Thursday, March 21, 2019

මායා වීදුරු

මගේ ළමා කාලයේ මුල් සිව් වසරින් වැඩි කොටසක් ගෙවී ගියේ අම්මා ට සහ මට පමණක්ම සීමා වූ ලෝකයකය. 
සතියකට හෝ දෙකකට වරක් පමණක් දකින්නට ලැබුණු අප්පච්චි ගේ අඩුව එතරම් මට නොලැබුණේ දවසින් වැඩි කාලයක් මා අම්මා සමගම ගත කළ නිසාය.
එකී ළමා කාලය සිහිපත් කරන විට මට සිහිවන්නේ තැනින් තැන මතක් වන සිදු වීම් සමුදායක එකතුවකි. ඒ බොහොමයක් සතුටු දායක සිදුවීම් ය. ඒ ප්‍රීතිමත් ළමා කාලයේ මට දුක සිතුණු වාර දෙකකි.

එකක් , අහසින් වත්තට වැටුණ සරුංගලයක් මගේ අතට නොදී නසරාණි කොල්ලෙකු විසින් රැගෙන යාමය. (ඒ සරුංගලය ඒ නසරානි කොල්ලාගේ ය)

අනෙක් සිදු වීමෙහි තරමක විහිලු සහගත බවක් ද ගැබ් වී ඇත.එහෙත් , ඒ පිළිබඳව මගේ සිතෙහි වන හාස්‍යෝපාදය යටපත් කරගෙන විස්තර කළ නොහැකි දුක්බර හැඟීමක මතකයකින් සිත වෙලා ගනීයි. ඒ එම සිදු වීම සමග මා හට දැනුණ අහිමි වීම පිළිබඳව වූ මුල්ම මතකයේ ශේෂ වූ නටබුන් වු හැඟීමක් තවම සිතෙහි හොල්මන් කරන නිසාවෙනි.

සිප්පි කටු සහ ඛනිජ පාෂාණ  යනු මා තවමත් බොහෝ කැමත්තෙන් එකතු කරනා දේවල් වලින් දෙකකි. ඉතා කුඩා කාලයේදී ත් මම මිදුලේ වැලි අතර "මැණික් ගල් " සෙවූයෙමි. මැණික් ලෙසින් මා හඳුණාගත් තිරිවානා ගල් කැබලි කිහිපයක් ම මා සතුව එකළ පැවතිනි.

එක් දිනක මම අම්මා සමග කොහේ හෝ පයින් යමින් සිටියෙමි.හදිසියේ ම කොළ පැහැති "මැණික් ගලක්" පාරෙහි වැටී තිබෙනු මට දැකිය හැකි විය.  ඒ කොහේදැයි මට මතක නැත. එහෙත්, "කොළ පැහැති මැණික් ගල පාරෙහි වැටී තිබූ ආකාරය ද, එය මා අතට ගත් ආකාරය ද මට චිත්‍රපටයක් සේ තවම මතකය. එහෙත් මට කිසිවක් කියන්න ට ඉඩ නොතබාම අම්මා එය මා අතින් රැගෙන විසි කළා ය. වීදුරු කැබැල්ලකට මා අත කපා ගනීවි යැයි ඇය සිතන්නට ඇත.

එය මැණික් ගලක් බව මම තරයේම ඇදහීමි. ඉතා වටිනා යමක් මා සතු වන්නට ගොස් එය ක්ෂණයකින් අහිමි වූ බව මට හැඟී ගියේය. එහෙත් ඒ මොහොතේ සිතට ආ කණගාටුව වචනයකටවත් නොපෙරලා මා එය විඳ දරාගත්තා මතකය. ඒ, මා එතුවක් කළ කිසි දෙයකට එපා නොකියා මා ආශා කළ සෑම කුඩා දෙයකටම අම්මා සෑමදාම ඉඩ දුන්  නිසා වන්නට ඇත. එසේ නැති නම් ඒ මොහොතේ මගේ හිතෙහි හටගත් දුක පැවසීමට උවමනා තරම් වචන මා එකළ දැන නොසිටි නිසා වන්නටත් පුළුවන.

පසුව ද එය දිනකට කිහිප වරක් මතක් වී මට බොහෝ සෙයින් දුක සිතිණ බව මතකය. ක්‍රමයෙන් ඒ ප්‍රබල හැඟීම තුරන් වී ගිය ද,  ඉන් වසර 20- 30කට පමණ පසුව ද  එම සිදු වීම මතක් වී විස්තර කළ නොහැකි අන්දමේ කණගාටුවක් තවමත් සිතෙහි හට ගනී. 

ගුරු ගීතය පරිවර්තනයේ සියලුම දේට වඩා එක් වාක්‍යයක්  මට හොඳින් කට පාඩම් ය. "මගේ ළමා කාලය කොළ පැහැති මායාකාර වීදුරු කැබැල්ලක් මෙන් ඒ ගස් යට නැවතුණේය". 

එසේ මතක තිබීමට එකම හේතුව අන් කිසිවක්  නොව එහි ඇත්තේ "කොළ පාට වීදුරු කැබැල්ලක්" වීමය.  එය රතු පාට හෝ නිල් පාට වූවා නම් මා හට එය එසේ මතක නොතිබෙන බව දනිමි. එය සහ මගේ වීදුරු කැබැල්ල අතර කිසිදු සබඳතාවයක් නැතත් , එම වාක්‍යයයට  පුදුමාකාර ලෙසින් මම ප්‍රිය කරමි. ඒ මගේ ළමා කාලයේ කොටසකට අයත් වූ කොළ පැහැති වීදුරු කැබැල්ලක ගැබ් වූ සියුම් වේදනාත්මක, එහෙත් අම්මා සහ මා අතර වූ අපූර්ව සබැඳියාවක මතකයක් එය සිහිපත් කරන නිසා ය.

මේ වන තෙක් වූ ඒ අහිමි වීම පිළිබඳව හැඟීම පසු ගිය දිනෙක මා වෙතින් අහම්බෙන් ගිලිහී ගියේය.

එය මට හමු විය !

එය වතුරට සහ වැලි අතරට එක්ව මැදී යාමෙන් සුමුදු වූ කොළ පැහැති වීදුරු කැබැල්ලකි. සමහර විට එය වසර ගණනාවක් ගඟක පතුලෙහි සැඟවී තිබෙන්නට ඇත. එසේ නොමැති නම් මුහුදු වෙරළක වැලි හා ගැටෙමින් තිබී එසේ මා හට හදිසියේ හමුවන්නට ඇත. 
කුඩා කාලයේ මට අහිමි වූ වටිනා වස්තුවක් මායාකාර ලෙස නැවත මා හට ලැබුණා හා සමාන වූ හැඟීමකින් නිමේශයකින් සිත වෙලී ගියේය. ඉතින් එය මම පරිස්සමින් අරන් තැබීමි. සැබැවින්ම එය මගේ වීදුරු කැබැල්ල නොවේ යැයි කා හට විශ්වාසයෙන් කිව හැකිද ?


Saturday, January 5, 2019

නිකී

සමහර අය අපේ ජීවිතේට එන්නෙ හරිම තාවකාලිකව ඒ වගේම නොහිතන වෙලාවක. ඒත් ඒ පුංචි කාල සීමාව ඇතුළත ඉතුරු කරලා යන මතක අපමණයි.
නිකී ත් ඒ වගේ.

එක දවසක් උදේ පාන්දර දොර ඇරලා බලද්දි නිකී දොර ඉස්සරහට වෙලා හිටගෙන හිටියා. හරියට කාලෙකින් ගෙදර නාව යාලුවෙක් ගෙදරට ආවා වගේ. හිනා වෙවී අපි දිහා බලාගෙන හිටිය එයාව දැක්කම හිතට ආවෙ වෙනදට දන්නෙ නැති බල්ලෙක් වත්තට ආවම එන හැඟීම නෙමේ..... බල්ලො දැක්කම ගේට්ටුවෙ සීමාවෙන් එහාට එලවලා දාන අප්පච්චිටත් එයාව දැක්කම හිනා ගියා. අපි සේරම ඇවිත් එයා දිහා බලද්දිත් නිකී කළේ ඒ හිටිය විදියටම හිනා මූණක් එක්ක බලාගෙන හිටිය එක.

ඇත්තටම නිකී ට තිබුණා එක එක විදියෙ මූණු. ලස්සනම එක තමයි එයාගෙ "හිනා මූණ". අපේ ගෙදර කවදාවත් සත්තු හිටියෙ නෑ. නිකී ඒ නිසා හැමෝටම මැජික් එකක් වගේ වුණා. ඇත්තටම නිකී ලස්සන බල්ලෙක්. මොකක් හරි මිශ්‍ර වර්ගයක්.

එදා පැය දෙක තුනක් අපේ ගෙදර හිටිය නිකී කන්න දුන්න දේවල් කාලා වත්තෙ හතර මායිම එහෙම බලාගෙන ආපහු ගියා. කොහෙන් ආවද කොහාටද ගියෙ කියල කාටවත් හොයා ගන්න බැරි වුණා.

ආයෙමත් සතියකට පස්සෙ නිකී උදේ පාන්දර දොර ළඟ ආයෙමත් හිටගෙන හිටියා. එදා වගේමයි... අර හිනා මූණ !
කළින් දවසට වඩා වැඩි වෙලාවක් ගෙදර හිටිය නිකී ආපහු ගියා.
තවත් සතියක් ගෙවිලා ගියා... ආයෙමත් සති අන්තයේ දවසක් !

එදා ආව නිකී ආයෙම ආපහු ගියෙ නෑ. අපේ ගෙදර නැවතුනා.. අයිතිකාරය කවුද කියල හොයලා බලන්න අපි කාටවත් උවමනාවක් තිබුණෙ නෑ. ඒ තරම් නිකී ලස්සනයි හුරතල්.

නිකී කිව්වට ඒ කාලෙ එයාගෙ නම බව්වා. මොකද නමක් ගමක් දන්නෙ නෑනෙ. මම එක එක නම් කියලා බැලුවා. ටොමී, සැන්ඩි, සරදියෙල් .... ඒත් ඒ එක නමක් වත් එයාගෙ නමද කියල හොයාගන්න බැරි වුණා. හේතුව, ඒ සේරම නම් වලට එයා උඩ පැනලා හිනා වෙලා වලිගෙ වනපු නිසා. 🙄

අනුන්ගෙ බල්ලෙක් ගෙදර තියාගත්ත කියල රට්ටුන්ගෙන් බැනුම් අහන්න වෙයි කියල කලබල වුණ අප්පච්චි විතරක් අපේ දැඩි විරෝධය මධ්‍යයේ එයාගෙ අයිතිකාරයාව හොයාගෙන එයාට පණිවිඩයක් යැව්වා.
එදා හවස ඒ අයිතිකාරය ආව. නිකීව එක්කන් යද්දි නිකී බෑ කිව්වා. ඒත් එයා බලෙන් අරන් ගියා.

ඒත් ඒ ගිය විදියට මම හිතුවා අනිවාර්‍යෙන් පහුවදා වෙද්දි ගෙදර එයි කියන එක. පහුවදා නෙමේ... පැය දෙක තුනක් යද්දි ආයෙමත් නිකී ගෙදර. 😁

අන්තිමට ඒ ගෙදර මිනිස්සු නිකී ව අත ඇරියා. එයාගෙ බේත් විදපු පොත් එහෙම අපේ ගෙදරට ගෙනත් දුන්නා. ඒ පොතේ විදියට නිකී ගෙ වයස අවුරුද්දට ටිකක් අඩුයි.
ඉතින්,ඔය විදියට මාස දෙකක් තුනක් නිකී අපේ ගෙදර හිටියා. එයාට මුලින් මම දාපු නම නිකිටා. ඒත් හැමෝම එයා ට නිකී කියල කතා කරන්න පටන් ගත්තා.
මේ ගෙදරට නම් බල්ලො ගේන්න එපා,ළමයි මදිවට බල්ලන්ගෙත් වැඩ කරන්න මට බෑ කිව්ව අම්මයි, බල්ලන් යනු මිනිසාගේ සතුරාය කියල හිතාගෙන හිටිය අප්පච්චියි දෙන්නම දවස් දෙකක් යද්දි නිකී ට ඉන්න කූඩුවකුත් ගෙනත් තිබුණා. ඒත් ඒක නාම මාත්‍රික කූඩුවක්. කූඩුවට යන්න කිව්වාම ඒක ඇතුළට යන්න පුරුදු වෙලා හිටිය නිකී එළියට එන්න ඕන වුනාම අතින් තල්ලු කරලා දොර ඇරගෙන එළියට එන්න පුරුදු වුණා.
ඒත් එක නීතියක් තිබුණා. ගේ ඇතුළට එන්න තහනම්. ඒක අප්පච්චිගෙ නීතිය. නිකී කවදාවත් ඒක කඩ කළේ නෑ. දොර ගාවට ඇවිත් ගේ දිහා එබිලා බලලා එයාගෙ සීමාවෙ ඉන්න හැමදාම වග බලාගත්තා. (ඒත් අම්මයි මමයි හිතාගෙන හිටියෙ අප්පච්චි කොහෙ හරි ගිය වෙලාවක නිකීට ගේ ඇතුළ ටිකක් පෙන්නන්න ඕනා කියලා)
නිකීගෙ කැමතිම මනුස්සයා වුණේ භාතිය. ඒ වගේම අම්මා. භාතිය ට කැමති එයාව නාවන නිසා, අම්මට කැමති හතර වේලටම කන්න දෙන නිසා.
එක කිණිතුල්ලෙක් වත් මැක්කෙක් වත් නැතුව ,රසට කාලා බීලා සතුටින් හිටිය නිකී මාස‍යක් දෙකක් යද්දි හරි ලස්සන වුණා. හිටියටත් වඩා. එයාගෙ මුල් අයිතිකාර ගෙදර අයත් සමහර වෙලාව ඇවිත් බලලා ගියා. නිකී ත් ඒ ගේට්ටුව ගාවට ගිහින් සමහර වෙලාවට එනව. නිකී ඒ ගෙදර දාල ඇවිත් තිබුනෙ එහෙ ඉන්න වෙන බල්ලෙක් එයාට කරදර කරන නිසා කියලයි ඒ අයිතිකාරයො කිව්වෙ.
එක දවසක් දා රෑ නිකී අතුරුදහන් වුණා. කොහෙ ගියත් පැයකින් දෙකකින් ඇවිත් අපිට හොරෙන් කූඩුවට රිංගන නිකී ආයෙ ආවෙ නෑ. ( එයා දන්නව රස්තියාදු ගහන එක වැරදීයි කියල. වැරදි කළාම එයා කරන්නෙ හොරෙන්ම කූඩුවට වෙලා සද්ද නැතුව eye contacts නැතුව ඉන්න එක)
දැනට සති තුනකට කිට්ටුයි. නත්තල් දවසෙ හිතුවා රතිඤ්ඤා සද්දෙට බය වෙලා එයි කියලා. ජනවාරි පළවෙනිදා ත් එහෙම හිතුවා. ඒත් නිකී ආවෙ නෑ.
ෆොටෝ, විඩියෝ දකිද්දි තවම දුකයි. බල්ලෙක් ව පුච්චපු ෆොටෝ එක දකිද්දි තවත් දුකයි. එච්චර හොඳ සත්තුන්ට ඇයි මිනිස්සු එහෙම කරන්නෙ.

ගෙදරට වෙන බල්ලෙක් ගේනවට අම්ම කැමතිත් නෑ... මට ඕනා නිකීව කියල අම්ම කියන්නෙ.

Thursday, October 4, 2018

හිනැහෙන හඳ

අහස් ගඟ දිගේ ඇවිදිත
විඩා පත් වෙලා සඳ වත
අහස් දියේ පිණි කැට වැද
යළිත් බොඳ වෙලා

විඩා නිවන්නට ගමනෙහි
කතාවකට තරුවක් නැත
අහස් කුස පුරා බොඳවම
සඳත් තනි වෙලා

පිණි බිඳු සියොළඟ තැවැරෙත
සීතලට තුරුලු වන්නට
තරු නැතිවම රෑ තුන් යම
අහසෙ තනි වෙලා

වැහි බිඳු එකෙනෙක යාවෙන
මොහොතට තත්පර ගැන ගැන
සඳ බොඳවම තරු නැතිවත්
තවම හිනැහිලා

Thursday, September 20, 2018

සොයමු යලි අරුන්දති










❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
එක් දිනක් විය !
ප්‍රේම සැමරුම් වලින් හැඩ විය !
ශෘංගාර ඉසිඹුවක අවසන
කවුලු විවරව
අහස දෙස බැලු
සොඳුරු මොහොතක
නිමේශයකට
කවුලුවේ හරි මැදට වන්නට
යාවගිය තැන
විකර්ණය මැද
අරුන්දති තරු දෙනෙත් දල්වා
මදහසක් හෙළුවාය
අප වෙත

නැහැ තමයි ආයෙමත් ළග මම
වසඟ වී පාලුවට ලොබ බැද
කඳුලු සමගම මිතුරු දම් පුර
කවුලු පියපත් තදින් සිර කොට
වසා කුටියක සිරව තනුවම
හිදින්නවද කල්පයක දුර තව

ඉසිඹුවක අවසරය ගනු මැන
හැර බලන්නට
වැසූ කවුලුව
සිකුරු තරුවම
යලි සොයන්නට
නුඹ දෙසද මා දෙසද ඈ
බලා ඉන්නා
අයුරු බලනට
තත්පරෙන් තත්පරය අරගෙන
නැවත මා නුඹ දකින දින තුරු
පාලුවක් නොම දැනේ
එම විට !
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

Sunday, August 12, 2018

බිම් වැටී ඉහිරි ගිය
මතක සායම් වලින්
ඇඳුණු සිතුවම් රටා
පාගමින් නුඹ ගිහින්
පැහැදුල් ව මාවතක
පා වැකුණු සායමින්
මතක බණ පද පෙළක
අඩි තබා නුඹ ගිහින්

ඇඳුන අඩි සලකුණින්
හැලුණු සායම් වලින්
කිලිටි වූ මාවතේ
යනෙන විට නුඹ සොවින්

නුඹේ ලෝකය සොයන්
යලිත් නුඹ ගෙන යන්න
සොයා එන්නෙමි ඉතින්
පිය ලකුණු ඇති සෙයින්

Saturday, July 28, 2018

ලාම්පු දස දහසක් !

වික්ටෝරියා ගේ ලාම්පු දස දහස සහ අප දෙදෙන
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ඇය පිළිබඳව මගේ පළමු මතකය හතර වන ශ්‍රේණිය දක්වා දිවෙයි. පාසලේ විවිධ ප්‍රසංගයේ අංගයක් සඳහා සූදානමින් අපි පෙළගැසී සිටියෙමු.  දිගු කොණ්ඩයක් ඇති විසේකාර බෝල කෙල්ලක් වූ ඇය එක් වරම මා වෙතට දිව ආවාය.

ඔයාගෙ කටේ ලිප්ස්ටික් මැකිලා... කොහෙන්දෝ ඔසවාගෙන ආ රතු පැහැති ලිප්ස්ටික් කූරක් ඉන් අනතුරුව ඈ මගේ තොල් වල ඇතිල්ලූවේ මා හට වචනයක් වත් කීමට ඉඩ නොතබමිනි. ඉන් අනතුරුව ඇය එම ලිප්ස්ටික් කූරම තම තොල් වලට ආලේප කර ගත්තාය. මගේ වයසෙහිම ,එනම් අවුරුදු නවයක් පමණක් වූවද ඇය දක්ශ රූපලාවන්‍ය ශිල්පිනියක් බව එවකට මම සිතා සිටියෙමි.😂
අන් සියලු දෙනා ට වඩා අප දෙදෙනා ලස්සන බවට වූ සාඩම්බර හැඟීමක් එදා මා සතුව පැවතින. එහෙත් , අන් සියල්ලන් කෙසේ වෙතත් අප දෙදෙනා ඩ්‍රැකියුලා දැරිවියන් දෙදෙනෙකු සේ දිස්වන්නට ඇති බව මා හට පසක් වන්නේ දැන් ය. 👿👹

එම විවිධ ප්‍රසංගයෙන් අනතුරුව වසර පහක් ගත වන තුරුම මා හට අමිල වූ නිදහසක් භුක්ති විඳීමට ඉඩ හසර සැලසින. ඒ මගේ මුහුණ බැලූ දෙවියන් කිසිදු විටෙක පන්ති කාමරයක් තුළ මා හට ඇය හමු වීමට ඉඩ සැලැස්වූයේ නැති නිසාවෙනි.

අතරින් පතර අම්මාගේ මුවින් ඇගේ නම කියැවෙනු මා හට ඇසී තිබුණද , ඒ පිළිබඳව උනන්දු වූයේ මා නොවේ. අම්මාගේ හොඳ ගෝලයන් පිළිඳව හේතු විරහිතවම නොපැහැදීමට එවකට මම තීරණය කළ සිටියෙමි.

එහෙත් මා නොදැනුවත්වම අවාසනාව මා පසුපස හඹා එමින් තිබිණි. 😋
අවාසනාව මා පසු කර ජයග්‍රහණය ලැබූයේ මම නව වන ශ්‍රේණියට පාතැබූ වනමය.
ඒ වනතුරු මා හට සිටි මිතුරියන් කිසිවෙකුත් ඒ පන්තියේ නොසිටියහ. ඒ මදිවාට දණහිසට අඟල් දෙක තුනක් ඉහලින් සුදු ගවුම් අඳින ,අර විසේකාර බෝල කෙල්ලගේ නම ද අපේ නාම ලේඛනයේ විය.

නව වාරය ආරම්භ වී සති දෙකක් ගත විය. ඇගේ නමට ඉදිරියෙන් වැටුනේ බිංදු පෝලිමකි. සති දෙකක් ගත වන තුරුම ඇය පන්තියට වාර්තා කළේ නැත. මා හට ඒ පිලිබඳව වගක් හෝ නොවීය. ඒ දිනෙන් දින නව පන්තියට මා හුරු වෙමින් සිටියෙමි

👼සති දෙකකට පසුව අලුත් සුදු ගවුමකින්  ද සැරසුණ ඇය , ඉතා තැම්පත් සුරංගනා දැරියක ලෙසින් පන්ති කාමරයට ඇතුලු වූවාය.එහෙත් සුරංගනාවට පුටුවක් හෝ මේසයක් ඉතිරි වී නොතිබිණි... නැත, එකම එක පුටුවක් හා මේසයක් ඉතිරි වී තිබිණි. එය වූයේ මා අසල ය. වැඩි දුරක් තියා, විශද දෘශ්ටියේ අවම දුරින් අරික්කාලක දුරක් වත් නොසිතූ මා අසල සිටි අනෙක් මිතුරිය එම පුටුවට සුරංගනාවියට ඇරයුම් කළාය... ඒ පිළිබදව මා තුළ පැවතියේ තවමත් සිතා ගත නොහැකි නොපහන් හැඟීමකි.

ඉතින්...! ඒ මගේ කන් දෙකෙහි අවසානය සනිටුහන් වූ  පුදුමාකාර උදෑසනක් විය

"අපේ පුංචිගෙ වෙඩින් එක තිබුණනෙ" සති දෙකක් අතුරුදහන් වීමට හේතුව ලෙස ඇය දක්වා සිටියාය... "පුංචිගෙ වෙඩින් එකට පුංචිවත් එච්චර නිවාඩු ගන්න නැතුව ඇති...." එසේ සිතුවද මම එය වදන් වලට නොපෙරෙලුවෙමි.

එහෙත් දිනෙන් දිනම, බෝල දැරියගේ කතා බස් වලට මටත් නොදැනුවත්වම මම ආශක්ත වෙමින් සිටියෙමි... 
ශාරුක් , සහ තවත් කෙල්ලන් දෙදෙනෙකු පිළිබඳව වූ චිත්‍රපටයක කතාව ඇය මා හට විස්තර කළේ එම හමු වීමෙන් දින කිහිපයකට පසුවය..  කඳුලු , සලමින් අසා සිටි එම කතාව අවසානයේ ඇය පැවසූ වාක්‍ය සහ මා දුන් බුද්ධිමත් පිළිතුර ඩෙස්කය මත ටිපෙක්ස් කළ අකුරක් මෙන් මා හට තවමත් මතකය.
"ඒකෙ කාජල් හරි ලස්සනයි. කොන්ඩෙ කපලා ඉන්නෙ.."
" ආ.. කාජල් කොණ්ඩෙ වවලද හිටියෙ... ?"
ඇය තුශ්නිම්භූත වූවාය...
"මම මෙච්චර වෙලා හිතාගෙන හිටියෙ කාජල් කියන්නෙ කොල්ලෙක් කියලා"

ඇය මා හටම ඔබින කෙල්ලක බව වැටහීමට වැඩි කාලයක් ගත නොවීය. ඇය ද පොත් කියවන බව දැනගැනීම මගේ සතුටට හේතුවක් වූ බව කිව යුතුමය. කුමක්දෝ අහේතුවකට😘 ඇය මගේ හොඳම මිතුරිය බවට පත් වන්නට වැඩි කළක් ගත නොවීය.
අති විශාල මූල්‍ය අර්බුදයකට එවකට (දැන් කියාද වෙනසක් නැත) ලක්ව සිටි අප දෙදෙනා පොත් මිලදී ගැනීමට විඳි දුක් දන්නේ අප පමණක්මය. බොහෝ විට එකම පොත මිලදී නොගැනීමට එකල අපි වගබලා ගතිමු. දෙදෙනාම එකම පොතක් මිලදී ගත්තා නම් ඒ "ගෝරා " පමණක්මය.
දැනටත් මගේ ඕනෑම පොතක් ලෝබ නැතුව කියැවීමට දෙන්නේ ඇයට පමණක්මය.මන්ද යත්, ඒ කිසිදු පොතක පිටුවකට හෝ හානියක් නොවෙන්නට ඇය වග බලාගන්නා බව දන්නා නිසාය.

එසේ වුවද, මා අතින් ඇගේ සිත රිදුන වාර බොහෝ ඇත. වගකීමක් නොමැති වූ හැසිරීම් රටාවක් එකළ දැක්වූ මම ඇතැම් විට ඈ සිටිනවාදැයි නොදන්නා සේ හැසිරුණ අවස්ථාද තිබුණි. එහෙත් මට අවශ්‍ය සෑම මොහොතකම මගේ ළඟ සිටි එකම මිතුරිය වූයෙ ඇය පමණක්මය.
මට වඩා අඟල් පහක් පමණ උස් වූ ඇය, පන්ති යන කාලයේ කිසි දිනෙක අඩි උස පාවහන් පැළඳුවේ නැත. ඒ මගේ සිත රිදවනන්නට අකමැති වූ නිසා බව දනිමි.

ඉතින් වික්ටෝරියා මෙතැනට සම්බන්ද වන්නේ කෙසේද?  ඒ victoria හෝල්ට් ය.ඒ නම මම දැන නොසිටියෙමි. ඇගේ බාප්පා සතු වූ පරණ පොත් පෙට්ටියක් අවුස්සන විටෙක ඇයට වික්ටෝරියා හෝල්ට්ගේ " the house of thousand lanterns" හමු වී තිබුණි.
එය කියැවීමෙන් අනතුරුව මා හටද ඇය එම පොත ලබා දුන්නේ ඒ පිළිබ්ඳව මහා වර්ණනාවකින් අනතුරුවය.
එය සැබෑවක්ම විය. එය වශී වන සුළු පොතක් විය.
එය කියැවීමෙන් පසුව එය සිංහලට පරිවර්තනය කිරීමේ විශාල ආශාවක් මා තුළ හට ගැනුනේ නිතැතින්මය.
මම ඇයට එවෙලෙහිම දුරකතන ඇමතුමක් ගතිමි....
"මට පොත මාස 5,6කට තියාගන්න දෙනවද...?"
"ඇයි, පරිවර්තනය කරන්න හිතුණද?" එකෙනෙහිම ඇය ඇසුවාය..
"ඔව්..."
ඉන් අනතුරුව ඇසුනේ සිනහවකි.
"ඔයා ඕක කියෙව්වට පස්සෙ මම පරිවර්තනය කරන්න හිතාගෙන හිටියෙ..."
මා තුළ හට ගත්තේ වරදකාරී හැඟීමකි.
මට වඩා දස ගුණයකින් පමණ වූ ලිවීමෙ නිසඟ හැකියාවක් ඈ සතු විය.
"එහෙනම් ඔයා ඒක කරන්න..." මම පිළිතුරු දුනිමි.
ඉන් අනතුරුව  එළඹුනේ තර්ක විතර්කය...
ඔයා කරන්න... ඇය පවසා සිටියාය.

අවසානයේදී ඇය පසුව වෙනත් පොතක් පරිවර්තනය කරන බව පවසා මා හටම එය පිළිගැන්වූවාය.

මගේ අලස කම පරයා උනන්දුව මා පාලනය කළේ දින කිහිපයකි. පරිච්චේදයක් හෝ දෙකක් පරිවර්තනය විය... ඉන් අනතුරුව එළඹුණේ දිගු නිහැඬියාවකි...
නිහැඬියාවේ තරම කොපමණද යත්, මෑතක කවුරුන් හෝ කළ එහි නව පරිවර්තනයක් කොහේ හෝ දකින තුරුම වික්ටෝරියා හෝල්ට් නිහඬව සිටියාය.

ආසාවෙන් කිරීමට මගේ මිතුරිය සිතා සිටි කාර්‍යය මගේ අලස කම නිසා වතුරේ ගියේ එසේය..
වෙනත් පොතක් පරිවර්තනය කරනවා යැයි පැවසුවද, ඇයද තවමත් කිසිදු පොතක් පරිවර්තනය කර නැත. ඒ වෙනුවට පරීක්ෂණ නළ බියුරෙට්ටු ආදිය සමග අති දැවැන්ත සටන් මෙහෙයුම් ඇය දියත් කර ඇත.

මතු යම් දිනෙක කවදාහෝ ලබන ආත්මයේ හෝ පොතක් පරිවර්තනය කරන බවට මම අධිශ්ටානයෙන් පසු වෙමි. ඇයද එම අදිටනින්ම පසු වන බව මම අදහමි... 😂😂
(This is a brief tribute to my best friend for her never apriciated unique and priceless friendship. My  sweet girl.... Love you loads and miss you )

Saturday, July 21, 2018

දැවීම !

දවා හළ ප්‍රේමයේ
අලු ගොඩ ගැසී ඇති
නටබුන් ව දෙවොලක

නැගෙන දුම් රැළි අග
පිළිස්සෙන'මුදු ප්‍රේමය
තවමත් දැනෙන්නේ
පුළුටු ගඳ නොව
සම්බ්‍රානි සුවඳමය

දෑඟිලි තුඩග ගෙන
පිස දමන්නෙම් මම
මැකී ගිය දෙව් රුව
මතුවන තුරාවට

ඇඟිලි තුඩු සීරී
ලේ බිම හැලෙන විට
නෙත් හැර බලාවිද
නිදා ගත් දෙව් නෙත?