා ඇඳෙන් පහලට රූටා ගිය ඔහු වාට්ටුව පුරා දනගාන්නට පටන් ගත්තේය. ඇවිදීමට නොහැකි වූ ඔහු අප ඇවිදිනවා ට වැඩි වේගයෙන් දනගැවේය. නැවත නැවතත් වාට්ටු සේවකයන් විසින් ඔසොවාගෙන ගොස් අම්මා අසල තැබූවත්, මිනිත්තු කිහිපයකින් ඇඳෙන් බැසගත් ඔහු නැවතත් වාට්ටුව පුරා දන ගාන්නට විය. එය වලක්වන්නට නොහැකි වූ තැන, තවත් සේවකයකු ඔහුව ගෙන ගොස්, කුඩා දරුවන් දමන කොට් එකක දමා බාර් වලින් වට කරන ලදී. ඔහු බෙරිහන් දී හඬන්නට පටන් ගත්තේ ඒ අතරතුරදීය. එම හැඬුම් කෙසේවත් නවත්වා ලිය නොහැකි විය. අන්තිමට ඔහු රිසි පරිදී වාට්ටුවේ අස්සක් මුල්ලක් නැතිව දණගා යාමට ඉඩ දීමට වඩා වෙනත් කළ හැකි යමන් නොවීය.
මෙලොව මා දැක ඇති ප්‍රීතිමත්ම දරුවා ඔහු විය. සිය මව විසින් ඔහු හට මත්පැන් පොවන ලද්දේදැයි සැකයක් ද අප තුළ විය.
ක්‍රමක්‍රමයෙන් ඇයගේ මත් බව පහව යන්නටපටන් ගත්තේය. ලබා දුන් පිළිතුරු තරමක යාතර්තවාදී බවක් ගෙන තිබිණි.
ඇය පැවසු කරුණු අනුව, ඇය මත් පැන් බෝතල් 2 කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් පානය කොට තිබිණි. දරුවාගෙන් වහනය වූ අධික මත්පැන් ගන්ධය පිළිබඳව සැක සිතූ අපි නැවතත් ඇගෙන් විමසා සිටියේ දරුවාටද මත් පැන් ලබා දුන්නේ ද යන්නයි. එහෙත් එය ප්‍රතික්ෂේප කළ ඇය නැවත පවසා සිටියේ සැමියා විසින් ලබා දුන්නේද යන්න තමන් නොදන්නා බවය.
තව දුරටත් කරුණු විමසීමෙන් පසුව අපට පැහැදිලි වූ කරුණ නම් , ඇය හටද මත පැන් ගෙනවිත් දෙන්නේ ඇගේ සැමියා බවය. එදින මත පැන් පානයෙන් අනතුරුව දෙදෙනා අතර වූ රණ්ඩු සරුවල් වීමකින් සිදු වූ පහර දීමකින් පසුවය ය ඇය දරුවාද සමග පාරට පැමිණ ඇත්තේ. එහිදී දැනුන මත් බව නිසා ඇය පාරෙහිම නින්දට වැටී ඇත්තේ දරුවා පිළිබඳවද අමතක කරමිනි. පොලිසියෙන් ඇයව සොයා ගන්න තුරුම දරුවා පිළිබඳව හෝ තමන් පිළිබඳව හෝ කිසිදු වගකීමක් ඈ සතුව පැවතුන බවක සලකුණක් හෝ නොවීය .
පසුවදා වන විට ඇගේ වෙරි මත සම්පූර්ණයෙන් සිදී ගොස් තිබිණි. ඇගේ මුහුණෙහි වුයේ කලකිරීමට පත් වූ හෝ ලජ්ජාවට පත් වූ ස්වරුපයක් නොවේ. ඇගේ දරුවද කිසිවක් සිදු නොවූ පරිද්දෙන් වාට්ටුව පුරා දන ගාමින් සිටියේය. කළුම කළු පැහැ ගත්තද ඔහුගේ වුයේ ඉතා සුරතල් පෙනුමකි. ඔහුගේ සිනහවේද කෙළවරක් නොවීය.
“මේ ළමයව පරිවාසෙට දුන්න නම් හරි. “ බොහෝ දෙනෙකුගේ අදහස විය. එම අදහස තීව්ර වීමට තවත් හේතුවක් වුයේ ඇය හෝ ඇගේ සැමියා දරුවාටද මත්පැන් ලබා දෙන්නේද යන ගැටලුව ඒ වන විටත් අප හට පැවතීමය.
මෙම සිදු වීම පිළිබඳව සිදු කළ යුතු නීතිමය කටයුතු බොහොමයක් ඉතිරි වී තිබිණි. එහෙත් පසුවදාට පහන් වූ මොහොතේ සිටම ඇගෙන් වූයේ එකම ඉල්ලීමකි. එනම්, ඇයට නිවසට යාමට ඉඩ දෙන ලෙස වූ ඉල්ලීමය. ඒ සඳහා වූ ප්‍රධාන හේතුව ලෙසට අප හට සිතුණේ මත්පැන් පානය කෙරෙහි ඇය කෙරෙහි වූ ඇබ්බැහි වීමය.
එහෙත් ඇගේ ඉල්ලීම නොසලකා හැරෙද්දී දරුවා පිළිබඳව පරිවාසයට දැනුම් දීමද සිදු විය.
කෙසේවෙතත් අපේ උත්සාහයන් සියල්ල නිරර්ථක කෙරෙමින් සවස් වන විට ඇය දරුවාද කැටුවම වාට්ටුවෙන් හොරෙන් පිට වී ගොස් සිටියාය.
තවමත් ,ප්‍රීතිමත්ව සිනහවෙන් ඉපිලෙන දරුවන් දකින බොහො අවස්ථා වල මෙම දරුවාව මා හට සිහිපත් වේ. ඔහු දැන් කුමක් කරනවාද, ජීවතුන් අතරද යන්න මම නොදනිමි

Saturday, February 4, 2017

ඔරායන් තරු රාශිය පෙරදිගින් නැග එද්දී කන්‍යා රාශිය බටහිරින් බැස යයි







ඔරායන් නුඹ
තවම ඈ පසුපස
සිය වස් සහස් වර
ඈ පළා යයි
නුඹව තනිකර
නුඹේ ඇස් මගහැර
රෑ අහසේ තනි කර
වගක් වත් නැතිද 
නුඹ හට

තරු නෙත් විදා

අනඟ හී සර
පැළඳ බඳ පටි
හැඩයි නුඹ...

ඇය පළා යන්නේ මන්ද?


සැබෑවකි නුඹ 

දඩයම් කරුවෙක්ය
දුනු හී දරන 
දැඩි සිතැත්තෙකිය

නොම හැකිද නුඹ හට

එකම එක මොහොතකට
සොඳුරු පෙම්වතෙකු ලෙස
දුනු හී සැර අතැර
මලක් අරගෙන යන්න...?
ඇය එතැන නවතීවි

Wednesday, January 18, 2017

කතා කරන කෝපි සුවඳ

කෝපිහළ අඩ අඳුරුය. කෝපි පැහයටම කැපෙන දුඹුරු වර්ණ වලින් සමන්විත වූ බිත්ති , පුටු , මේස ආදී සියල්ල පිරිසිදුය, පිළිවෙලය.  වෙන පැහැයක් ඇත්නම් ඒ ඇත්තේ බිත්තියේ එල්වූ එකම එක රූපයක් පමණකි. එහි දුඹුරු  පැහැයට හුරු වූ ගොඩනැගිලි සමූහයක්   මැද කහ මෝටර් රථයක් නවත්වා තිබිණි. බැලු බැල්මට එය තෙල්  සායම් සිතුවමකි.  එහි අර්ථයක් මට නොතේරේ. සිත්තරා ගේ ජීවිතයට සම්බන්ධ කිසිවක් එයින් කියවෙනවා වන්නට ඇත. . නොඑසේ නම් කොපි හල හිමියාගේ ඉල්ලීමට අඳිනු ලැබුවක් වන්නට ඇත. 

අවට පරිසරයම නිසලය. අසාමාන්‍ය ලෙස නිසලය. යන්තමින් ඇසෙන සංගීත රාවය පැමිණෙන්නේ කොහේ සිටදැයි මේ වන තෙක් මා හට වැටහුනේ නැත.

මගේ නාට්‍ය පිටපතේ මම කිමිදී සිටිමි. 
බොහෝ දේ  අවසන්ය. පසුගිය කාලය මුළුල්ලේම මගේ සවස් කාලය මම ගත කළේ උයනේ බැංකුවක හෝ කාමරය තුලට වී කොලයක කුරුටු ගාමින්ය.

මුදල් අතෙහි ගැවසෙන්නේ නම් පමණක් මම මෙහි පැමිණියෙමි. කාමරයේ වන දාහයත් , උයනේ නිතර එහම මෙහා යන පෙම්වතුන් හා නාගරිකයක් ආදී කිසිවකගෙන් වන බාධාව මෙහි නොවීය.  
බොහෝ අවස්ථා වල මම මෙහි හුදෙකලා වී සිටියෙමි. වායු සමීකරණයේ සිසිලසත් , ඇසෙන නෑසෙන සංගීත නාදයත් හැරෙන්නට වෙනත් කිසිදු බැහැර යමක් මේ තුළ නොවීය. ඉඳහිට හෝ මෙතනට පැමිණෙන්නේ මා මෙන්ම හුදෙකලාවට පෙම්බැඳ සිටින්නවුන් බව මම අදහමි.  

පිටපතේ කිසිවක් යලි වෙනස් කළ යුතු යය් මා හට නොහැඟේ. එය සර්ව සම්පූර්ණය. එහෙත් මගේ සිත චංචලය.

නීලියා කොහිද?

මගේ සිත උදේ රෑ නොතකා ඇය සොයයි. 

නාට්‍ය හා රංගකලාව හදාරන මගේ සමකාලීන මිතුරියන් බොහෝ සිටියද, ඔවුන් බොහෝ දෙනා අතිශය රංග කුසලතා වලින් හෙබි වුවද, මගේ මනසේ ඇඳුන නීලියාගේ රූපය ඒ කිසිවකුට සමාන නොවේ. වේදිකාව දෙදරවන තරම් හඬක් ඈ සතු විය යුතුය. තරමක කෙසඟ නමුත් උසින් හෙබි රූපයක්ද තිබිය යුතුය. 

නාට්‍යය අවසානයේ නාට්‍ය ශාලාවෙන් ඉවත්ව ගියද ප්‍රේක්ෂකයා තුළ ප්‍රකම්පණයක් ඇති කිරීමට තරම් වූ රුවක් සහ හඬක් මට අවශ්‍යය. 

මම නැවතත් නාට්‍ය පිටපත කියවීමි. කෝපි කෝප්පය අවසානය. මම තවත් කෝපි එකක් ඇනවුම් කළෙමි. දුම් දමන කෝපි සුවඳ කවදත් මා හට නැවුම් අදහස් ගෙන දීමට සමත් විය.

හදිසියේ මම ඈ දුටිමි. ඒ කෝපි දුම අතරිනි. කෝපි පැහැයට හාත්පසින් වෙනස් වූ කහ පැහැති ගවුමක් හැඳ සිටි ඇය ,හංස ධේනුවක විලාසයෙන් මා ඉදිරිපිට වූ මේසයක් අසල අසුන් ගත්තාය. ඇගේ වූයේ අසාමාන්‍ය නිසල බවකි. අසාමන්‍ය දීප්තිමත් දෑසකට හිමිකම් කියූ ඇය දුටු වනම මගේ හද වේගයෙන් ගැහෙන්නට පටන් ගත්තේය.  

"නීලියා"

මාස ගණනක් මා සෙවූ නීලියා ඇයම වූවාය. ඇගෙන් පිට වෙනත් කිසිදු නීලියා කෙනෙක් සෙවීමට තබා ඒ පිළිබඳව සිතීමටවත් ඉඩ නොතබාම තත්පරයකින් 1/10ක් තරම් වේගයෙන් මම  ඈ කෙරේ බැඳුනෙමි. 
ඇය වේදිකාවේ නීලියා වන අයුරු මගේ දෑස් ඉදිරිපිට ඇඳී නෑඳී ගියේය. 

එහෙත් ඇය කවරෙක්ද? සති ගණනක් පුරා මා සෙවූ රුව , නිරායාසයෙන්ම මා ඉදිරිපිටට එවූයේ කිනම් දෙවියෙකුද? කිසිදු පැනයකට මා තුළ පිළිතුරු නොවීය.

නාට්‍ය පිටපත නැවත නැවතත් කියවන ස්වභාවයෙන් මම ඇයව, ඇගේ හැසිරීම නිරීක්ෂණය කළෙමි. අත් බෑගය පසෙක තැබූ ඇය එතුළින් කුමක් හෝ පොතක් පිටතට ගත්තාය.  එහි වූ පොත් සලකුණු ඇති පිටුව ඇය පෙරලූයේ ප්‍රවේසමෙනි.

ඇගේ හඬ අසන්නට මා හට අවශ්‍ය විය. නීලියා සතුව ප්‍රබල කටහඬක් පැවතිය යුතුමය. 

මැය සතුව එවන් වූ හඬක් නොමැති නම්.... මා සිත බියක් බඳු වූ හැඟීමකින් වෙලී ගියේය. එසේ වුවහොත් ඇයට වෙනමම හඬ පුහුණුවක් ලබා දීමට මා හට සිදු වේවි. 
සේවිකාවක් පැමිණ ඇයට කෝපි කෝප්පයක් පිළිගැන්වූවාය.
ඇගෙන් ලැබුණේ පිළිතුරු සිනහවක් පමණි. එය ඉතා ආක්‍ෂ්ණීය සිනහවක් විය.ඇගේ හඬ ඇසීමට මා හට වූ අවස්ථාවක් එසේ ගිලිහී ගියේය. 

කෝපි සුවඳ බොහෝ දෑ මට සිහිපත් කරයි. එය පුදුමාකාර හැඟීම් දැනවීමකි. 
Cup of love
මෑතකදී නැරඹූ චිත්‍රපටයක් මට සිහිපත් වේ. මා එය නැරඹීමට එකම හේතුව එහි ප්‍රස්තුථය කෝපි වීමය.  

ඇගේ සිනහව ආකර්ෂණීය බව සැබෑය. නමුත් එහි නිම් වළළු කිරා මැනීමට කාලයක් නොමැත. ඇය මෙතනින් නික්ම ගියහොත් නැවත සොයා ගැනීමට අංජනම් එළි යැවීමට සිදු වේවි.  මා ඈ සමග කතා කළ යුතුය. එහෙත් ඇය කුමක් සිතාවිද... එතරම් ශක්තියක් මා සතුව තිබේද? ඈ විසින් මා පිස්සෙකු ලෙස සැලකීමටද පුලුවන.  එහෙත් නාස්ති කිරීමට කාලයක්ද නොමැත.  

ඇය කෝපි කෝප්පයට තවම අත තබා නැත. එය තවමත් දුම් දමමින් ඈ ඉදිරිපිටය. ඇය සිය පොත තුළ කිමිදී සිටියාය. 

සිතට වෙර ගත් මම නැගී සිටියෙමි.නාට්‍ය පිටපත සමගම මම ඇය ඉදිරිපිට වාඩි වීමි. ඇය දෙනෙත් දල්වා මා දෙස බැලුවාය. එහි විස්මයක ලකුණු ගැබ් වී තිබිණි. ඇය යමක් පැවසීමට අර අඳින බවක සලකුණු තිබිණි. එහෙත් ඈ කිසිවක්ම නොපැවසුවාය.

"මම නයනක දිසානායක" එතැනින් එහාට කිසිවක් පැවසීමට සිතට නැගුණේ නැත. මම නිරුත්තර වීමි. ඈද නිරුත්තරවම මා දෙස බලා සිටියාය.
ඇගේ දෙනෙත් තුළ වූයේ වටහා ගත නොහැකි අන්දමේ බැල්මකි.  

මම නෙතු කොණින් ඈ අතෙහි වූ පොත දෙස බැලීමි. එය ඉංග්‍රීසි නවකතාවකි. එය මා අසා ඇති එකක් නොවීය. කොහොමත් මගේ ඉංග්‍රීසි කියවීමේ රුචිය වැඩි දියුණු කරගත යුතුය.
ඇය මා දෙස බලා සිටින්නීය. 

දෙනෙත් වලින් පමණද ඈ කතා කරන්නේ?  නමුත් ඒ දෙනෙත් භාශාව මට වටහාගත නොහැකිය. මම වචන ගැටගැසීමට පටන් ගතිමි. 

"මම වේදිකා නාට්‍යයක් කරනව" මම පිටපත ඈ ඉදිරියේ දිගහැරීමි. ඈ එය අතිනිදු නාල්ල මා දෙසම බලා සිටියාය. 
මම එය ඈ ඉදිරියට තල්ලු කළෙමි. ඇගේ දෑස් එහි අකුරු මත දිව ගියේය. නැවතත් වටහා ගත නොහැකි භාශාවෙන් ඇගේ දෙනෙත් කතා කළේය.

එබඳු වූ හැඟීම් බර දෙනෙතක් මම මින් පෙර දැක නැත්තෙමි. එය එතරම්ම වෙනස් වෙන සුළුය. ඈ හට නීලියා වන්නට හැකිද. නීලියා යනු එතරම්ම හැඟීම් බර තැනැත්තියක්ද....

ඇය වචන දෙකේ ගැහැණියක් නොවේ. නමුත් ඇය හැඟීම් බර ද? ඒ සඳහා පිලිතුරක් මා සතුවද නොවීය.

ඇගේ දෑස් ඒ වනවිටත් නාට්‍ය පිටපත අල්වාගෙනය. ඇය පිටුවෙන් පිටුව කියවීමට පටන් ගෙන සිටියාය. එහෙත් වචනයක් වත් ඈ මුවින් පිට නොවීය.

මම බලා සිටියෙමි. ඈ අකුරක් නෑර කියෙවුවාය. 
අවසානය දක්වාම ඈ එය කියෙවිවාය. අනතුරුව දෙනෙත් ඔසොවා මා දෙස බැලූ ඇය පිටපත මා වෙතට තල්ලු කළාය. 

නීලියා වීමට කිසිදු කැමැත්තක් හෝ අකමැත්තක් ඈ තුළින් විද්‍යාමාන නොවීය. 
 නමුත් අර කතාකරන දෙනෙත් මා වෙතට එල්ල කළ ඈ නැවතත් වරක් මා වෙතට ප්‍රහර්ශමත් සිනහවක් පෑවාය. 
එහි වූයේ කැමැත්තක්ද? මට සිතුණ නම් එසේය. 

" මිස් කැමතිද මේ ස්ක්‍රිප්ට් එකට?"  ඇගේ සිනහවෙන් පන්නරයක් ලද මම විමසීමි. නැවතත් මට ලැබුණේ පිළිතුරු සිනහවක් පමණි. 
"මොන විකාරයක්ද?" මම මටම පවසා ගතිමි.
"මිස්ට මේකෙ කොපි එකක් ඕන නම් මේක ආයෙම කියවලා මට දෙන්න. මගෙ ළඟ තව එකක් තියනව"
නැවතත් ඇය කතා කරන දෑසින් යුතුව කෝපි සුවඳැති සිනහවක් පෑවාය.

ඇගේ ඇත්තේ කිසිදු වගකීමක් නැති ස්වභාවයකි. වදනකුදු නොදොඩා ඊ ලඟ මොහොතේ ඈ කෝපි කෝප්පය අතට ගත්තාය.

එහි ක්‍රීම් මත වූ මල් මෝස්තරය තරමක් සසල වී ගියේය. ඈ ඉන් අනතුරුව ඊට සීනි හැන්දක් එක් කළාය. ඒ මල් මෝස්තරය මැකී යන්නට අවස්ථාව විය.

ඇගේ නිහඬ බවත් ,කතා කරන දෙනෙතත් මා හට ක්‍රමක්‍රමයෙන් ගෙනත් දුන්නේ මහත් වූ හිරිහැරයකි. සිත සියුම් වේදනාවන්ගෙන් පිරී යන්නට විය. 

ඈ මාව සෙල්ලමකට ගෙනද? 
කෝපි කෝප්පයෙන් උගුරක් ඈ සෙමින් තොල ගෑවාය. එහි වූ පෙණ සායම් රහිත ඇගේ උඩු තොලේ දැවටිනි. ඈ සෙමින් ඒවා පිසදැමුවාය. 

ඉන් අනතුරුව ඇය සෙමින් සිය අත්බෑගය විවර කර එහි වූ යමක් ඉවතට ගෙන සිය සවනේ රඳවාගත්තාය. බ්ලූටූත් උපකරණයක් ඒ අවස්ථාවට කුමකටද. නැවත වරක් මගේ සිත බිඳී ගියේය. බ්ලූටූත් උපකරණය ඇගේ කෙහෙරැළි අතර රැඳී ගියේය. 

නැවතත් ඇය සීරුවට බෑගය තුළ වූ සටහන් පොතක් සහ පැන්සලක් අතට ගත්තාය.

හිස් පිටුවක් පෙරලිණ. ඇගේ වමතේ රැඳුණ පෑණ අකුරු ලියමින් ඉදිරියට ඇදුනාය. අකුරින් අකුර මම පෑන් තුඩ පසුපස ඇදුනෙමි. 
"නාට්‍ය පිටපත ලස්සනයි... ඔයා කියන්න හදන දේ තේරෙනවා මට යන්තම්... lip reading කරනවා මම.
මගෙ කණ ඇහෙන්නෙ මේක දැම්මාමත් හරිම අඩුවෙන්.
මට කතා කරන්න පුලුවන් වචන කීපයයි. ඒකත් ගොඩක් දෙනෙක් ට තේරෙන්නෙ නෑ... " 
මගේ හිස රිදුම් දෙන්නට විය. 

වචන නැති වී ගොලුව ගිය මම ඇගේ හිසකේ අතරින් යන්තම් දිස් වූ ශ්‍රවණාධාර උපකරණය දෙස බලා සිටියෙමි. 

මේසය මත වූ ඇගේ දුරකතණය කම්පණය වන්නට විය. 
"Thaththi"එහි තිරයේ සටහන් වී තිබිණි. උගුරු දෙකක් පමණක් පානය කළ කෝපි කෝප්පය එළෙසම තිබියදී ඇගේ කතා කරන නෙත් සමගම ඈ නැගී සිටියාය. 

සිතේ වූ කම්පණයෙන් හිස රිදෙන්නට පටන්ගෙන තිබිණි. 

එහෙත්, හිස් කොළයක් ගත් මම අලුත් නාට්‍ය පිටපතක් ලිවීමට පටන් ගතිමි.