Thursday, August 25, 2016

සඳ එළිය

තුන් වරුව නෙතු නිදි වරා
කොඳ මලත් ඇහැරා තියා
සඳ හෙලූ මුතු කඳුලු පිණි බිඳු
මල් පියලි කොපුළත තියා
සඳ එළිය සැඟවී ගියා

සඳ යළිත් ළඟ එයි කියා
ළපටි නෙතු දල්වා තියා
මග බැලූ සුදු කොඳ මලේ පෙති
හිරු කිරණ වැද මැලවුණා
රොන් සුණුද වියලී ගියා

සඳ යළිත් විල් තෙර අරා
කුමුදු පිදු සෙනෙහස සොයා
අහස් ගඟ පියමනින සඳ වත
මුවග කඳුලැලි පිස දමා
පිණි කුසුම් මිහිදන් වුණා

කොඳ මලෙහි රුව මියැදිලා
සුවඳ රොන් සුණු වියැකිලා
ඈ හෙලූ අවසන් සුසුම් පොද
වා ගැබට මුසු වී ගියා
සඳ දෙනෙත් අඳුරේ තියා

~සිඳු~


Saturday, July 23, 2016

බැලරිනා

සීමාවාසික කාලය යනු ලෝකය පුරාම බොහෝ තරුණ වෛද්‍යවරුන් දැඩි මානසික පීඩාවට ලක් වන කාල සීමාවක්.ලාංකීය වෛද්‍ය ක්ෂේත්‍රය තුළද එය එසේම හෝ අඩු වැඩි වශයෙන් දක්නට ලැබේ. එතෙක් කල් ගත කළ නිදහස් ජීවිතය ක්ෂණිකව නිමා වීම, හදිසියේම නිවසෙන් ඈත් වීමට සිදුවීම, දරාගත නොහැකි අන්දමේ විශාල වගකීමක් එක් වරම හිස මත පැටවීම, ජ්‍යේෂ්ට වෛද්‍යවරුන්ගේ දෝශ දර්ශන වලට නිරන්තරයෙන් ලක් වීම, කිසිදු නිවාඩුවක් නොමැතිව දින 365ක් පැය 24 මුලුල්ලේ වැඩ කිරීමට සිදුවීම් ආදී බොහෝ කරුණු මේ සඳහා ඉවහල් වේ.
ඒ අනුව බලන විට මා ගතකළ සීමා වාසික කාල සීමාව එතරම්ම පීඩාකාරී බවක් ගෙන දුන් අවදියක් නොවීය.

සිත් පීඩා , වගකීම් නිසා වූ මානසික පීඩනය නොවන්නට එය ජීවිතයේ එතෙක් ගමන්ගත් මාර්ගය වෙනස් කිරීමට බොහෝ සෙයින් ඉවහල් වූ වැදගත් කාලසීමවක් විය. ඒ කාලය පුරාවට ඉගෙන ගත් පාඩම් බොහෝය. ඒ රෝගීන් පිළිබඳව පමණක් නොවේ. මිනිසුන් ගැන බොහෝ දේ ඉගෙන ගැනීමටද සීමවාසික කාල සීමාව උපකාරී විය.

ශල්‍ය වාට්ටුවේ ගත කළ කාලයටත් වඩා මා තවමත් බොහෝ සෙයින් ඇලුම් කරන්නේ ළමා වාට්ටුවේ ගත කළ කාල සීමාවටයි. ළමුන් සමග ගත කරන විට කාලය ගත වෙනවා නොදැනීමත්, මගේ මිතුරියන් දෙදෙනාත් ඒ සඳහා බෙහෙවින් උපකාර විය. වාට්ටුවේ වැඩ අවසන් වුවත් නිල නිවාසයේ කාමරයට යාමට වඩා අප තිදෙනාම ප්‍රිය කළේ වාට්ටුවට වී සිටීමටය. 
ඊට හේතුව අප සඳහා වූ වාට්ටුවේ කාමරය නිල නිවසටත් වඩා හොඳින් අපේ විශේෂඥ වෛද්‍ය තුමිය සකස් කොට දී තිබීමයි. කිසි දිනෙක වචනයකින් හෝ අපි කිසිදු කෙනෙකුගේ සිත නොරිදවූ ඇය මම තවමත් ගරු කරන ආදරය කරන දක්ෂ වෛද්‍යතුමියකි.
ළමා වාට්ටුව පුරාම ඇති මතකයන් සමූහයකි. ඒ විවිධාකාර වු කුඩා දරුවන් පිළිබඳව ඇති මතකයන්ය.

සසිත් එසේ හමුවූ දරුවෙකි. ඔහු වාට්ටුවේ නැවතී සිටියේ අම්මාත් සමගය.
වර්තමානයේ එතරම් සුලභ නැති වුවත් ඔහුට වැළඳී තිබුණේ රුමටික උණ යි . ඒ නිසා වාට්ටුවේ සතියකට වැඩි කාලයක් නැවතී සිටීමට ඔහුට සිදු විය.
සාමාන්‍යෙයෙන් වාට්ටුවේ දින කීපයක් ගත වන විට බොහෝ කුඩා දරුවන් මෙන්ම ඔවුනගේ මවුවරුන්ද අප සමග සුහද වේ. සසිත් ද ඒ ලෙසින්ම අප සමග සුහද විය.
"පුතා කියනව ඩොක්ටට සාරි අඳින්න කියන්න ලු"
එක් දිනක උදෑසන ඔහුව පරීක්ෂා කරන අවස්ථාවක ඔහුගේ මව පැවසුවාය.
එය මා හට සිනා උපදවන්නක් විය. 

සියලුම සීමාවාසික වෛද්‍යවරුන් මෙන්ම මමත් මගේ මිතුරියත් සාරි විරෝධීන් වීමු. මන්ද යත් කිරීමට ඇති නේක විධ වූ වැඩ අතරට සාරි ඇදීමත් එක් වූවොත් එය හිසරදයක් බවට දන්නා නිසාවෙනි.
අපගේ විශේෂඥ වෛද්‍ය තුමියද කිහිප වරක්ම සාරි ඇඳීම පිළිබඳව පවසා සිටියත්, කෙසේ හෝ ඒ මාස හය පුරාවටම සාරි නොඇඳ සිටීමට අපි සමත් වීමු.
"සාරි ඇන්දනම් මේ ළමයි කොච්චර ලස්සනද..."ඇය නොයෙක් වර පවසා සිටියාය.

"අනේ සාරි ඇන්දම අමාරුයි මැඩම්..." අපේ 'නහයෙන් ඇඬීම්' හමුවේ ඇය කිසි දිනෙක ඒ පිළිබඳව අපට බල කළේ නොමැත.

නමුත්, සාරි ඇඳීමේ ආදීනව පිළිබඳව සසිත් හට පැවසීමේ හැකියාවක් මා හට නොවීය.

"හරි හරි. මම හෙට ඉඳන් අඳින්නම්..." ඒ වෙලාවේ සිතට ආ පිළිතුර මා ඔහුට ලබා දුනිමි.
එහෙත් පහුවදා වන විට ඒ පිළිබඳව මගේ මතකයෙන් ගිලිහින.
සසිත් ද දින කීපයකින් සුව ලබා වාට්ටුවෙන් පිටවී ගියේය.

එහෙත් දින කිහිපයකින් අනතුරුව, සසිත් නැවත සායනයට පැමිණිය යුතු විය.
සායන දිනයේදී සසිත්ගේ අම්මා ඔහුත් සමග වාට්ටුවට නැවත පැමිණුනාය. ඇයගේ අතෙහි බ්‍රවුන් පේපර් කවර වල දැමූ පාර්සල් දෙකක් විය.
ඒවා මට සහ මගේ මිතුරියටය.

"මොනවද අම්මා මේ?" අප දෙදෙනාටම මහත් කුතුහලයකි.
සසිත් ලජ්ජාවෙන් අම්මා පිටිපස සැඟවෙන්නට විය.

"ගෙදර ගිය දවසෙ ඉඳලා මෙයාගෙ කරදරේ ඩොක්ට, ඩොක්ටලා දෙන්නට සාරි දෙකක් ගිහින් දෙන්න කියලා... හරියට කරදර කළා මට.
මම ඉතින් අමාරුවෙන් මෙයාව කැමති කරගත්තා මේ දෙක ගිහින් දෙන්න...."

ඒවාගේ වූයේ කුඩා හුරුබුහුටි බැලරිනාවන් දෙදෙනෙක් හා චොක්ලට පෙට්ටි දෙකකි.

"අනේ මේවා ගන්නෙ කොහොමද ?" අප දෙදෙනාම පත් වූයේ දැඩි අපහසුතාවයකටය.
එහෙත් අම්මාගේ ඉල්ලීමත් , කුඩා දරුවාගේ මුහුණේ වූ උනන්දු ස්වභාවයත්, කිසි ලෙසකින්වත් ඒවා ප්‍රතික්ශේප කිරීමේ හැකියාවක් අපට ලබා දුන්නේ නැත.

ඔහු සතුටින් අම්මා සමග පිටව ගිය අතර, ඒ කුඩා බැලරිනාව තවමත් අපේ නිවසේ සිටින්නීය.


Sunday, July 17, 2016

උපන් ලපය

හිරු සෙමෙන් නැගෙන්නට විය. අඩක් නිම වූ තේ කෝප්පය ඇල් වතුරටත් වඩා නිවී ඇත. බෝඩිමෙන් ලැබෙන්නේ තේ කෝප්පය පමණි . එහි ඇති කහට, සීනි සහ කිරි පිටි ප්‍රමාණය නියමිත මාත්‍රාවෙන් අඩකි. කෝප්පයේ  ඉතිරි වූ තේ ටික අඩියේ පණ අදිමින් සිටි කුබියෙකු සමගම මම ජනේලයෙන් එලියට විසි කලෙමි . ජනේලයට අඩි කිහිපයක් එහායින් වූ තාප්පයේ දිය සෙවල අතර එය වියලී ගියේය .

පෙර දිනයේද මා විසින්  අදින ලද ටී ෂර්ට් එක සහ ඩෙනිම් කලිසමම ඇඳගත්තේ මෙවැනි වැසි දින වලදී සේදීමට තවත් ඇදුම් එකතු කරගැනීමට ඇති වූ අකමැත්ත නිසාවෙනි. 

හැරත් එකම අඩුම අඳිනවා යයි පවසා මා සමග රණ්ඩු  කිරීමට ෂෙහානි තව දුරටත් මා සමග නැත. විශ්ව විද්යාලය තුල දිනපතා ඈ දැකීම සැබවින්ම දැන් මා සිතට මහත් වූ වදයකි. ඈ පිළිබඳව තව දුරටත් කිසිදු ආදරයක් නොමැති වුවත් ඇගේ දසුන සිතට ගෙන එන්නේ මහත් වූ කලකිරීමකි.

ඈ ගැන ඈ කල කී දේගැන සිතීමෙන් තව දුරටත් පලක් වේද .

තෙල් සායම් ටියුබ් , පින්සල් ආදී වූ සියල්ල බෑගයට දමා ගත් මම බෝඩිමෙන් එලියට බැස්සෙමි. පෙර දින රාත්‍රියේ වැටුන වැස්සෙන් තවමත් පාර දෙපස මඩ වතුරින් පිරී ඇත. ඒවගෙන් බේරෙමින් සහ පාරේ යන වාහන වල මඩ පහරවල් වලින් බේරී යා යුතුය.


මට ඉදිරියෙන් යුවතියක් ගමන් කරයි. ඇගේ මුහුණේ සේයාවකදු නොපෙනුණත් තනි කරලට ගෙතූ ඇගේ දිගු කොණඩය , දණහිසට මදක් පහළින් අවසන් වූ සායෙන් විවර වූ නොවැසුණ පාදත් මගේ අවධානය දිනා ගැනීමට සමත් විය.

එහෙත් ඒ සියල්ලටම වඩා මගේ නෙතට වඩාත්ම අසු වූයේ ඇගේ වම් බාහුවෙහි , වැලමිටට මදක් ඉහලින් වූ උපන් ලපයයි. එය සෙන්ටිමීටරයක් පමණ වන්නට ඇත.

උදෑසන හිරුත් සමග අවදි වූ මගේ සෙවනැල්ල ඇගේ සෙවනැල්ල සමග අතිපිහිත වද්දී මම ඈ හට කිට්ටු කළෙමි. පිච්ච මල් සුවඳක් දැනුනේ ඇගේ වත්සුණු වලින්ද, නැතහොත් මගේ සිතෙහි ශෙහානි පිළිබඳව ඉතිරි වී ඇති නොකැලැල් වූ අතලොස්සක් මතකයන්ගෙන් එකකින්ද පැහැදිලි නොවීය.

ඈ පසු කරන්නට ඔන්න මෙන්න තිබියදී මදක් හිස හරවා මම  ඈ දෙස බැලීමි. මගේ නෙතු ගැටුණ වහා ඈ බිම බලා ගත්තාය. ඈ අතිශය සුරූපී නොවූවාය. නමුත් රූමත් යැයි කිව හැකි පෙනුමක් ඈ සතුව තිබිණ. එහි වූ සුවිශේෂී බව මා ඈ කෙරේ ආකර්ශනය කිරීමට සමත් විය. 

එහෙත් මගේ නෙත් ගැටුන වහා බිම බලා ගත් ඇය , මා සමග කතා කිරීමට තබා හිස ඔසොවා මා දෙස බැලීමටවත් සුහද නොවූ තැන , මම  ඈ පසු කර විශ්ව විද්‍යාල භූමියට ඇතුළු වීමි. ඈද මා අනුවම එමින් විශ්ව විද්‍යාල ගේට්ටුවෙන් ඇතුලු වනු මම  දුටිමි. 
ඇය කුමණ පීඨයේ කුමණ වසරෙහි ඉගෙනුම ලබන්නේද?

එදිනට එපමණකි. නමුත් එය නැවතීමක් නොවීය. ඉන් අනතුරුව එළඹි සෑම දිනකම පාහේ ඈ මගේ නෙත ගැටිණ. එහෙත් ඒ සෑම වතාවකම මගේ නෙත හා තම නෙත නොගැටෙන්නට ඈ වගබලා ගත්තාය. ඈ හා කතා කිරීමට මා දැරූ සියලු තැත් ව්‍යවර්ත කරමින් ඉතා සාර්ථකව මගේ දසුනින් සැඟ වන්නට ඈ සමත් වූවාය.

මා කලක් ශෙහානිට දැඩිව ආදරය කළ ද , මගේ සිත මෙතරම් සසල කිරිමට කිසි දිනක ඈ හට හැකි නොවීය. 
මෙම යුවතිය පිළිබඳව සොයා බැලීමට කොතෙක් උත්සහ කළද මෙම අද්භූත යුවතිය කවුරුන්ද යන්න සොයා ගැනීමට මම  අපොහොසත් වීමි. කිසි දිනෙක දේශන ශාලාවක දකින්නට නොලැබුණ ඈ සෑම විටම තනිවම සිටියාය. ඈ හට කිසිදු යහලුවෙක් නොමැතිද?

බෝඩිමේදී මම  නොයෙක් වර ඈ ඇඳීමට උත්සහ කළෙමි. එහෙත් එය සිතූ ආකාරයෙන් ඇඳීමට කිසිදු විටෙක මම සමත් නොවීමි.කොල සියයක් අපතේ යන්නට ඇත. මිනිරන් කූරු කිහිපයක් ගෙවී යන්නට ඇත. එහෙත් ඈ තවමත් මා දෙස නොබලන්නීය.

නොයෙක් වර ඈ සිහිනයෙන් මා කරා ආවාය. ඒ අපැහැදිලි සිහින සමුදායක් හරහාය. එහෙත් ඒ සෑම වතාවකම ඇගේ වමතෙහි වූ කලු පැහැති උපන් ලපය මම  සැමදා පැහැදිලිව දිටිමි.

එක් දිනක උදෑසන හදිසියේම ගිම්හානය නිමා විය.ගොලු බිහිරි අන්ධ වේශයෙන් සිටි ඈ සියලු අළු ගසා දමා නැගිටීමට තීරණය කර තිබිණි.
"ඇයි මගෙ පස්සෙන් එන්නෙ?" එක් වරම ඈ විමසා සිටියාය. දෙන්නට පිලිතුරක් මා හට පැහැදිලිවම තිබිණි. එහෙත් අනපේක්ෂිතව නැගුණ ප්‍රශ්නයත්, මුල්ම වතාවට ඇසුණ ඇගේ කට හඬත් මා ගොලු කළේය. 

කියන්නට දහක් දේ තිබුණත් මගේ මුවින් ගිලිහුණේ එක් මෝඩ වාක්‍යක් පමණි. 
"අඳුනගන්න හිතුණ"

"අඳුනගත්තා කියල මොනවද ලැබෙන්නෙ?"

"ආදරේ" පසුගිය කාලය පුරාවටම මගේ සිතිවිලි වල හරය එක්කොට එක වදනකට මම පෙරලීමි. 
ඒ සමගම ගොලු වූ ඇගේ මුවත්, ලා රත් පැහැයට හැරුණ කම්මුලුත් මම  පැහැදිලිව දිටිමි. ඒ නෙත් හඬන්නට ඉතා ආසන්න විය.

"මාව දන්නෙ නැද්ද?" ඇය වදන් ගැලපුවේ අපහසුවෙනි. මුලදී වූ දැඩි බව ඒ වදන් වල නොවීය.

"කොහොම දැනගන්නද? කතා කරන්න හැදුව හැම වෙලාවෙම පැනල දිවුවනෙ" මම සිනාසීමට උත්සහ කළෙමි. එහෙත් ඇගේ දෙනෙත් තුළ වූයේ අතිශය ශෝකාකූල වූ පෙණුමකි.

"මට මාසයක් දෙන්න. මාසයක් යනකම් මගෙ ඉස්සරහට එන්න එපා... මාව දකින්න එන්න එපා" ඒ වදන් වල වූයේ බැගෑපත්, එහෙත් ස්ථීරසාර හඬකි. අනතුරුව තත්පරයකදු නොනැවතුන ඈ මා හැර දමා යන්නට ගියාය. ඈ පසුපස යාමට තරම් එඩිතර සිතක් මා සතු නොවීය. 

සැබැවින්ම ඉන් අනතුරුව මම ඈ නොදුටුවෙමි. එහෙත් උවමනාවෙන්ම ඈ මා මගහරිනවා දැයි සිතේ. අනතුරු හැඟවීමක් බඳු වූ ඇගේ අවසන් වාක්‍යය නිසා නොවන්නට , දිගින් දිගටම මා ඈ සොයනවා නො අනුමානය. 

ඈ නොදැක නවවන දිනයත් ගත විය . සුපුරුදු දේශන, චිත්‍ර පන්ති සියල්ලම කිසිදු වෙනසක් නොමැතිව ගෙවී ගියේය. ශෙහානි ද ඇගේ අලුත් පෙම්වතා සමග නිතිපතා නෙතගැටුණත් දැන් දැන් ඈ නිසා සිතේ ඇති වන දුක කෙමෙන් කෙමෙන් අඩු වෙමින් පවතියි. ඒ වෙනුවට දිනපතා ආලෝකමත්ව දැල්වෙන බලාපොරොත්තුවක පහනක් සිතේ දැල්වෙමින් පවතියි. එහෙත් මාසයක් ගත වූ තැන කුමකින් කුමක් සිදු වේවිද. සිතාගත නොහැකිය. 
මේ ගෙවී යන්නේ සරසවියේ අවසන් වසරයි. ජීවිතය යනු සෙල්ලමක් නොවන බව වැටහෙමින් පවතින කාලයයි. 

පුරුදු ලෙසම චිත්‍ර කාමරයට මම ඇතුළු වුනෙමි. ඒ වනවිටත් නිරූපිකාව සූදානමින් සිටියාය. බොහෝ දෙනා තමන්ගේ චිත්‍ර උපකරණ සූදානම් කරමින් සිටියහ. මට ඇගේ මුහුණ නොපෙනේ. දුහුල් රෙද්දකින් වැසී ඇත්තේ ඉනෙන් පහළ කොටස පමණි. 

ඈ රූමත් ද නැත්ද යන්න පිළිබඳව කිසිවෙකුත් සිතන්නේ යැයි මම  නොසිතමි. ඈ අඩනිරුවත් බවද ඔවුන් දකින්නේ කැන්වසය හරහා පමණක් වන්නට ඇත. සැමට අවශ්‍ය එදිනට නියමිත චිත්‍ර සටහන නිම කිරීම පමණි.

එහෙත් හදිසියේම හෙන දහසක් මා හිස මත පුපුරා ගියේය. නිලංකාර වනවා බඳු හැඟීමක් සමග දෑසම බොඳවී යන්නට විය.

ඇගේ උපන් ලපය ! දින ගනණක් මා හැබැහින් දුටු, දින ගණනක් සිහිනෙන් දුටු , සිය වතාවක් මා මනසින් දුටු ඇගේ වම් අතෙහි වූ උපන් ලපය ... මේ නිරූපිකාව සතු විය.

උන් සිටි තැන් අමතක වූ මම නැගී සිටියෙමි. සිතුවම් කැන්වසයක් පෙරලී ගියේය. සියල්ලන්ගේම නෙත් මා වෙතට හැරුණේ ක්ෂණිකවමය. ඈද ඒ සිටි ඉරියව්වෙන්ම මා දෙස හිස හරවා බැලුවාය. 

ජීවිතයේ නැවතත් වරක් ඒ දෙනෙත් මා නෙත් හා ගැටුනේය. මොහොතකින් ඒ දෑස් කඳුලින් පිරී ගියේය. ඒ කඳුලු ඇගේ කොපුල් හරහා ගලන්නට පටන් ගනිද්දී මම චිත්‍ර කාමරයෙන් පිටවීමි.

~නිමි~

Wednesday, June 29, 2016

මගේ සෙනෙහස විලක් වී

මගේ සෙනෙහස විලක් වී
පිවිතුරුව නුඹ සිත සනසවද්දී
විලෙහි මත වැතිරෙනා සඳ වී
නුඹ හිඳින්නේ නම්....
එ'සඳ රුව සසලව නොයන්න්නට
නිසසලව ඉන්නම්

විලෙහි පතුලෙහි නැගෙන සියුමැලි
සිනහවත් කඳුලත් ඇසේ නම්
‍රැය පුරාවට නෙත'රු දල්වා
විලෙහි ස්වරයම අසන්නේ නම්...
සඳ නිවෙන්නට ප්‍රථමයෙන්
තුහින බිඳුවක් වී...
සිහිල් සඳ කෙමි පාර ඔස්සේ
නුඹ වෙතට එන්නම්.......

ඇසි පියන් හෙළනා සැනින්
තරු ඇසුත් නුඹ දෙස බලයි නම්
නුඹව තරු වෙතටම පුදා යළි
විලක් වී ඉන්නම්.........


Wednesday, May 4, 2016

නොමිනිසුන් අතර

ඒ මීට කාලයකට ඉහත දවසක්....
වාට්ටුවේ සුපුරුදු කලබලකාරී බව එදිනද එලෙසින්ම නොඅඩුව පැවතිණි. ඒ කලබලයට ඌණ පූර්ණ සපයමින් තවත් එක් රෝගියෙකු වාට්ටුවට ඇතුළත් විය.
ඔහු වයසින අවුරුදු් 40ක පමණ වූ අයෙකි . හැසිරීම වියවුල් වූ අතර ඔහු වෙති ප්‍රකටවූයේ අසීමිත කලබලකාරී ආක්‍රමණ ශීලි ස්ව්භාවයකි.
ඔහුගේ නළලෙහි වූ තවමත් සුව නොවූ තුවාලය දින කිහිපයකට කලින් වූ අනතුරක් පිළිබඳව සන් කරන්නට සමත් විය. ඔහු සමග පැමිණි කිසිවෙකුත් ඔහුගේ රෝග ඉතිහාසය නිවැරදිව දැන නොසිටියහ.

එහෙන් මෙහෙන් ඇසුණ කරුණු අනුව, ඔහු කොළඹ ප්‍රදේශයේ කුමක් හෝ රැකියාවක නිරත වන පුද්ගලයෙකි. ඊට දින කිහිපයකට පමණ පෙර තමන් හට මුහුණ දෙන්නට සිදු වූ යම් කිසි අනතුරක් නිසා, ඔහු හට හදිසි අනතුරු ඒකකය වෙත ඇතුළත් වන්නට සිදු විය... 

එම රෝගියා සමග අප වාට්ටුවට පැමිණ සිටියවුන් පවසා සිටියේ කලින් දිනයේ ජාතික රෝහලෙන් ඔහුව නිවෙස වෙත යවා ඇති බවය. (ටිකට් කපා ඇති බවය)
එහෙත් ඒ බව සනාථ කිරීමේ කිසිදු රෝග නිර්නය පතක් ඔවුන් සතුව නොතිබිණ.
රෝග නිර්නය කාඩ් පතක් නොතිබීමත්, රෝගියාගෙ හැසිරීම් රටාවෙහි වූ වෙනස් ස්වභාවයත් නිසා, ජාතික රෝහලෙන් ඔහුගේ ටිකට් කැපූ බව නම් විශ්වාස කිරීමට අපහසු කරුණක් විය. අපගේ මතය වූයේ ඔහු වාට්ටුවෙන් හොරෙන් පලා ගිය රෝගියෙකු වන්නට ඇති බවය. ඔහුගේ නළලෙහි වූ දින කිහිපයක් පරණ තුවාලය ඔහුගේ රෝග ඉතිහාසයේ ආරම්භය පිළිබඳව අප හට යම් දල අදහසක් ලබා දෙන්නට සමත් විය.

ඔහුගේ මතකය පැහැදිලි නොවූ අතර , හැසිරීමෙන්ද පෙන්නුම් කළේ ඔහුගේ හිසට සිදු වී ඇති අනතුර හේතුවෙන් හිසෙහි යම් කිසි අභ්‍යන්තර රුධිර වහනයක් හෝ තැලීමක් තිබීමේ ඉඩ කඩ වැඩි බවය. නාස්ති කිරීමට කාලයක් නොවූ තැන, ළඟ පිහිටි ශික්ෂණ රෝහලක් වෙත අප විසින් ඔහුව මාරු කරනු ලැබූයේ, ඔහු සිටි තත්වය අනුව හිසෙහි සීටී පරීක්ෂණය අනිවාර්‍ය වූ නිසාය. 

දින ගණනක් ගත වූ තැන ඔහු පිළිබ්ඳ මතකය මගෙන් ගිලිහී ගියේ, ඔහු වැනි රෝගීන් බොහෝ දෙනෙකු දිනපතා හමුවන නිසාවෙනි.

නමුත්, සති දෙකකට පමණ පසුව නැවත වරක් ඔහු අප වාට්ටුවේ පෙනී සිටියේය. ඒ පෙර කී රෝහලෙන් ඔහුව නැවතත් අප වෙත මාරු කර එවීම නිසාය. රෝහල් අතර සිදු වන මාරු කිරීම් වලදී එය සාමාන්‍ය තත්වයකි. රෝගියාගේ ටිකට් කැපීමේදී, ඔහුගේ තත්වය අනුව, නිවෙසට යවනවාද , නැතහොත් මුලින් සිටි රෝහලටම නැවත මාරු කර යවනවාද යන්න තීරණය කිරීම වෛද්‍යවරයාට සිදු කළ හැකිය.
ඒ වන විට ඔහුගේ තත්වය තරමක් හොඳ අතට හැරී තිබුණි. සිතූ පරිදිම ඔහුගේ මොළයේ රුධිර වහනයක් සිදු වී තිබූ අතර එය ඉවත් කිරීම උදෙසා ශල්‍යකර්මයක් අවශ්‍ය වී නොතිබිණි. 

ක්‍රම ක්‍රමයෙන් නමුත් ඉතා සෙමෙන් සුව අතට හැරෙමින් සිටි ඔහුව බලන්නට වාට්ටුවය පැමිණුනේ එක් කාන්තාවක් පමණක්ම විය.ඇය ඔහුගේ බිරිඳ බව , දින කිහිපයක්ම ඔවුන් පිළිබඳව අවදානයෙන් සිටි මා හට පසක් විය.
ඔහු හට සැබවින්ම සිදු වූයේ කුමක්දැයි දැනගැනීමට මා තුළ විශාල උනන්දුවක් ඇති වී තිබිනි. එම නිසා එක් දිනක ඇය ආපසු යන්නට සැරසෙන විට මම ඇයව මදකට නවත්වා ගතිමි.

ඈ ඔවුන්ගේ කතාව පැවසීම ආරම්භ කලේ ඉතා උනන්දුවෙනි. හරියටම කිවහොත්, ඈ හට ඒ පිළිබඳව පැවසීමට කෙනෙකු ඇය කාලයක් තිස්සේ හොයමින් සිටි අයුරිනි....
ඇගේ කතාව ඇගේ වචන වලින්ම පවසන්නම්.
මගෙ මහත්‍තය මේසන් වැඩ කරන්නෙ. අපිට ළමයි දෙන්නෙක් ඉන්නව. එක්කෙනෙක් ගෑණු ළමයෙක්... බැඳල ගිහින් ඈත ඉන්නෙ... එයාටත් ළමයි ඉන්නවා. ඒ නිසා යන්න එන්න අමාරුයි.
තව එක පුතෙක් ඉන්නව. එයාගෙ ඇස් දෙකම පේන්නෙ නෑ. ඒ නිසා රස්සාවක් කරගන්න බෑ...
මහත්තයගෙ රස්සාවෙන් හම්බෙන සල්ලි වලින් තමයි අපි ජීවත් වෙන්නෙ...."

ඒ අනුව ඔවුන් තිදෙනා ඒ වන විට පත් වී ඇති තත්වය පිළිබඳව අමුතුවෙන් සිතා බැලීමට මා හට අවශ්‍ය නොවීය. මුදල් උපයන , පවුලේ එකම පුද්ගලයා මෙසේ අසනීප වීම , එම පවුලට අකුණු සැරයක් බඳු වන්නට ඇත.
ඇය දිගින් දිගටම කතා කරන්නට වූවාය.

" මහත්‍තයා කොලඹ රස්සාවට ගියෙ මාස දෙකකට විතර කලින්. කොන්ත්‍රාත් අරගෙන බිල්ඩින් හදන කොම්පැනියක වැඩ කළේ මේසන් වැඩ.
ඇක්සිඩන්ට් වුන දවසෙ හවස වැඩ ඇරිලා යද්දි, කාර් එකකට හැප්පිලා... ඒ කාර් එකේ ගිය මිනිස්සුම කොළඹ මහ ඉස්පිරිතාලෙට ගිහින් දාලා තිබුණ. මටත් එයාලම තමයි පණිවිඩය කිවුවෙ"

අනතුරට පත් වූ මිනිසුන් මැරෙන්නට මග මග අත ඇර යන ලෝකයක, එම වාහනයේ ගිය වුන් සැබෑම හොඳ මිනිසුන් බවය මට සිතුනෙ. එහෙත් මගේ එම සිතිවිල්ල එතරම් නිවැරදි නොවීය.

"පලවෙනි දවසෙ ඉඳන්ම මහත්තයගෙ සිහි කල්පනාව එච්චර හොඳ මට්ටමක තිබුණෙ නෑ. ඔලුව ස්කෑන් කරල එහෙ දොස්තර මහත්තුරු කිවුවෙ මොළේ ඇතුලට ලේ ගලලා, ටික කාලයක් යයි අඩු වෙන්න කියලා....
එයා වාට්ටුවෙ ඉද්දි අර කාර් එකේ ගිය අයත් බලන්න ඇවිත් තිබුන. කාර් එක එළවපු එක්කෙනා ඒ වෙද්දිත් හිටියෙ රිමාන්ඩ් එකේ.
මටත් එයාලාව හම්බුණා. තුන්වෙනි දවසෙ මම මහත්තයව බලන්න යද්දි ඇතුළට යන පාස් ඉවර වෙලා තිබුනා. එයාලා පාස් දෙකම අරගෙන ගිහින් තිබුණා. මට යන්න ලැබුනෙ නැති නිසා මට කිවුවා, එයාලා මහත්තයව බලන්නම්, මට ගෙදර ගිහින් දවසක් දෙකක් ඉඳලා එන්න කියා"

අසනීප දරුවෙක් තනිවම නිවසෙහි දමා ගොස් සිටි ඇයට ඒ වදන් මහත් වූ අස්වැසිල්ලක් වන්නට ඇත. කිමී 300කට වැඩි දුරක් ගෙවා ඈ නිවසට පැමිණ තිබුණේ ඒ නිසාවෙනි. දින දෙකකිනි පසුව ඇය නැවතත් කොළඹ ගියේ තම සැමියාව දකින රිසියෙනි.

" ඒත් මහත්තයා ඒ වෙද්දි වාට්ටුවෙ හිටියෙ නෑ. වාට්ටුවෙන් අහල බලද්දි කිවුවෙ , එයාගෙ භාරකාරයො කැමැත්තෙන් ටිකට් කපාගෙන අරන් ගියා කියලා....
මම දැනගෙන හිටියෙ නෑ, භාරකාරයො විදියට දීල තිබුණෙ එයාලගෙ නම් කියලා. මට සිංහල දන්නෙත් නෑනෙ. සිංහල පුලුවන් නෑදෑ ළමෙක් එක්ක මම ගියෙ.

ඊට පස්සෙ මම ඒ වාහෙනේ අයිතිකාරයන්ට කතා කළා. එයාලා කිවුවා මහත්තයට සනීප නිසා ටිකට් කපාගෙන ආවා කියල. කොටුවෙ ඉස්ටේසන් එකෙන් කෝච්චියට නැග්ගුවා කිවුවා. බය නැතුව ගෙදර යන්න කිවුවා. කෝල් එකක් අරන් බලන්නවත් නොම්බරයක් තිබුණෙ නෑ මහත්තයා ගාව. ගමේ දන්න තැන් වලට කතාකරල බැලුවත් එයා ඇවිල්ලා තිබුණෙ නෑ. ඒත් මම මොනව කරන්නද, මම ආපහු ගෙදර ගියා. ඒත් එයා ගෙදර ආවෙ නෑ. ඒ වෙද්දි අර කාර් අයිතිකාරයන්ගෙ නොම්මරේ වැඩ කළේ නෑ. "
කොහෙ බැලුවත් හිටියෙ නැති නිසා, ආයෙමත් අපි කොළඹ ගියා. වෙන යන්න තැනක් නොදැන , අපි ගියා කොටුව ඉස්ටේසම ට....
ගිහින් බලද්දි එතන මහත්තයා හිටියා. මොකුත් මතක නෑ... ඉබාගාතේ ඇවිද ඇවිද හිටියා. එයාලා මහත්තයව පෙන්නල රිමාන්ඩ් එකේ හිටිය කෙනාව නිදහස් කරගෙන"

ඇයගේ දෑසේ කඳුලු නැගෙයි. ඈ හට දිය හැකි පිළිතුරක් මා හටද සිතා ගත නොහැකි විය. ලෝකයේ මෙවැනි මිනිසුන් සිටීදැයි වරෙක සිතේ.
"බයවෙන්න එපා අම්මා, එයා හිමින් හිමින් සනීප වෙයි. ඒකට ඔයාලගෙ උදවු තමයි දැන් ඕනා" මම ඈ හට පැවසූවේ එපමණකි. සැබැවින්ම ඔහු හට ඉක්මනින් සුව වන්නට අප වාට්ටුවේ සියල්ලෝම උපරිම සේවයක් ඉටු කළහ.
සැබැවින්ම ඔහු සම්පූර්ණයෙන් සුව වීමේ ඉඩ බොහෝ ඇත. නමුත්, ඒ සඳහා උපරිම උපකාර නිවැසියන්ගෙන්ද අවශ්‍ය වේ. ඔවුන්ගේ පවුල් පසුබිම, ආර්ථික තත්ව ආදිය අනුව එය එතරම් පහසුවක් නොවන්නට ඇත.
මිනිසෙකුට උපකාර කිරීමට , මිනිස් කමට ගරු කිරීමට තවත් මිනිසෙකුට නොහැකි නම් එවන් සමාජයක් ගමන් කරනුයේ කොතැනටද යන්න ඔබ තීරණය කරන්න.


Wednesday, March 30, 2016

අවසරයි

සසර සයුරේ ඔහේ පාවුණ
ජීවිතේ ඔරුවෙහි ඉඳන්
සයුර සේ හෙළු කඳුලු වැල් සැම
නොදන්වා වියලී ගිහින්
නුඹේ සුවඳට වෙන්වු මතකය
නිමේශයකින් බොඳ කරම්
නුඹට යන්නට අවසරයි
පෙම්වතානෙනි අවසරයි

පිරුණ සයුරක් සොයා යනු මැන
රළු පරළු කුළු මුඳුන් රැලි නැති
සැඩ රැලිති මැද රැකෙනු නොහි නම්
සසර සයුරේ මුහුදු බත් වෙමි
නොබිඳි නොකැලැල් දිය රළක් ගෙන
සසරෙ සුපුරුදු සුවඳෙ සටහන
ලියා සයුරත පතුලෙ සඟවමි
යළිත් කිසිදා හමු නොවන්නට


Saturday, March 26, 2016

මධුවිතින් යට වූ නූඩ්ල්ස් රස

අහිංසක හුරතල් හිනාවත්, දඟකාර හැසිරීමකුත් ඇයට සහජයෙන්ම උරුම වී තිබුණා . දඟකාරයි කිවුවට, ඒක කාටවත් කරදරයක් වෙන දඟ බවක් නෙමේ. පුංචි දරුවො හැමෝටම පොදු අහිංසක දඟකාර කමක් ඒක.

ඇය සමග වාට්‍ටුවේ නැවතී සිටි ඇගේ ආච්චි අම්මාගේ දැනුමට අනුව, ඇගේ වයස අවුරුදු 4යි , .පෙනුමෙනුත් ඊට වඩා අඩු මිසක් වැඩි වෙන්න පුළුවන් කමක් තිබුණෙ නෑ.
බැලු බැල්මට අමාරු අසනීපයක් තිබෙන බවක් නොපෙන්වූ ඇය, මා දකින මොහොතේදීත් වාට්ටුවේ අනිත් දරුවන් සමග සෙල්ලම් කරමිනුයි සිටියෙ.

දිගු එල්ලෙන කරාඹු යුගලත්, විළුඹ තෙක් දික් වූ දුර්‍වර්ණ සායත් ඇගේ වයස තරමක් සඟවාගෙන. .
ඒත් වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම ඇය හුරු බුහුටි පොඩි කෙල්ලක්.

"මේ බබා කවුද?" රාත්‍රියේ වාට්‍ටුව බැලීමට පෙර මම හෙදියගෙන් ඇසුවේ මා එදින ඊට පෙර ඈ දැක නොසිටි නිසයි.
"ENT ඇඩ්මිශන් එකක් ඩොක්ටර්" හෙදියගේ පිළිතුර වුණා.

අනිවාර්‍යයෙන්ම කණට මොකක් හරි දාගෙන එන්න ඇති. මට සිතුණා.
මදටිය ඇට වල සිට මිය ගිය කුරුමිණියන් දක්වා වූ සියලු දේ කණ තුළට දමා ගත් දරුවන් මට හමු වී තිබෙනවා.
ඒ සියලු දේ කණ තුළට දමා ගැනීම ඉතාම සතු‍ටු සහගත , කුතුහලාත්මක දෙයක් වන්නට ඇති.  නමුත්, රවුම් ගෙරවුම් හැඬීම් සහ පයින් ගැසීම් ආරම්බ වන්නෙ ඉන් අනතුරුවයි.
ඒ, කන තුලට විවිඩාකර උපකරණ ඇතුළු කරමින් අප ඒවා ඉවත් කිරීමට උත්සහ කරන අවස්ථාවේදී.

මම ඇගේ ටිකට් පත ගෙන පෙරලා බැලුවේ එවර කනට ඇතුලු වූ වස්තුව කුමක්දැයි සොයන අටියෙන්.
එහෙත් පුදුමයකට මෙන් අපගේ ගේ අතින් එහි සටහන් වී තිබුණේ, , "Assaut" ලෙසිනුයි. (පහර දීමක්)
ඒ තරම් කුඩා දැරියකට පහර දෙන්නට ඇත්තේ කවුදයි සිතා ගත නොහැකි වූ මම තව දුරටත් ටිකට් පත කියවා බැලුවෙමි.

අපේ ENT වෛද්‍යතුමාගේ මුතුවන් අකුරු ඉතා අපහසුවෙන් කියවා ගත් මා හට පසක් වූයේ ඇයට පහර දී තිබුන ඇගේම පියා විසින්. ඒ මගින් ඇගේ කර්ණ පටහ පටලයට (කන් බෙරය )හානී වී තිබුණා.
අවුරුදු 4ක දැරියකට ඇගේම පියා විසින් කණ් බෙරය පිපිරීමට තරම් පහර දීම තරමක් බරපතල කරුණක්. ඒ නිසාම සිදු  වූයේ කුමක් දැයි සොයා බැලීමට මට සිත් වුණා.

ඇගේ ආච්චි අම්මගෙන් අසා දැන ගත් පරිදි, මෙම දැරියගේ පියා තදින් මත් පැන් පානයට ඇබ්බහි වූ අයෙක්.එම නිසාවෙන්ම වැඩ නිමා වී ඔහු නිවෙසට පැමිණෙන වේලාවක් බොහෝ විට සිතා ගත නොහැකියි. 
එදිනත් රාත්‍රී ආහාරය සඳහා යමක් පියා විසින් ගෙනෙන තුරු මෙම දියණිය මග බලා සිටින්නට ඇති. එහෙත් ඔහු නො එන තැන ඇගේ උත්සුක වූ කුස ගින්න මකා දැමීමට සුදුස්සක් එවර නිවසේ තිබුනේ නැහැ. එම නිසා අසල කඩයකට ගිය ඇගේ මව විසින් ඈ හට ක්ෂණික නූඩ්ල්ස් පැකට්‍ටුවක් ගෙනැවිත් සාදා දුන්නා. එයින් කුසගිනි නිවාගත් ඇය, සුපුරුදු වේලාවට නින්දට ගියා. කුසගින්නත්, ක්ෂණික නූඩ්ල්ස් වලට කුඩා දරුවන් ප්‍රිය කිරීමත් ඇගේ සතුටට හේතුවක් වන්නට ඇති.

පියා නිවසට පැමිණියේ රාත්‍රී 10ත් පසු වී තවත් විනාඩි කිහිපයක් ගෙවුණ තැන. ඔහු රාත්‍රී ආහාරය සඳහා "කොත්තු" ගෙනැවිත් තිබුණා. දැඩි ලෙස මත් පැන් පානය කර සිටි ඔහු සිටියේ වෙරි මතින්.
තමන් විසින් ගෙන ආ රාත්‍රී ආහාරය ඇය විසින් අනුභව කරනු දැකීම ඔහුගේ අභිප්‍රාය වුණා. ඒ සඳහා දැරියව අවදි කිරීමට ඔහු උත්සහ කළා.

දියණිය ඒ වන විටත් රාත්‍රී ආහාර ගෙන සිටින  බවට තම බිරිඳ විසින් දිගින් දිගටම පවසද්දීත්, එය නොසැලකූ පියා දිගින් දිගටම ඇය අවදි කිරීමට උත්සහ කළා. එහෙත් තද නින්දේ සිටි ඇය අවදි වූයේ නැහැ.
අවසානයේදී දැඩි ලෙස කෝපයට පත් වූ පියා ඉන් අනතුරුව මෙම දැරියව ඇ‍ඳෙන් බිමට ඇද දමා පහර දී තිබුණා.  

ඇගේ කණට හානි වී තිබුණේ ඒ අයුරින්.

කුඩා දරුවෙකුට තබා, පයට පෑගෙන තරම් සතකුට හෝ පහර දීමට හිත හදාගැනීමට නොහැකි මිනිසුනද වෙසෙන ලෝකයේ මෙම පියාගේ හැසිරීම පිළිබඳව තවමත් මට ඇදහීමට අපහසුයි.
දෙමාපියන් දරුවන් එකිනෙකා නොහඳුනන දූෂිත වූ සමාජයක් ඇති කිරීමට මත් පැන් සහ මත් ද්‍රව්‍ය කොපමණ නම් ඉවහල් වනවාද යන්න මෙම සිදු වීමෙන් මොනවට පැහැදිලි වනවා.
(photo credit- pinterest)