Monday, November 20, 2017

නො මුදමි, නො මිදෙමි

මොහොතකට නුඹ සිනහ අරගෙන
දුරාතීතයෙ දිනක දුටු සඳ
නුඹේ සිතටත් නොම දැනෙන්නට
නැවතිලා මොහොතකට වාගේ
නෙතින් පමණක් නුඹේ අතැඟිලි
සෙමින් අල්වා හොරෙන් පිරිමැද

දැන් නුඹේ මදහසට වසඟව
නුඹේ දෑත් මැද ළයට මැදිවම
සඟව ගත්තෙමි නුඹේ අතැඟිලි
මුදාලන්නට නොහී විඳිනෙමි
ජීවිතය නුඹෙ ළයේ සනහමි
කිසිදෙනක නොමුදා හරින්නට

~සිඳු~

Saturday, November 11, 2017

සමු නොගන්නෙමි මතක දෙවසර 08 - රාත්‍රියේ වන මැදින්


මෝටර් රථවල ටයරය  කොන්ක්‍රීට් පාර සමඟ ගැටී තරමක  රළු හඬක් නංවයි. ඒ හඬ පරයමින් අනූව දශකයේ හින්දි ගීත තනුවක් තැටි වාදකයෙන් ඇසේ. ඒ හඬද යටපත් කරමින් විවිධාකාර වූ කතා බස් මතු වේ.

හොල්මන් කාර් රථයක් මෙන් කොහේදෝ සිට මතුවූ කහ පැහැති පරණ ෆොක්ස්වැගන් රථයක් අප හා එකට ගමන් කිරීමට තැත් දරයි . කිලෝමීටර ගණනකටම හමුවූ එකම වාහනය වූ එයට අප පසුකර යාමට මොහොතකට ඉඩ දුනිමු.
එය අපූරු දසුනකි. දෙපස  ලදු කැලෑවය. කොළ පැහැතිය.කොන්ක්‍රීට් පාරය. දුඹුරු පැහැතිය. අළු පැහැයද මුසුය. මෝටර් රථය කහ පැහැතිය. හිතුවක්කාරය. අපට පෙනෙන නොපෙනෙන දූවිල්ලක් මතුකරමින් තරගයට මෙන් එය ඉදිරියට ඇදේ.
“ඉකමනින් යමුද, රෑ වෙනවා.”   කිසිවකුගේ සුහද  විධානයක් ඇසේ. ඉතින් නැවතත් කහ පැහැති හොල්මන් රථය  පසු වී  නොපෙනී ගියේය.
අධිවේගී මාර්ගයේ ගමනට සමාන ගමනකට අප නැවතත් අවතීර්ණ වෙමු. හදිසියේ තිරිංග පෑගුනේ පාර හරහා දිව යන මොනරෙකුට  පමණකි. පාරක් දැයි  නොදත් ගානකට ඇතැම් තැන්වල පාර මැද පිල් විදහා රඟනා මොනරුන්ය. පාර දෙපස ලඳු කැලෑව තත්පරයෙන් සියයෙන් එකක වේගයෙන් අප පසු කර ඇදේ.  නැත. ඒවා පසුකර අප ඉදිරියට ඇදෙමින් සිටිමු.
දෑසට නොපෙනෙන සිතට පමණක් දැනෙන විහගුන් රාශියක් තුරු පතරය. වාහනය නවත්වන්නට ඔවුන් කිරීමට කිසිවෙකුටත් උවමනාවක් නැති හැඩකි. කිසිවෙකුගේ සිතට ඔවුන් නොදැනෙන සේයාවකි.  යන යන තැන කුරුල්ලන් සෙවීමේ ආශාව මා හට  පමණක්ම ය. එබැවින් මා අදට හෝ  පරාජය භාරගත යුතුය. 
අහස රෝස පැහැයෙන් හැඩ කරන්නට තවත් කල්වේලා වැඩි නිසාදෝ සුදු වළාකුළු අහසේ තැනින් තැන තැන හැලහොල්මනක්  නැතිවම වැඩි ගෙනය. තද නිල් පැහැ අහස තවමත් සැර පරුෂය. ඉදිරියෙන් ගිය වාහනයක හැපී මියගිය හාවෙකු ගේ මළ සිරුරක් එක් මොහොතකට වාහනය නවතීය.  තේරුමක් නැත. ඌ  මියගොස් බොහෝ වේලාවකි. 
නැවතත් අප ගමනේය. හාවා  ගිය පාරෙම යන්න අකමැති තවත් මොනරුන් ඉක්මනින් පාර හරහා දිව යති. 
ගමනාන්තය දාහය නිවන සිසිලකි.ගිනි  ගහන පරිසරයක අතරමැද  මරද මඩු වැව අසල අපූරු පිහිටීමකි. “වැවේ  කිඹුල්ලු ඉන්නවා” කිසිවකු පවසයි. පෙනෙන තෙක් මානයක කිඹුල් සේයාවකුදු නැත.
“ගිය සතියෙත් හරකෙක්  ඇඳගෙන ගියා” තවත් අයකු පවසයි. අපි වැව් කණ්ඩියේන් මෑත් වීමු.  ඈතින් ඇදෙන ඔරුවක මසුන් මරන්නකු  තම ජීවිකාව සොයයි.මෙම පෙදෙස  යුද සමයේ සතුරාගේ ප්‍රධාන කේන්ද්‍රස්ථානයක් විය. සහසක් දමිල ජනයා දුක් කම්කටොලු වලින් පීඩිත වද්දී ඔවුන්  තම ජීවිත  සැපපහසු පරිසරයන් කේන්ද්‍ර කරගෙන සැපවත් කර ගත් බවට පැහැදිලිය. 
මේ භූමිය තුළ තරුණ ජීවිත කීයක් නම් වියැකී විනාශ වී යන්නට  ඇද්ද.  මේ පස් තුලට කොතරම් රුධිරය කා වදින්නට ඇත්ද. සිතදදී  ලොමු දැහැගැන්වේ.  වටහා ගත නොහැකි අන්දමේ හැඟීම් රාශියක් සිත තුළ පිරී ඇත
අදුර වැටීමට ඔන්න මෙන්න තිබෙද්දී අපි වනාන්තරය තුළට යාමට පිටත් වීමු. හමුදා ජීප් රථයේ පසුපස අසුන ඒතරම් සුව පහසු නැත. එහෙත් කැලේ මැද පාරට එය ඉතා සුදුසුය. ඇවිස්සෙන දූවිල්ල මුහුණේ රැඳී නොරැඳී පාට ඉසිනවා දැනේ. එහෙත් කිසිවෙකුට වගක්වත් නැත .
නිදැල්ලේ යන හරකුන් රංචුවක් පසුවිය. ඔවුන්ට ඉඩ දීමට මොහොතක් ගත විය. එතරම් වාහන ගමන් නොකරන මෙම පාර උන්ගේය. 
ගිනි අවියක් අතැති  සෙබලෙකු නිසොල්මනේය. පසුවී යන පාර ද ඊට උඩින් ගිනිගෙන දැවෙනා හිරුද දෙස බලමින් වුවද ඔහු විමසිල්ලෙනි. අඩි ගණනක් දිග පිඹුරකු පාර හරහා මාරු විය. මොහොතකට නැවතී ජීප් රථය නැවතත් ගමනේය.
ජිප් රථයෙන් බැස පයින් ඇවිද යන මොහොත එළඹිණ. කැලයට ඉක්මනින් රාත්‍රිය උදා වේ. පොතක තිබුණා මතකය. එය පැහැදිලිය. හවස හය වන්නටත් පළමුව රාත්‍රී වර්ණ එලබී ඇත.  සහන් එළිය පමණකි. විදුලි පන්දම් කිහිපයක් දැල්වින.
පාර මැද කොටියෙකුගේ මැකී නොගිය අඩි සටහනකි. මොහොතකට දැනුනේ බියකි. එහෙත් එය සුළු මොහොතකට ය. වනයේ  ඇවිදීමට ගොස් කොටි  ප්‍රහාරයට ලක්වූවන් විරලය. හැරත්, ඉදිරියෙන් හා පිටුපසින් අවි ගත් දෙදෙනෙකි.  කැලයේඇවිදීමට නුසුදුසු සපත්තුවේ තැන් තැන්වලින් ඇතුලට පැමිණි  ජලය  කකුලට ගෙන දුන්නේ ප්‍රසන්න හැඟීමක් නම් නොවේ. මියගිය මොනරකුගේ පිල් තැනින් තැන තවමත් ඉතිරි වී ඇත. ඌ වනයේ  ප්‍රබලයකුගේ ගොදුරක් වන්නට ඇත.
 අහස දෙස බලමින් ඇවිදීමට උත්සාහ කළෙමි. එය  අභ්‍යාවකාශයේ ඇති ග්‍රහලෝක සොයා තරු අතර ඇවිදින්නාබඳුය. ක්ෂීර පථයේ ඉතිහාසයේ  නැති වී ගිය තරුවක් සුපර්නෝවාවක් සොයන්නට උත්සාහ කරමි.  තරු යාය මත ඇතැම් තන්හි හිඩැස් ය. ඒ අතර මනසට දිස් වන තවත් මන්දාකිණිය. මේ නම් සුර පුරයක්මය. 
බොහෝ තෘණ පඳුරු මට වඩා උසය, ඒවාගේ බූව මුහුණෙහි වැදී යම්තම් දැවිල්ලක් මතුවේ. නොනවතින රැහැයි නාදයද මැඩියන්ගේ නාදයද මට සමච්චල් කරනවා බඳුය.
කාලය මැද පුරාවස්තු වල නටබුන්ය. නිසි අධ්‍යනයක් නොකෙරී ඇති සේය. යුධ සමයේ හමුදා සෙබළුන් විසින් දක්නා ලද ස්ථානයක් බව කිසිවෙකුත් කියයි . එය මේ වන විටත් තවමත් ඝන වනාන්තරයෙන් සැඟවී ඇති. 

එහි ඉසව්ව මගෙන් නාසන්න. මම එය ඔබට නොකියමි. 
වැහි බිඳු එක දෙක පතිත වේ. ගෙල රැඳී කැමරාව මම දැතින් සඟවා ගැනීමේ අසාර්ථක උත්සාහයක යෙදෙමි. ඉක්මනින් වාහනය ඇති තැනට යා යුතුය. කුසගින්නක් දැනේ. රසමසවුළු රාත්‍රී ආහාරයක් සූදානම් බව දනිමු. ඉතින් අපි ආපසු යාමට හැරුනෙමු.
කොටියාගේ ආදී සලකුණු වලට නුදුරෙන් පෙරනොතිබුන අලි වසුරු ගොඩකි. තවත් දෙපා ඉක්මන් කළෙමු.

Sunday, September 3, 2017

ගබ්සාව ගැන(ම) නොවේ

ගබ්සාව ගැන මේ දවස්වල ඕනාවටත් වඩා කතා වෙනවා. ඒ නිසා ඒ ගැන කතා  නොකර වෙනත් දෙයක් ගැන කතා කරන්නට හිතුවා . හැමදාම වගේ රෝහලේ විත්ති තුළින් රෝහලේදී  අත්දැකීමට ලැබූ එක් සිදුවීමක් කියන්නම් .
"home delivery එකක් "
ළදරුවෙක් නොමේරූ ළදරු ඒකකයට ඇතුලු කළා.
ඔහු හොඳින් වැස ඔහු හොඳින් වැඩුණු නිරෝගී දරුවෙක්.  හිමොග්ලොබින් මට්ටම යම් තරමකට අඩු වීම හැරෙන්නට වෙනත් විශාල හානියක් ඔහුට සිදු වී තිබුනේ නැහැ. දරුවාගේ මව අවුරුදු 15 ක දැරියක්. දරුවකු කුස දැරීම නිසා ඇගේ වූයේ වයසට වඩා මේරූ පෙනුමක්.
"බබා හම්බ වෙනකම් දන්නේ නෑ" ඇගේ මවගේ එනම් දරුවාගේ ආච්චිගේ පිළිතුර වුණා.
එය විශ්වාස කළ හැකි පිළිතුරක් වුණේ නැහැ.
"Toilet එකේ බබෙක් අඬනව ඇහිලා මම ගිහින් බැලුව ,එතකොට දැක්කේ බබා වැටිලා ඉන්නවා "ඇය තවදුරටත් පවසා සිටිය.
මෙවැනි කතා කොතෙකුත් අසා ඇත්තෙමු එහෙත් ඒ ඒවාගේ සත්‍යය සහ මුසාව අතර ඇත්තේ කෙස් ගහක වෙනසකි .කෙසේ හෝ දරුවා හොඳින් වැඩුණා ‍ප්‍රතිජීවක ඖෂධ ලබාදීම හැරෙන්නට වෙනත් කිසිවක් ඔහු වෙනුවෙන් සිදු කළ යුතුව තිබුණේ නැහැ. ප්‍රතිජීවක ඖෂධ ලබාදිය යුතු කාලය අවසන් වූ පසුව දරුවා ගෙදර යැවීමට සුදුසු මට්ටමකට පත් වුණා.
එහෙත් දරුවාගේ පියා කවුරුන්ද යන්න පිළිබඳව විශාල අවබෝධයක් අප හට තිබුණේ නැහැ දරුවාගේ ආච්චි අම්මා ඒ පිළිබඳව නොදන්නා බව දිගින් දිගටම පවසා සිටියා.
දරුවාගේ මව එනම් 15 වියැති දැරිය පවා දරුවාගේ පියා පිළිබඳව පවසා සිටීමට මැලිකමක් දැක්වූවා. එහෙත් අවසානයේ හෙළි වූයේ විශ්වාස කළ නොහැකි තරමේ කතාවක් .
ඇය ඇය කුඩා කාලයේම ඇගේ පියා ඔවුන් දමාගොස් තිබුණා. ඒ් ඇයට අවුරුදු 3 ක් තරම් වූ වයසකදී. එදා සිට මේ වනතුරුම වසර 12 ක් තිස්සේ ඇයව රැකබලාගත්තේ සුළු රැකියාවක් සිදුකළ ඇගේ මව විසින්.
ඔවුන්ට යම් තරමක හෝ උපකාරයක් සිදුකර තිබුණේ පියාගේ සහෝදරයා එනම් දැරියගේ බාප්පා පමණයි. මව සවස දක්වා රැකියාවට යන නිසා පාසල් හැර පැමිණි පසුව නිවසේ තනිවම සිටියේ මෙම දැරිය පමණයි.
එනම් සවස වැඩ ඇරී මව නිවෙසට පැමිණෙන තුරුම ඇය නිවසේ සිට ඇත්තේ තනිවමය.
බොහෝ අවස්ථාවලදී ඇගේ බාප්පා විවිධ කටයුතු සඳහා සහ ඇයගේ සැප දුක් බැලීමට ගිය නිවසට පැමිණීමට පුරුදු වී සිටියා. තම සැමියාගේ සහෝදරයා වූ ඔහු පිළිබඳව කිසිදු සැකයක් මව තුළ ද හටගෙන තිබුණේ නැහැ .
එහෙත් අවසානයේ හෙළි වූ කරුණ වූයේ අලුත උපන් දරුවාගේ පියා එම පුද්ගලයා බවයි. දිගින් දිගට ම ඔහු විසින් ඇය අපයෝජනයට ලක් වී තිබුණා .
සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයට මුහුණ දීමට ඔන්න මෙන්න සිටි එම දැරියගේ ජීවිතය එතනින් අඳුරු වූයේ ඒ ලෙසින්. ඔවුන්ගේ ආර්ථික මට්ටම සමාජ පසුබිම පිළිබඳව සලකා බැලීමේදී ඇයට මින් මත්තට හිමිවන අනාගතය එතරම් සුබදායී බවක් දිස් වූයේ නැහැ.
ඇයව අපයෝජනයට ලක් කළ පුද්ගලයා හට නීතියෙන් දඬුවම් ලැබෙන්නට ඇති. ඇයට ආර්ථික වශයෙන් සාධාරණත්වයක් ඉෂ්ඨ වූවත් ඇගේ අනාගතය පිළිබඳව ඇත්තේ මා හට නම් අවිනිශ්චිත හැඟීමක් .
මේ එවන් වූ එක් අවාසනාවන්ත සිදුවීමක් පමණයි .
වැඩිමහල් පුද්ගලයින්ගේ වැරදි නිසා නොමනා කම් නිසා මෙසේ අඳුරු වී යන අනාගත හිමි දැරියන් පිළිබඳව කතා අප නොයෙක් වර අසා ඇත්තෙමු .
උවමනාව සහ ආදරය රැකවරණය සියල්ල පෙරදැරිකොට කුස පිළිසිඳ ගන්නා දරුවෙක් සහ මෙවැනි සිදුවීම් නිසා කුස පිළිසිඳ ගන්නා දරුවන් අතර වෙනසක් නොමැති වුවත් ,එමගින් මවට සහ ඇය වටා සිටින අනිකුත් අයට උද්ගතවන මානසික මට්ටම අහස පොළව හා සමාන වූ වෙනස්කම් වලින් යුක්ත වෙනවා. මුලින් කී ලෙස ආදරය කරුණාව පෙරදැරි කරගෙන කුස පිළිසිඳ ගන්නා දරුවනුත් ඔවුන්ගේ යම් යම් විකෘතිතා සහ අසාමාන්‍යතා නිසා පසුව ඔවුන්ගේ දෙමාපියන් සහ අනෙකුත් ඔවුනට සම්බන්ධ පුද්ගලයන් හට මුහුණ දෙන්නට වන්නේ ඉතාම අවාසනාවන්ත දුක්ඛදායි තත්ත්ව වලට. ඒ වගේම ඒ නිසා එම දරුවනුත් අනන්ත දුක් වද වේදනා විඳිනවා. අලුතින් අනුමත කරන්නට යෙදුනු ගබ්සාව පිළිබඳ නව නීතිය පිළිබඳව විවිධ පුද්ගලයන් විවිධ ආකාර වූ මත ඉදිරිපත් කරනවා. උපදින ඕනෑම දරුවෙක් ජීවිතයක් !
එය සත්‍යයක් !
උපන් කිසිදු දරුවකුගේ ජීවිතය විනාශ කරන්නට අප කිසිවෙකුටත් අයිතියක් නැහැ.
එහෙත් මෙලොව උපත නොලැබූ උපත ලැබූ පසුව,  තමන්ගේ දෛවය, තම දෙමව්පියන්ගේ දෛවය, ඉරණම, මානසික තත්ත්වය, ජීවිතය ආදී සියල්ලම වෙනස් කරන්නට හැකි විකෘතිතා සහිත දරුවෙක් නම් උපදින්නේ...
එසේත් නොමැති නම් තමන්ගේ අනුදැනුමකින් තොරව පාපතර මිනිසකු ගේ අතින් විනාශයට අපයෝජනයට පත් වූ දැරියකගේ කුස තුල සිටින්නේ නුවුවමනා දරුවෙකු නම් තත්වය ඊට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් වනවා නොවේද.....
විවිධ කරුණු පිළිබඳව අප විවිධ පුද්ගලයන් තුළ පවතින්නේ විවිධාකාර වූ මතයන් .තමන් එල්බ සිටින මතය ම නිවැරදි මතය බවට තහවුරු කළ නොහැකි වනවා සේ ම තම මතය ම නිවැරදි බව ඔප්පු කිරීමට උත්සාහ දැරීමේදී ඇති වන්නේ මත ගැටුමක් පමණයි. මන්ද යත්, අප බොහෝ දෙනා අපගේ මතයයන් වෙනස් කිරීමට අකමැති නිසාවෙනි.
ගබ්සාව පිළිබඳව අපගේ අදහසුත් එබඳුයි.
මම මෙහිදී පැවසුවේ මගේ අදහස පමණයි..
එය නිවැරදි බව තහවුරු කරන්නට උත්සහ නොකරමි

Sunday, August 20, 2017

අංජනම් එලි

ශල්‍ය වාට්ටුවේ වසර දෙකකට පසුව නැවතත් නොමේරූ ළදරු ඒකකය සේවය කිරීමට එතරම් කැමැත්තක් නොවීය. හැරත් ශල්‍ය වාට්ටුවකට වඩා මෙවැනි ස්ථානයක් ඒකාකාරීය. නමුත් විවිධාකාර හේතු නිසා අවසානයේ නැවතීමට සිදුවූයේ නොමේරූ ළදරු ඒකකයේ ය.
එහෙත් කාලය ගතවත්ම මෙහි වන ඒකාකාරී බව තුළින් ම යම් යම් දේ ඉගෙනීමට හුරු වෙමින් සිටිමි.
මෙලොව පවතින කිසිදු දෙයකින් මනස දූෂණය නොවූ වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම අවිහිංසක බිළිඳුන් සුව කිරීම එක අතකට සතුටකි .
තමන්ට සිදුවන්නේ කුමක්දැයි නොදැන වීදුරු පෙට්ටි තුළට වී  සිටින ඔවුන් දෙස බලා සිටීම ඇතැම් විටෙක මනස සුවපත් කරවන සුළුය. එහෙත් එය සුවපත් මනස චංචල වන්නේ අසාධ්‍ය රෝගී වන බිළිඳුන් සිටින අවස්ථාවන්දීය.
එහෙත් ඒ සියල්ල අවසානයේ ඔවුන් සුවය ලබා පිටව යනවිට දැනෙන සතුට අපමණය. මාස ගණනක් යනතුරුම ඔවුන්ව නැවත නැවත ගෙන්වාගෙන පරීක්ෂාකර බලන නිසා එම දරුවන්ගේ වර්ධනය අපි පැහැදිලිවම දකින නිසාවෙනි.
නිරෝගී දරුවන් ලෙස ඔවුන් වැඩෙද්දී ඔවුන්ගේ මවුවරුන් පියවරුන් හා සමානම සතුටක් අප ද ලබන්නෙමු.
**********************
සමන්ති වයස තිස් ගණන්වල මැද භාගයේ පසු වෙමින් සිටියාය ය. ප්‍රසව වාට්ටුවට ඇතුළත් වූයේ නූපන් දරුවා ද කුසෙහි දරා ගෙනය. ඇය පසු වූයේ ප්‍රසව වේදනාවෙන්.
නියමිත කාලයට කලින් සති 32 කදී ඇය නොමේරූ දරුවෙකු බිහි කළාය.සති 32 ක් වු දරුවා හට සාමාන්‍ය තත්ත්ව යටතේ ශ්වසනය අපහසු විය. එම නිසා නොමේරූ ළදරු ඒකකයට දරුවා ඇතුළත් කරන ලදී.
පෙනහලු වර්ධනය උදෙසා වූ අවශ්‍ය surfactant ඖෂධය ඔහුට ලබා දීමට සිදුවූ අතර කෘතිම ශ්වසනය යන්ත්‍රයක ආධාරයෙන් ඔහුට ලබාදෙන ලදි.
දිනෙන් දිනම දරුවාගේ තත්ත්වය යහපත් අතට හැරෙමින් පැවතින. මවට දරුවා බැලීමට අවසර දෙන ලදී. පියාට දරුවා බැලීමට ඉඩ ලබා දුන්නේ එක් වතාවක් පමණි. ඊට හේතුව නොමේරූ ළදරු ඒකකය තුළ විෂබීජ රහිත බව නිරන්තරයෙන් ම පවත්වා ගත යුතු නිසාය. දින දෙකක් වැනි කාලයකදී මෙම යන්ත්‍රයෙන් ඔහු ගැලවීමට හැකියාවක් ලැබිණ.
එහෙත් දිගින් දිගටම ඔහුට ඔක්සිජන් අවශ්‍ය වූ අතර ගෙදර යැවීමට තරම් සුදුසු තත්ත්වයකට දරුවා ළඟා වී නොසිටියේය.
දිනකට කිහිප වරක්ම ළදරු ඒකකයට පැමිණෙන අනෙකුත් මව්වරුන්ට වඩා තරමක් වෙනස් විය. ඇයට අවශ්‍ය වූයේ කෙසේ හෝ දරුවා නිවස කරා රැගෙන යාමටයි. "බබාට දැන් කොහොමද ඩොක්ටර්" ලෙසින් අන් මව්වරුන් අසන පැනය වෙනුවට බොහෝ විට ඇගෙන් ඇසුණේ "හෙටවත් ගෙදර යන්න පුළුවන් වෙයිද" යන ප්‍රශ්නයයි.
"තවම ගෙදර යවන්න බෑ අම්මා" දරුවාගේ තත්ත්වය පිළිබඳව දිනකට දෙතුන් වතාවක් ඇය හට පැහැදිලි කිරීමට අපට සිදු වූ අතර දිනෙන් දිනම දරුවා නිවසට රැගෙන යාමේ ඇගේ තිබූ උනන්දුව ඉක්මණ් විය.
"ළමයට සෙම නේද?"  ඇය අප හෙදියක ගෙන් විමසා සිටියාය.
"ඒක තමයි ඔයාට තේරෙනවනෙ බබා හුස්ම ගන්න විදිහ" ඇය පිළිතුරු දුන්නාය.
IRDS,  increased secretion යනාදී ලෙස සමන්ති හට පැහැදිලි කිරීමට වඩා ඇගේ දැණුමේ මට්ටමින් සෙම ලෙසටම සිතා ගැනීමට ඉඩ හැරීම සුදුසු බව ඇය සිතන්නට ඇති.
"නෑ ඒක හින්ද  නෙමේ, මහත්තයා කිව්වා" එතරම් දැනුමකින් හෙබි ඇගේ ස්වාමි පුරුෂයා කවරකුද යන්න අප හට ගැටළුවක් මතුවිය.
එම නිසා ඒ පිළිබඳව විමසීමට අප හට සිදු විය.
අපේ ප්‍රශ්නය සඳහා සමන්ති ගෙන් ලැබුණු පිළිතුර වූයේ "මහත්තයාට අංජනම් බලන්න පුළුවන් එකෙන් බලලා මහත්තයා කිව්වේ" ඇගේ පිළිතුර අප පුදුමයට පත් කරන්නක් විය.
"මහත්තයාට පරම්පරාවෙන් ආපු බලයක් තියෙනවා. එයාට ලෙඩ හොඳ කරන්න පුළුවන්"
සමන්ති තවදුරටත් අපට පවසා සිටියාය. ඒක නිසයි බබාව මම ගෙදර අරන් යන්න හදන්නේ ඇගේ පිළිතුරෙන් අප පත් වූයේ තව තවත් පුදුමයට ය. ප්‍රශ්නය එතැනින් නැවතුනේ නැත.
එදින සවස සමන්තිගේ ස්වාමි පුරුෂයා නොමේරූ ළදරු ඒකකයට නැවතත් පැමිණියේය.
පැමිණීමෙන් පසුව ඔහු දිගින් දිගටම දරුවා නිවසට රැගෙන යාමට අවශ්‍ය බවට අප සමඟ තර්ක සිදු කළේය.
එහෙත් දරුවා සිටියේ ඔක්සිජන් සමග ය. කිසිදු ලෙසකින් නිවසට යැවීමට හැකි තරම් මට්ටමක ඔහු සිටියේ නැත. එම නිසා අපි දරුවාගේ තත්ත්වය පිළිබඳව සමන්තිට ත් ඔහුගේ ස්වාමි පුරුෂයාටත් පැහැදිලි කිරීමට උත්සාහ කළෙමු. ඔහු පසුවූයේ ඉතාම හිතුවක්කාර ස්වභාවයකිනි.
එම නිසා ඒ පිළිබඳව රෝහල් අධ්‍යක්ෂක වරයා සහ රෝහල් පොලිසිය වෙත දැනුම් දෙන බවට අප ඔහුට සඳහන් කර සිටියෙමු.
රෝහල් අධ්‍යක්ෂක වරයා වෙත දැනුම් දීම සිදුකරනවා යයි පැවසුවත් ඒ පිළිබඳව ඔහුට වගක් වත් තිබුනේ නැත. නමුත් රෝහල් පොලිසිය වෙත දැනුම් දිය යුතු බව සඳහන් කළ පසුව ඔහු තරමක් මෙල්ල වූ ස්වභාවයකට පත් වූයේය. ඉන් අනතුරුව ඔහු ළදරු එ්කකයෙන් පිට වී ගියේ ය. එහෙත් ඔහු එසේ ගියේ අප හට දෙස් දෙවොල් තබමින්.
එතරම් කාලයක් මරණාසන්නව සිටි දරුවෙක් එසේ බේරා ගැනීම සම්බන්ධව ඔහුගෙන්  කිසිම  සුභවාදී වදනක් හෝ අපට ලැබුනේ නැත.
ඒ වෙනුවට ඔහුගෙන් ලැබුනේ දෝෂාරෝපණ පමණි. කෙසේ හෝ රෝහල් පොලිසිය පිහිටෙන් දරුවා සුව වන තුරුම ළදරු ඒකකයේ තබා ගැනීමට අපට හැකියාව ලැබිණි.
නිවසට ගිය පසු ව ඔහුව දකින්නට අපට ඉඩ ලැබුණේ එක් වරක් හෝ දෙවරක් පමණකි.
ඉන් අනතුරුව සායනය සඳහා දරුවා රැගෙන එනු මම නොදුටුවෙමි. බොහෝ විට ඔහු ගමේ ළදරු සායනයේ මාස් පතා පරීක්ෂා වනවා වන්නට ඇත.
එහෙත් ඔහුගේ පියා තවමත් දරුවාගේ රෝගී තත්ත්වය සම්බන්ධයෙන් අංජනම් එළි බලමින් පසුවන්නේ නම් එය ඉතාමත් අවාසනාවන්ත තත්වයකි.


Wednesday, May 17, 2017

සමු නොගන්නෙමි මතක දෙවසර 07 - නොස්ටැල්ජියාවක උපරිමයකට යටත්ව


ගෙවී යන්නේ ඉතා වෙහෙසකර කාලපරිච්චේදයකි. මනසට සහ ගතට විඩා දෙමින් අප මෙසේ දුවන්නේ කුමක් අරභයාදැයි විටෙක සිතේ. පැය හයක වැඩ මුරයද හිතට ගෙන දෙන්නේ මහා පීඩාවකි. ආතතියකි.
මන්නාරමේ, එක දිගට දින දෙකක් ඔන්කෝල් කළ සති අන්ත සිහියට නැඟේ... ශල්‍යාගාරයටත්, එතැනින් වාට්ටුවටත් එතැනින් හදිසි ප්‍රතිකාර ඒකකයටත් යළිත් ශල්‍යාගාරයටත් දිවීමම ජීවිතය වූ කාල වකවානුවක් විය. පොතේ හැටියට එකළ අප විඩාවෙන් මිය යා යුතුය.
එහෙත් කිසිදු විඩාවක් හෝ පීඩනයක් මෙතරම් ලැබූ බවක් මතක නැත.
අවිවේකය අතර මැද සිත නිවූ පරිසරය ඒ සඳහා ඉවහල් වන්නට ඇතැයි සිතේ.
අනන්තය දක්වා විහිදී ගිය කුමක්දෝ නිහඬ බවක්, සැනසීමක් , කඨෝර ගිනි ගහන අවුව මුසු කර ගත් මන්නාරම් සුළඟේ පැවතිණි. දරාගැනීමට අපහසු තරම් වැඩ අධික වූ ඇතැම් විටෙක මිනිත්තු පහකට එහායින් වූ මන්නාරම් පාලම වෙතට හෝ ගොස් කලපුව දෙස විනාඩි පහක් දහයක් හෝ බලා සිටීමට පුරුදු වී සිටියෙමි.
කලපුවේ තැනින් තැන වූ මාලු ඔරු ,කොල්ලෑ ආදිය ද, ක්‍රම ක්‍රමයෙන් වැඩි වෙමින් පවතින මෝටර් බෝට්ටුද, එම පරිසරයේම කොටසක් ලෙස මිස, පාරිසරික සමතුළිතතාවය විනාශ කිරීමට පැමිණි ජීවීන් කොටසක් ලෙසට මට කිසි දිනෙක හැඟුණේ නැත. ඔවුන් ද කලපුවේ සිටි ජල කුරුල්ලන්ද අතර වෙනසක් මා හට කිසි දිනෙක දැනුනේ නැත.
මන්නාරම් මන්ත්‍රි වරයාගේ ආනුභාවයෙන් දිනෙන් දින වියැකී ගිය පාර දෙපස වූ ළඳු කැලෑද, එකම රටාවේ ගිනිපෙට්ටි ලෙස ඈතට දිස් වුන එකම අච්චුවේ දැමූවා සේ පෙනුන නිවාසද දකින විට, තිරසාර සංවර්ධනයේ නිම් වළලු පරයා මනාරම් දූපතේ අනාගතය ජල බඳුනක් මෙන් පැහැදිලිව පෙනුණද, එතෙක් සුරැකිව පැවති සොඳුරු බවට මම වශී වී සිටියෙමි.
මන්නාරම් ටවුම යනු එකම වර්ණවත් ලෝකයකි. ඉන්දියාවේ කලබලකාරී කඩ වීදියක් මවාගන්න... එහිද වූයේ එවන්ම වූ ලෝකයකි. ජනාකීර්ණ, කලබලකාරී කඩ වීදි වල එල්ලා ඇති ඇඳුම් වල සල්වාරි වල , අත් බෑග වල වූයේ දෙනෙත් කඩාගෙන යන ස්වරූපයේ වර්ණය.ඒවා කිසිවක් මගේ සිත් ගත් ඒවා නොවීය. එහෙත්, වීදි චායාරූප සඳහා සුදුසුම පරිසරයක් එහි වූ අතර , ඉඳ හිට කැමරාවට නැගූ එවැනි කිහිපයක් චායාරූප මා සතුව පවතීයි.
හඬන සිතකින් යුතුව මනාරම බලා මුල් දිනයේ ගියද, දින කිහිිපයකින්ම එම දූපතේ හද ගැස්ම සමග මගේ හද ගැස්ම හා බද්ධ වන බවට මා හට පසක් විය.
වෙනත් පරිසරයකදී හිසට මෙන්ම මනසට ද වදයක් වන බොහෝ දෑ මෙහිදී දැනුනේ අපූර්ව ලෙසකිනි.
වෙනදාට පාරෙහි බස් රථ වල ඇසෙන නිමක් නැති සිංහල ගීත මහත් වූ කරච්චලයක් බවට දැනුන මා හට, එහිදී සතොසෙහිදී ඉඳ හිට ඇසුණ බස් සින්දු ගෙන දුන්නේ ද අමුතු මිහිරකි. සතොසෙහි සේවය කළ බොහෝ දෙනා සිංහල වූහ.
මුලදී වචනයක් වත් නොවැටහුණ ද, නිරන්තරයෙන්ම ඇසුණු දමිළ ගීත බොහොමයක තේරුම් ද සොයා යාමට මම පෙළඹුනෙමි. දැනුදු රාත්‍රියේ යන ගමනකදී වාහනයේ රේඩියෝ මීටරය දමිළ නාලිකාවකට හරවා ගීත කිහිපයක් හෝ ඇසීමට මම ප්‍රිය කරමි.
රාත්‍රී ආහාර ගැනීමෙන් අනතුරුව ඇතැම් දින වල කෝපි කෝප්පයක අවශ්‍යතාවය තදින්ම දැනුනි. නිල නිවාසයට ගොස් කෝපි කෝප්ප එකට දහයක් සාදාගත හැකි වුවද කොහේ හෝ කඩයකින් රෑ 11ට පමණ කෝපි බීම තරම් එහි විශේෂත්වයක් නැත.
රාත්‍රී වැඩ නොමැති දින වල සවස් භාගය පාන්දර 1 ,2 වන තුරුත් ගත කරන්නට කලපුව මැදින් යන තාර පාරත්, බීම බෝතලයකුත් පරිප්පු වඩේ කීපයකුත් ප්‍රමාණවත විය්. නොනවත්වා විහිලු සැපයීම මගේ මිතුරන්ගේ කාර්‍ය භාරය වූ අතර , ඒවාට බඩ රිදෙනා තුරු සිනහ වීම මගේ කාර්‍ය භාරය විය.ගෙයක් දොරක් ඇති බවවත් අමතක වන එවන් රාත්‍රීන් නැවත් ජීවිතයේ කිසිම දිනක උදා නොවන බව දනිමි.
කලපුව දෙපසින් එන සුළඟ , වසරේ ඇතැම් මාස වල දරා ගැනීමට අපහසු තරම් සැඩය.
එක් දිනක සවසක මුහුදු වෙරළේ පැදුරක් එළාගෙන මමත් තවත් මිතුරියක් සහ මිතුරෙකුත් වාඩි වී සිටියෙමු. සුළං පහර දරා ගැනීමට අපහසු තරම කොතෙක් ද යත් සුළඟ මුවා කිරීමට අප පැදුර එළනු ලැබුවේ වෙරළේ අටවා තිබුණ තාවකාලික තල් අතු නිවාසයකට මුවා වන සේය. කලුවර වැටුන පසුව ආපසු යාමට අප නැගී සිටීමෙන් අනතුරුව වාඩි වී සිටි පැදුර මම අතට ගත්තෙමි.
සුපර්මෑන් ගේ සාටකය සේ එය සුළඟේ ගසාගෙන යන්නට විය. මොහොතකට මට දැනුනේ මා සුලඟේ ගසාගෙන යන්නාක් මෙනි. පොලොවෙන් සෙන්ටිමීටර් එකක් දෙකක් හෝ මා උඩට එසවුණ බව තවමත් මම අදහමි. එය සිතට දැනුනක් පමණක් විය හැකි වුවද ඒ පිලිබඳව එලෙසම සිතීමට මම කැමැත්තෙමි. මන්ද යත් එම සිදුවීමෙහි දැනුන අපූර්වත්‍වය නිසාවෙන්මය.
මේ මොහොතේ මම සිටින්නේ මෙම රෝහලේ ශල්‍යාගාරය තුළය. මෙහි පැමිණ මාස 6ක් 7ක් ගත වුවද මා හට දැනෙන්නේ තවමත් ආගන්තුක බවකි. එකිනෙකා එකිනෙකාගේ වැඩ වල නිරත වී සිටිති. මනාරම ශල්‍යා ගාරය සිහිවන්නේ මෙවන් මොහොතක නිතැතින්මය. එය එකම ශබ්ද ගොඩකි. භාශා 3ක එකතුවකි. සදාකාලික සිනා සහ තාවකාලික රණ්ඩු ගොඩකි. ඒ සියල්ලටම වඩා ශල්‍යාගාරයම පණ ඇති ජීවියෙකු ලෙසකි.
ශල්‍යකර්ම අතරතුර කොහේ හෝ සිට ප්‍රාභූර්ත වන වඩේ පිඟාන අතුරුදහන් වීමට ගත වන්නේ මිනිත්තු කිහිපයකි. එවන් අවස්තා වල අසාධාරනයට ලක් වන්නේ ශල්‍යකර්ම වල නිරත වන අපය. ඇතැම් විට ඉතිරි වන්නේ මෙලෝ සතෙකුට බීමට නොහැකි ලෙස කවුරුන් හෝ සෑදූ අඩක් නිවුණ ප්ලේන්ටියක් පමණි. එහෙත් ඒ සියල්ල ඉතා සුන්දරය.
සියල්ල අමතක කර දමා මොහොතකට මන්නාරමට ගොස් පැමිණීමට සිතේ.
කටුක කර්කශ ලෙසින් සිතා සිටින එම පරිසරයට ගියහොත්, එහි මසක් දෙකක් ගත කළොත් එහිදී නතු වන මනාරමීයතාවය ට ( Mannarism , as we used to say) මෙසේ පෙම් බඳින්නේ මා පමණක් ම නොවන බව පැහැදිලි වේවි. එහෙත් ඒ සඳහා සහෘදයන් පිරිසකුත් සිටිය යුතුමය





Friday, April 7, 2017

සමුනොගන්නෙමි මතක දෙවසර - ආදම්ගේ පාළම

සවස හතරට පමණ ආසන්න විය. එහෙත් තවමත් හාත්පස  ගිනිගෙන දැවින. අප අර ඇන්දේ තරමක් අවදානම් ගමනකටය.

ඒ  මාළු බෝට්ටුවක නැග ආදම්ගේ පාලම ට යාමට ය. ආදම්ගේ පාලම යනු පාලමක් නොවේ.  ඒ ඉන්දියාව  සහ ලංකාව අතර ඇති  කුඩා වැලි දූපත් වල එකතුවකි. Rama sethu හෙවත් රාමාගේ පාළම ලෙසින් ද  හැඳින්වෙන මෙය ඈත අතීතයේදී ලංකාව සහ ඉන්දියාව අතර වූ ස්වභාවික පාලමක් ලෙසද පැවති බව කියවේ.

බෝට්ටුවට ගොඩ වන්නට මුහුදු වෙරළේ සිට අඩි කිහිපයක් මුහුද දෙසට ගමන් කළ යුතු විය. රළ ගහන වෙරළක එය මා හට අපහසු කාර්යයයක් විය. හැරත් , බෝට්ටුව දුම්මල වරමක් ගත යකදුරෙකු සේ ඒ මේ ඇත පැද්දෙමින් තිබිණි. දහ දොළොස් වතාවක උත්සාහයෙන් අනතුරුව මම බෝට්ටුවට නැගීමට සමත් වීමි.

එහි වූයේ එක ආරක්ෂක කබායක් පමණක් වූ අතර බෝට්ටුවේ සිටි එකම ගැහැණු ළමයා වූ මට එය නිරුත්සහයෙන්ම හිමි විය.

ඊට පෙර මම බෝට්ටුවෙන් ගොස් තිබුණේ අතේ ඇඟිලි ගන්නටත් වැඩ අඩු වාර ගණනකි. එක වරක් හික්කඩුව කොරල් බැලීමටය. තවත් වරක් මඩොල් දූවට යාමටය. අනෙක් වර තිස්ස වැවේ ගිය ගමනකි. ඉතිරි සියලු වතාවන්ම හංස බෝට්ටු වලය. ඉතින් එම මුහුදු ගමන ම හට කොතරම් වෙනස් වුවක් දැයි සිතා ගන්න.

ඉර හැරී හෝරා කිහිපයක් ගත වී තිබුණද උණුසුම දැනුණේ ඉර හරියටම හිසට කිලෝමීටර් 2ක් උඩින් පාවෙනවා මෙනි.

සෙමෙන් ඉදිරියට ඇදුන බෝට්ටුව කෙමෙන් කෙමෙන් වෙරළින් ඈත් වී යන්නට විය. වෙරළින් ඈත් වන්නට වන්නට එහි වේගය වැඩි වූයේ නිරායාසයෙනි.  

වෙරළේ නවතා තිබුණු ධීවර බෝට්ටු මෙන්ම නාවික කඳවුරේ වූ  විසල් නාවික බෝට්ටු ද කුඩා වන්නට පටන් ගැනිණි.
කාලයක් තිස්සේ දරුණු යුද්ධයකට මැදිව , තැලී පොඩි වුන එම අභිමානවත් බෝට්ටු සමූහය මඳකට විඩා නිවනවා ටත් වඩා, තවමත් නිවී නොගිය, ගිණිපුපුරු සාමයේ අළු යට සැඟවී ඇත්දැයි විමසිල්ලෙන් පසු වන ප්‍රාණීන්  බඳු විය.

බෝට්ටුවේ වේගය වැඩි වීමත්, මුහුණට විසි වෙන වතුර ප්‍රමාණය වැඩි වීමත් සිදු වූයේ එකම වේගයකිනි. සිහින් ඉඳිකටු සහසක් මුහුණටත් ගෙලටත් අනිනවා බඳු හැගීමත් සමගම, දෙනෙත් තුලට විසි වූ කරදිය දෙනෙත් දැවූයේ අනුකම්පා විරහිත ලෙසය. දෙනෙත් හැරීමට නොහැකිය. බිය සහ විසිවන කරදිය ඊට හේතු විය.
මුහුද මැද චායාරූප ගැනීම සිහිනයක් පමණක්ම විය.  ඉතා අපහසුවෙන් දෙනෙත් විවර කරගත් මම කැමරාව බාගය තුලට රුවා බෝට්ටුවේ එංජිම අසල සැගවීමි.

මුහුදු රල මගින් බෝට්ටුව ඒ මේ ඇත පැද්දෙන්නට වීම පමණක් නොව, එමගින් එහි සිටියවුන් අහස දෙසට විසි කිරීමද අතිශය භයංකාර විය. සැබවින්ම මට මරණ බිය දැනින. ජීවිතයේ ඉතිරි වූ වගකීම් යුතුකම් ද බොහෝ සිහිපත් විය. එහෙත් මගේ මිතුරන්ගේ මුහුණේ කිසිදු බියක සේයාවක් හෝ සටහන් වී නොතිබුණි. ඔවුනට එය විනොදයක්ම විය. මගේ අනියත බියද ඔවුන් හට විනෝදයක් විය.
මම දෙනෙත් තද කර වසා ගතිමි. කිනම් හෝ මෙහොතක මා දිය යටින් මතු වේ යයි සිතිනි.
“අද මුහුද නිස්කලංකයි” බෝට්ටු පදවන්නා පැවසුයේ හදිසියේමය. ඔහු උමතුවෙන් දැයි මා හට සැක සිතුණේ නිරායාසයෙනි. මෙවන් වූ මුහුදකට නිස්කලංකයි පවසන්නේ කෙලෙසකද .
දවසකට වැඩ දිගු වූ හෝරාවක් මුහුද මැද ගෙවී  ගියේය.  ඈතින් යන මාළු බෝට්ටුවක සිටින අයෙකු අප දෙසට අත වන්නන්ට විය.ඔහු බෝට්ටුවේ සිටගෙනය. මා හට නම් බෝට්ටුවක සිටගෙන සිටිනවා තබා හිඳගෙන යාමද අපහසුය.

අහසේ ඉගිලෙන මුහුදු ලිහිණියන් එක දෙන්නා වැඩි වන්නට පටන් ගත්තේය. වැලි දුපත් සමුහය අත ළඟය.
එය නම් පුදුමාකාර වූ පිහිටීමකි. මුහුද මැද වැලි දූපත් ! ඒ සීමාවේ මුහුදු රල හැපෙන්නේ වැවක දිය රැළි ගානට ය. රල පහර සමග මතු වන සැඟවෙන වෙරළ දගින් දිගටම මුහුදු රල හා දඟකාරකම් කරන්නට විය.  

මිනිස් පා පහසින් අපවිත්‍ර නොවූ මෙම දුපත් හි පා තබා ඇවිදින විට ඇතැම් තැනක වළලුකර දක්වා ගිලී ගියේය. බොහෝ තැන වල වැලි ඒ වන විටත් උණුසුම්ව තිබිණි. ඒ මේ අත නිරන්තරයෙන් දිව ගිය කකුළුවන් වැලි අස්සේ ගුල් තුළ අතුරු දහන් වුයේ නිතැතිනි.

එය කුරුළු සංචාරක සමයක් නොවීය.එම නිසා සිටියේ කුරුල්ලන් කිහිප දෙනෙකු පමණි. අපගේ ගොඩ බැසීමත් සමගම සිටි තැන වලින් ඉගිල්ලී ගිය අවුල් නැවතත් තරමක් දුරකින් වසාගෙන ගොදුරු සොයන්නට වුහ. වෙරළ සීමාවේ දහස ගණනින් සිටි මුහුදු බෙල්ලන් ඔවුන්ගේ ආහාරය වන්නට ඇත.

දුපතේ එක තැනක කුඩා තල්මසෙකුගේ ඇට සැකිල්ලකි. තවත් තැනක කැස්බෑ කටුවකි.

මුහුදේ සිට පැමිණ වරින් වර දූපත හරහා හමා යන සුළඟ වැලි ද ඔසවාගෙන විත් වරෙක මුහුණ මත අත හරින ලදී. දහවල ගිනියම ඒ වන විටත් මැකී ගොස් නොතිබුණෙන් එම සුලග ගතට එතරම් සුව දායක නොවීය. 

එහෙත් කිසි දිනෙක නොලබූ එවන් වූ අත්දැකීමක් අප සිත් බොහෝ සෙයින් එම පරිසරයට බැඳ තබාගෙන තිබිණි.   ඒසා ගිනිගන්නා සුළු අව්වක අවසාන අදියරේදී වුව  අප ජීවිතය විඳීමින් සිටියෙමු.
දුපත් මැද මා තනිකරමින් මිතුරන් තිදෙනා මුහුදට පැනීමට ගත වුයේ ඉතා සුළු මොහොතකි. ඔවුන්ව අමතක කළ මම දූපතේ එක කොනක සිට අනෙක් කොණ දක්වා ඇවිද යාමට  පටන් ගතිමි.
මට සුළු මොහොතකට පෙර එතැනින් පුංචි කුරුල්ලෙකු අඩි තබා ඇවිද ගිය සලකුණු පෙනෙන්නට තිබිණි. ඔහු අසලින්ම මම මගේ අඩි සලකුණු ද තැබීමි. 

දූපත් වලට එහායින් ඇති මුහුද පෙනෙන සීමාව ට මම ඇවිද ගියෙමි. එය නම් මහා විස්මයකි. බෝට්ටු  අයිතිකරු පැවසූවේ සැබෑවකි. අප පසු කර පැමිනි මුහුද බොහෝ සෙයින් නිස්කලංකය. දුපත් පෙලට එහායින් වූ මුහුද යක්ෂාවේශ වූ මුහුදකි.  මෙය මන්නාරම් මුහුද පිළිබඳව ඇති සත්‍යයකි. වසරේ මාස 6ක් දූපතේ එක පසෙක මුහුද රළු වන අතර ඉතිරි මාස 6 තුළ අනෙක් පස මුහුද රළු වේ. එහි ප්‍රතිපල අත් විඳින්නේ මුහුද හා සමගම ජීවත් වන ධීවර ජනතාවය.

වඩ දිය සහ බා දිය සමග මුහුදේ ජල මටටම වෙනස් වන සලකුණු යම් තරමකට අප හටද විද්‍යමාන විය. එම නිසා එයින් පිට වී යලි පැමිණීමට තීරණය කළෙමු. සියවස් ගණනක් පුරා රැකුණු මෙම දූපත් තව කොතරම් කලක් මෙලෙස රැකෙවිදැයිකිව නොහැකිය. ඉහල යන ගෝලීය උණුසුමත් සමහ ඉහළ  යන මුහුදු ජල මට්ටම මතු යම් නොබෝ දිනකදීම ඒවාගේ ඉරණම තීරණය කරනු ඇත.

තලයිමන්නරම් ජැටිය පසුබිම් කරගනිමින් හිරු අවර ගිර ගිලෙද්දී, මෝදු වූ කළුවරත් සමගින් නැවතත් අපි වෙරළට ගොඩ බැස්සෙමු.  

Thursday, April 6, 2017

අහසක් මි, එනමුදු ඇවැසි නම් පොළොව වන්නෙමි.



අහසක්මි මම,
වසත් අතු අග
හැඳ පැළඳ මල් පෙති
රොබරෝසියා තුරු හිස්
වසත් සැණකෙලි 
සිරින් සැරසෙත
පසුබිමේ හිඳිනෙමි
රෝස පැහැ පෙති වල
පාට අඩුවැඩි වන්නට
සුදු පැහැති මීදුමින් සරසමි

සැනකෙලියෙ අවසන් පැය
ගෙවී යන දින වල
විඩාබරිතව තුරු හිස්
සිය අතින් හැර ලන
ගිලිහිලා මිය යන්නට
රෝස පැහැ මල්
සැවොම එක ලෙස
ආදරෙන් පිළි ගන්නෙමි

එම විට,
මහපොළොව වන්නෙමි
අහසක් ව සිටි බව
මතකයෙන් හැරලමි
අවසාන සුසුමන් පොද
මිදී පිටවන මොහොතේ
සෙනෙහසින්  සිප සනසමි

Wednesday, March 29, 2017

හිරු ගොස්ය

ගිහින් හිරු නැවතත්
යළි නොඑන්නට
වෑසේවි පිණි කඳුලු දියවර
තුරු හිස් මුදුන් හිස සිට
ගලා යනු නොහී කඳුලට
ඉඩ නොදෙනු මැන යළි හඬන්නට
පැහැදුල් ය සඳ තව
නිවී යන්නට සැරසි වුව
ආකූල ගගණත වට
සරණ සක්වා ලිහිණියෙකි,සඳ
පිණිබරව පියුමන් වත
නිවීයන සඳ රැසෙවි සැරසින
සසැලි පිණි සුළඟක් වැද
කොකුම් සුවඳත් සැලී වැගිරිණ
හිරුට යළි එන්නට
ඇරයුමක සටහන් ලියන්නට
වලාකුළ කුදු අඟලකුදු නැත
හිරුත් සමගින් උන් ද සැඟවිණ

Thursday, March 23, 2017

ට්‍රොලි සද්ද



ඕනෑම වෛද්‍යවරයකුගේ හිත එක් වරම ගැස්සෙන ශබ්ද කිහිපයක් රෝහල් පරිසරයේ පවතීයි. ඉන් එකක්, ගිලන් රථයේ නාදයයි. තවත් එකක් වන්නේ රෝගීන් ගෙන යන ට්‍රොලියේ රෝද වලින් නැගෙන නාදයයි.
සීමාවාසික අවධියේ එම ශබ්ද නිසා ඇති වන තිගැස්ම, දැනටත් වඩා දහ දොළොස් ගුණයකින් වැඩිය. ගෙදරදී කණ අසල බෝම්බයක් පිපිරුවද අවදි නොවන මා එකල, පහල තට්ටුවේ ට්‍රොලි තල්ලු කරන ශබ්දය නිසා නිදි වැරූ වාර අනන්තය.
ඒ සීමාවාසික අවදියේ ශල්‍ය වාට්ටුවේ තවත් එක් දවසක්. කාන්තා වාට්ටුව වූ එය පිරිමි වාට්ටුව තරම් මනසට ආතතියක් ගෙන දුන්නේ නැහැ. පිරිමි වාට්ටුව යනු එකම මානසික පීඩාවකි. දිනපතා සිදුවන හදිසි අනතුරු, රණ්ඩු වීම් සියල්ල අවසානයේ අන්තුරට ලක් වූවන් කෙළවර වන්නේ එහි. සැබෑ ශල්‍යමය රෝගාබාධ වලට වඩා එහි නිරන්තරයෙන්ම සිටියේ එවැනි පුද්ගලයින්. එසේ බලන කල කාන්තා වාට්ටුවේ සේවය කිරීම යම් විවේකයක් බඳු විය.
එය තරමක් නිස්කලංක සවස් භාගයකි. එහෙත් එම නිස්කලංක භාවය පලවා හරිමින් වාට්ටුව දෙසට පැමිණෙන ට්‍රොලියක රෝද රළු කොරිඩෝව මත ගැටෙන නාදය ඇසෙන්නට විය.
ට්‍රොලිය තල්ලු කරමින් පැමිණි සේවකයන් සමග පොලිස් නිලධාරියෙකු සහ කාන්තා පොලිස් නිලධාරිනියක ද පැමිණියාය. එහි සිටියේ කාන්තාවකි. බැලු බැල්මට ඇය යාචකාවියක් බඳු විය.
ඇගේ ඇඳුම් සියල්ලම පාහේ වැරහැලි ස්වභාවයකින් යුක්ත වූ අතර ඈ වෙතින් නිකුත් වූයේ දැඩි මත්පැන් ගන්ධයකි. හිසෙහි වූ සීරීම් සලකුණක් හැරෙන්නට වෙනත් කිසිදු තුවාලයක් නොවීය. නමුත් ඇය පසුවූයේ එතරම් සිහියකින් නොවේ.

එහෙත් ඇයට සිදු වී ඇත්තේ කුමක් දැයි තීරණය කිරීම තරමක අසීරු වූ කරුණක් විය. ඇගේ සිහි මද ස්වභාවයට හේතුව මත්පැන් පානය කර තිබීමද නැතහොත් හිස තුළට සිදු වූ බරපතල හානියක් බඳු යමක්දැයි එක්වරම සිතාගත නොහැකි විය. කෙසේ වෙතත් ඇය සඳහා අවශ්‍ය වූ සියලු කටයුතු වහ වහා පිළියෙළ වින. ඒ අතර තුරදී ඇයව ඇහැරවා ගනීමට හැකියාවක් ඇත්දැයි ද සොයා බැලිණ.
කෙසේ වෙතත් අප සියල්ලන්ගේ අවසන් නිගමනය වූයේ ඇගේ සිහිමද ස්වභාවයට හේතුව වුයේ අධික ලෙස මත පැන් පානය කර තිබීම බව ය.
“ වෙරි හිදෙනකම් ඔහොම තියලා තියන්න.” SHO අයියාගේ තීරණය විය. සැබවින්ම කළ හැකි වෙනත් කිසිවක් නොවීය. එසේ හෙයින් , ඈ ඇඳෙහි සිටීනා අතරතුර ඇය ව රැගෙන ආ පොලිස් නිලධාරිනිය ගෙන් ඇය හමු වූ ආකාරය පිළිබඳව විස්තර මම විමසීමි.
ඔවුනට ඇයව හමු වී ඇත්තේ පාරෙහි වැටී සිටින විටකදීය. කිසිදු හැලහොල්මනක් නොදක්වූ ඇයව වාහනයකට හසුවූ බව සිතූ ඔවුන් ඈ ව රෝහලට ගෙන එන්නට පෙළඹී ඇත.
ඒ වන විටත් එම කාන්තාවට කිසිවෙකු හෝ පහර දුන්නාදැයි වූ සැකය සම්පූර්ණයෙන් ඉවත් වී නොතිබිණි.එම නිසා හැකි අයුරින් ඇය සමග කතා කිරීමට අප උත්සහ ගතිමු.
තවත් පොලිස් නිලධාරිනියක් , තවත් කුමක් හෝ කළු පැහැති පොදියක් ඔසවාගෙන වාට්ටුවට පැමිණියේ ඒ අතරතුරදීය. එය දෙස හොඳින් බලූ කළ එය චලනය වන යමක් විය.
සැබවින්ම ඒ කුඩා දරුවෙකු විය. වයස අවුරුද්දක් පමණ වූ එම දරුවා පිරිමි ළමයකු විය. එහෙත් ඔහු
හැඳ සිටියේ ගවුමකි. එයද කරින් පහලට කඩා හැලෙන එකක් වූ අතර ඔහු අසලින්ද වහනය වුයේ “කසිප්පු ගඳකි”
“මෙයාගේ බබා... පොලිස් නිලධාරිනිය පැවසුවාය. මෙයා හිටිය තැනට ටිකක් එහායින් පාරේ දණගගා හිටියා. “ ය පැවසුව ඇදහිමටවත් නොහැකි අන්දමේ විය. පැයට කිලෝමීටර් 60ක 70ක වේගයෙන් ඇදෙනා වාහන යන පාර අසල සිටි එම දරුවා වාහනයකට හසු නොවුයේ පෙර වාසනාවකට විය යුතු විය.
ඇඳ දෙපස බාර් දෙකකින් සීමා කළ ඇඳක සිටි ඔහුගේ මව වෙතට ඔහුව ගෙනගොස් තැබීමු. එහෙත් තම මව අසල විනාඩියකට වත් රැඳුණේ ඔහු නොවේ. වහ වහා ඇඳෙන් පහලට රූටා ගිය ඔහු වාට්ටුව පුරා දනගාන්නට පටන් ගත්තේය. ඇවිදීමට නොහැකි වූ ඔහු අප ඇවිදිනවා ට වැඩි වේගයෙන් දනගැවේය. නැවත නැවතත් වාට්ටු සේවකයන් විසින් ඔසොවාගෙන ගොස් අම්මා අසල තැබූවත්, මිනිත්තු කිහිපයකින් ඇඳෙන් බැසගත් ඔහු නැවතත් වාට්ටුව පුරා දන ගාන්නට විය. එය වලක්වන්නට නොහැකි වූ තැන, තවත් සේවකයකු ඔහුව ගෙන ගොස්, කුඩා දරුවන් දමන කොට් එකක දමා බාර් වලින් වට කරන ලදී. ඔහු බෙරිහන් දී හඬන්නට පටන් ගත්තේ ඒ අතරතුරදීය. එම හැඬුම් කෙසේවත් නවත්වා ලිය නොහැකි විය. අන්තිමට ඔහු රිසි පරිදී වාට්ටුවේ අස්සක් මුල්ලක් නැතිව දණගා යාමට ඉඩ දීමට වඩා වෙනත් කළ හැකි යමන් නොවීය.
මෙලොව මා දැක ඇති ප්‍රීතිමත්ම දරුවා ඔහු විය. සිය මව විසින් ඔහු හට මත්පැන් පොවන ලද්දේදැයි සැකයක් ද අප තුළ විය.
ක්‍රමක්‍රමයෙන් ඇයගේ මත් බව පහව යන්නටපටන් ගත්තේය. ලබා දුන් පිළිතුරු තරමක යාතර්තවාදී බවක් ගෙන තිබිණි.
ඇය පැවසු කරුණු අනුව, ඇය මත් පැන් බෝතල් 2 කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් පානය කොට තිබිණි. දරුවාගෙන් වහනය වූ අධික මත්පැන් ගන්ධය පිළිබඳව සැක සිතූ අපි නැවතත් ඇගෙන් විමසා සිටියේ දරුවාටද මත් පැන් ලබා දුන්නේ ද යන්නයි. එහෙත් එය ප්‍රතික්ෂේප කළ ඇය නැවත පවසා සිටියේ සැමියා විසින් ලබා දුන්නේද යන්න තමන් නොදන්නා බවය.
තව දුරටත් කරුණු විමසීමෙන් පසුව අපට පැහැදිලි වූ කරුණ නම් , ඇය හටද මත පැන් ගෙනවිත් දෙන්නේ ඇගේ සැමියා බවය. එදින මත පැන් පානයෙන් අනතුරුව දෙදෙනා අතර වූ රණ්ඩු සරුවල් වීමකින් සිදු වූ පහර දීමකින් පසුවය ය ඇය දරුවාද සමග පාරට පැමිණ ඇත්තේ. එහිදී දැනුන මත් බව නිසා ඇය පාරෙහිම නින්දට වැටී ඇත්තේ දරුවා පිළිබඳවද අමතක කරමිනි. පොලිසියෙන් ඇයව සොයා ගන්න තුරුම දරුවා පිළිබඳව හෝ තමන් පිළිබඳව හෝ කිසිදු වගකීමක් ඈ සතුව පැවතුන බවක සලකුණක් හෝ නොවීය .
පසුවදා වන විට ඇගේ වෙරි මත සම්පූර්ණයෙන් සිදී ගොස් තිබිණි. ඇගේ මුහුණෙහි වුයේ කලකිරීමට පත් වූ හෝ ලජ්ජාවට පත් වූ ස්වරුපයක් නොවේ. ඇගේ දරුවද කිසිවක් සිදු නොවූ පරිද්දෙන් වාට්ටුව පුරා දන ගාමින් සිටියේය. කළුම කළු පැහැ ගත්තද ඔහුගේ වුයේ ඉතා සුරතල් පෙනුමකි. ඔහුගේ සිනහවේද කෙළවරක් නොවීය.
“මේ ළමයව පරිවාසෙට දුන්න නම් හරි. “ බොහෝ දෙනෙකුගේ අදහස විය. එම අදහස තීව්ර වීමට තවත් හේතුවක් වුයේ ඇය හෝ ඇගේ සැමියා දරුවාටද මත්පැන් ලබා දෙන්නේද යන ගැටලුව ඒ වන විටත් අප හට පැවතීමය.
මෙම සිදු වීම පිළිබඳව සිදු කළ යුතු නීතිමය කටයුතු බොහොමයක් ඉතිරි වී තිබිණි. එහෙත් පසුවදාට පහන් වූ මොහොතේ සිටම ඇගෙන් වූයේ එකම ඉල්ලීමකි. එනම්, ඇයට නිවසට යාමට ඉඩ දෙන ලෙස වූ ඉල්ලීමය. ඒ සඳහා වූ ප්‍රධාන හේතුව ලෙසට අප හට සිතුණේ මත්පැන් පානය කෙරෙහි ඇය කෙරෙහි වූ ඇබ්බැහි වීමය.
එහෙත් ඇගේ ඉල්ලීම නොසලකා හැරෙද්දී දරුවා පිළිබඳව පරිවාසයට දැනුම් දීමද සිදු විය.
කෙසේවෙතත් අපේ උත්සාහයන් සියල්ල නිරර්ථක කෙරෙමින් සවස් වන විට ඇය දරුවාද කැටුවම වාට්ටුවෙන් හොරෙන් පිට වී ගොස් සිටියාය.
තවමත් ,ප්‍රීතිමත්ව සිනහවෙන් ඉපිලෙන දරුවන් දකින බොහො අවස්ථා වල මෙම දරුවාව මා හට සිහිපත් වේ. ඔහු දැන් කුමක් කරනවාද, ජීවතුන් අතරද යන්න මම නොදනිමි

Saturday, February 4, 2017

ඔරායන් තරු රාශිය පෙරදිගින් නැග එද්දී කන්‍යා රාශිය බටහිරින් බැස යයි







ඔරායන් නුඹ
තවම ඈ පසුපස
සිය වස් සහස් වර
ඈ පළා යයි
නුඹව තනිකර
නුඹේ ඇස් මගහැර
රෑ අහසේ තනි කර
වගක් වත් නැතිද 
නුඹ හට

තරු නෙත් විදා

අනඟ හී සර
පැළඳ බඳ පටි
හැඩයි නුඹ...

ඇය පළා යන්නේ මන්ද?


සැබෑවකි නුඹ 

දඩයම් කරුවෙක්ය
දුනු හී දරන 
දැඩි සිතැත්තෙකිය

නොම හැකිද නුඹ හට

එකම එක මොහොතකට
සොඳුරු පෙම්වතෙකු ලෙස
දුනු හී සැර අතැර
මලක් අරගෙන යන්න...?
ඇය එතැන නවතීවි

Wednesday, January 18, 2017

කතා කරන කෝපි සුවඳ

කෝපිහළ අඩ අඳුරුය. කෝපි පැහයටම කැපෙන දුඹුරු වර්ණ වලින් සමන්විත වූ බිත්ති , පුටු , මේස ආදී සියල්ල පිරිසිදුය, පිළිවෙලය.  වෙන පැහැයක් ඇත්නම් ඒ ඇත්තේ බිත්තියේ එල්වූ එකම එක රූපයක් පමණකි. එහි දුඹුරු  පැහැයට හුරු වූ ගොඩනැගිලි සමූහයක්   මැද කහ මෝටර් රථයක් නවත්වා තිබිණි. බැලු බැල්මට එය තෙල්  සායම් සිතුවමකි.  එහි අර්ථයක් මට නොතේරේ. සිත්තරා ගේ ජීවිතයට සම්බන්ධ කිසිවක් එයින් කියවෙනවා වන්නට ඇත. . නොඑසේ නම් කොපි හල හිමියාගේ ඉල්ලීමට අඳිනු ලැබුවක් වන්නට ඇත. 

අවට පරිසරයම නිසලය. අසාමාන්‍ය ලෙස නිසලය. යන්තමින් ඇසෙන සංගීත රාවය පැමිණෙන්නේ කොහේ සිටදැයි මේ වන තෙක් මා හට වැටහුනේ නැත.

මගේ නාට්‍ය පිටපතේ මම කිමිදී සිටිමි. 
බොහෝ දේ  අවසන්ය. පසුගිය කාලය මුළුල්ලේම මගේ සවස් කාලය මම ගත කළේ උයනේ බැංකුවක හෝ කාමරය තුලට වී කොලයක කුරුටු ගාමින්ය.

මුදල් අතෙහි ගැවසෙන්නේ නම් පමණක් මම මෙහි පැමිණියෙමි. කාමරයේ වන දාහයත් , උයනේ නිතර එහම මෙහා යන පෙම්වතුන් හා නාගරිකයක් ආදී කිසිවකගෙන් වන බාධාව මෙහි නොවීය.  
බොහෝ අවස්ථා වල මම මෙහි හුදෙකලා වී සිටියෙමි. වායු සමීකරණයේ සිසිලසත් , ඇසෙන නෑසෙන සංගීත නාදයත් හැරෙන්නට වෙනත් කිසිදු බැහැර යමක් මේ තුළ නොවීය. ඉඳහිට හෝ මෙතනට පැමිණෙන්නේ මා මෙන්ම හුදෙකලාවට පෙම්බැඳ සිටින්නවුන් බව මම අදහමි.  

පිටපතේ කිසිවක් යලි වෙනස් කළ යුතු යය් මා හට නොහැඟේ. එය සර්ව සම්පූර්ණය. එහෙත් මගේ සිත චංචලය.

නීලියා කොහිද?

මගේ සිත උදේ රෑ නොතකා ඇය සොයයි. 

නාට්‍ය හා රංගකලාව හදාරන මගේ සමකාලීන මිතුරියන් බොහෝ සිටියද, ඔවුන් බොහෝ දෙනා අතිශය රංග කුසලතා වලින් හෙබි වුවද, මගේ මනසේ ඇඳුන නීලියාගේ රූපය ඒ කිසිවකුට සමාන නොවේ. වේදිකාව දෙදරවන තරම් හඬක් ඈ සතු විය යුතුය. තරමක කෙසඟ නමුත් උසින් හෙබි රූපයක්ද තිබිය යුතුය. 

නාට්‍යය අවසානයේ නාට්‍ය ශාලාවෙන් ඉවත්ව ගියද ප්‍රේක්ෂකයා තුළ ප්‍රකම්පණයක් ඇති කිරීමට තරම් වූ රුවක් සහ හඬක් මට අවශ්‍යය. 

මම නැවතත් නාට්‍ය පිටපත කියවීමි. කෝපි කෝප්පය අවසානය. මම තවත් කෝපි එකක් ඇනවුම් කළෙමි. දුම් දමන කෝපි සුවඳ කවදත් මා හට නැවුම් අදහස් ගෙන දීමට සමත් විය.

හදිසියේ මම ඈ දුටිමි. ඒ කෝපි දුම අතරිනි. කෝපි පැහැයට හාත්පසින් වෙනස් වූ කහ පැහැති ගවුමක් හැඳ සිටි ඇය ,හංස ධේනුවක විලාසයෙන් මා ඉදිරිපිට වූ මේසයක් අසල අසුන් ගත්තාය. ඇගේ වූයේ අසාමාන්‍ය නිසල බවකි. අසාමන්‍ය දීප්තිමත් දෑසකට හිමිකම් කියූ ඇය දුටු වනම මගේ හද වේගයෙන් ගැහෙන්නට පටන් ගත්තේය.  

"නීලියා"

මාස ගණනක් මා සෙවූ නීලියා ඇයම වූවාය. ඇගෙන් පිට වෙනත් කිසිදු නීලියා කෙනෙක් සෙවීමට තබා ඒ පිළිබඳව සිතීමටවත් ඉඩ නොතබාම තත්පරයකින් 1/10ක් තරම් වේගයෙන් මම  ඈ කෙරේ බැඳුනෙමි. 
ඇය වේදිකාවේ නීලියා වන අයුරු මගේ දෑස් ඉදිරිපිට ඇඳී නෑඳී ගියේය. 

එහෙත් ඇය කවරෙක්ද? සති ගණනක් පුරා මා සෙවූ රුව , නිරායාසයෙන්ම මා ඉදිරිපිටට එවූයේ කිනම් දෙවියෙකුද? කිසිදු පැනයකට මා තුළ පිළිතුරු නොවීය.

නාට්‍ය පිටපත නැවත නැවතත් කියවන ස්වභාවයෙන් මම ඇයව, ඇගේ හැසිරීම නිරීක්ෂණය කළෙමි. අත් බෑගය පසෙක තැබූ ඇය එතුළින් කුමක් හෝ පොතක් පිටතට ගත්තාය.  එහි වූ පොත් සලකුණු ඇති පිටුව ඇය පෙරලූයේ ප්‍රවේසමෙනි.

ඇගේ හඬ අසන්නට මා හට අවශ්‍ය විය. නීලියා සතුව ප්‍රබල කටහඬක් පැවතිය යුතුමය. 

මැය සතුව එවන් වූ හඬක් නොමැති නම්.... මා සිත බියක් බඳු වූ හැඟීමකින් වෙලී ගියේය. එසේ වුවහොත් ඇයට වෙනමම හඬ පුහුණුවක් ලබා දීමට මා හට සිදු වේවි. 
සේවිකාවක් පැමිණ ඇයට කෝපි කෝප්පයක් පිළිගැන්වූවාය.
ඇගෙන් ලැබුණේ පිළිතුරු සිනහවක් පමණි. එය ඉතා ආක්‍ෂ්ණීය සිනහවක් විය.ඇගේ හඬ ඇසීමට මා හට වූ අවස්ථාවක් එසේ ගිලිහී ගියේය. 

කෝපි සුවඳ බොහෝ දෑ මට සිහිපත් කරයි. එය පුදුමාකාර හැඟීම් දැනවීමකි. 
Cup of love
මෑතකදී නැරඹූ චිත්‍රපටයක් මට සිහිපත් වේ. මා එය නැරඹීමට එකම හේතුව එහි ප්‍රස්තුථය කෝපි වීමය.  

ඇගේ සිනහව ආකර්ෂණීය බව සැබෑය. නමුත් එහි නිම් වළළු කිරා මැනීමට කාලයක් නොමැත. ඇය මෙතනින් නික්ම ගියහොත් නැවත සොයා ගැනීමට අංජනම් එළි යැවීමට සිදු වේවි.  මා ඈ සමග කතා කළ යුතුය. එහෙත් ඇය කුමක් සිතාවිද... එතරම් ශක්තියක් මා සතුව තිබේද? ඈ විසින් මා පිස්සෙකු ලෙස සැලකීමටද පුලුවන.  එහෙත් නාස්ති කිරීමට කාලයක්ද නොමැත.  

ඇය කෝපි කෝප්පයට තවම අත තබා නැත. එය තවමත් දුම් දමමින් ඈ ඉදිරිපිටය. ඇය සිය පොත තුළ කිමිදී සිටියාය. 

සිතට වෙර ගත් මම නැගී සිටියෙමි.නාට්‍ය පිටපත සමගම මම ඇය ඉදිරිපිට වාඩි වීමි. ඇය දෙනෙත් දල්වා මා දෙස බැලුවාය. එහි විස්මයක ලකුණු ගැබ් වී තිබිණි. ඇය යමක් පැවසීමට අර අඳින බවක සලකුණු තිබිණි. එහෙත් ඈ කිසිවක්ම නොපැවසුවාය.

"මම නයනක දිසානායක" එතැනින් එහාට කිසිවක් පැවසීමට සිතට නැගුණේ නැත. මම නිරුත්තර වීමි. ඈද නිරුත්තරවම මා දෙස බලා සිටියාය.
ඇගේ දෙනෙත් තුළ වූයේ වටහා ගත නොහැකි අන්දමේ බැල්මකි.  

මම නෙතු කොණින් ඈ අතෙහි වූ පොත දෙස බැලීමි. එය ඉංග්‍රීසි නවකතාවකි. එය මා අසා ඇති එකක් නොවීය. කොහොමත් මගේ ඉංග්‍රීසි කියවීමේ රුචිය වැඩි දියුණු කරගත යුතුය.
ඇය මා දෙස බලා සිටින්නීය. 

දෙනෙත් වලින් පමණද ඈ කතා කරන්නේ?  නමුත් ඒ දෙනෙත් භාශාව මට වටහාගත නොහැකිය. මම වචන ගැටගැසීමට පටන් ගතිමි. 

"මම වේදිකා නාට්‍යයක් කරනව" මම පිටපත ඈ ඉදිරියේ දිගහැරීමි. ඈ එය අතිනිදු නාල්ල මා දෙසම බලා සිටියාය. 
මම එය ඈ ඉදිරියට තල්ලු කළෙමි. ඇගේ දෑස් එහි අකුරු මත දිව ගියේය. නැවතත් වටහා ගත නොහැකි භාශාවෙන් ඇගේ දෙනෙත් කතා කළේය.

එබඳු වූ හැඟීම් බර දෙනෙතක් මම මින් පෙර දැක නැත්තෙමි. එය එතරම්ම වෙනස් වෙන සුළුය. ඈ හට නීලියා වන්නට හැකිද. නීලියා යනු එතරම්ම හැඟීම් බර තැනැත්තියක්ද....

ඇය වචන දෙකේ ගැහැණියක් නොවේ. නමුත් ඇය හැඟීම් බර ද? ඒ සඳහා පිලිතුරක් මා සතුවද නොවීය.

ඇගේ දෑස් ඒ වනවිටත් නාට්‍ය පිටපත අල්වාගෙනය. ඇය පිටුවෙන් පිටුව කියවීමට පටන් ගෙන සිටියාය. එහෙත් වචනයක් වත් ඈ මුවින් පිට නොවීය.

මම බලා සිටියෙමි. ඈ අකුරක් නෑර කියෙවුවාය. 
අවසානය දක්වාම ඈ එය කියෙවිවාය. අනතුරුව දෙනෙත් ඔසොවා මා දෙස බැලූ ඇය පිටපත මා වෙතට තල්ලු කළාය. 

නීලියා වීමට කිසිදු කැමැත්තක් හෝ අකමැත්තක් ඈ තුළින් විද්‍යාමාන නොවීය. 
 නමුත් අර කතාකරන දෙනෙත් මා වෙතට එල්ල කළ ඈ නැවතත් වරක් මා වෙතට ප්‍රහර්ශමත් සිනහවක් පෑවාය. 
එහි වූයේ කැමැත්තක්ද? මට සිතුණ නම් එසේය. 

" මිස් කැමතිද මේ ස්ක්‍රිප්ට් එකට?"  ඇගේ සිනහවෙන් පන්නරයක් ලද මම විමසීමි. නැවතත් මට ලැබුණේ පිළිතුරු සිනහවක් පමණි. 
"මොන විකාරයක්ද?" මම මටම පවසා ගතිමි.
"මිස්ට මේකෙ කොපි එකක් ඕන නම් මේක ආයෙම කියවලා මට දෙන්න. මගෙ ළඟ තව එකක් තියනව"
නැවතත් ඇය කතා කරන දෑසින් යුතුව කෝපි සුවඳැති සිනහවක් පෑවාය.

ඇගේ ඇත්තේ කිසිදු වගකීමක් නැති ස්වභාවයකි. වදනකුදු නොදොඩා ඊ ලඟ මොහොතේ ඈ කෝපි කෝප්පය අතට ගත්තාය.

එහි ක්‍රීම් මත වූ මල් මෝස්තරය තරමක් සසල වී ගියේය. ඈ ඉන් අනතුරුව ඊට සීනි හැන්දක් එක් කළාය. ඒ මල් මෝස්තරය මැකී යන්නට අවස්ථාව විය.

ඇගේ නිහඬ බවත් ,කතා කරන දෙනෙතත් මා හට ක්‍රමක්‍රමයෙන් ගෙනත් දුන්නේ මහත් වූ හිරිහැරයකි. සිත සියුම් වේදනාවන්ගෙන් පිරී යන්නට විය. 

ඈ මාව සෙල්ලමකට ගෙනද? 
කෝපි කෝප්පයෙන් උගුරක් ඈ සෙමින් තොල ගෑවාය. එහි වූ පෙණ සායම් රහිත ඇගේ උඩු තොලේ දැවටිනි. ඈ සෙමින් ඒවා පිසදැමුවාය. 

ඉන් අනතුරුව ඇය සෙමින් සිය අත්බෑගය විවර කර එහි වූ යමක් ඉවතට ගෙන සිය සවනේ රඳවාගත්තාය. බ්ලූටූත් උපකරණයක් ඒ අවස්ථාවට කුමකටද. නැවත වරක් මගේ සිත බිඳී ගියේය. බ්ලූටූත් උපකරණය ඇගේ කෙහෙරැළි අතර රැඳී ගියේය. 

නැවතත් ඇය සීරුවට බෑගය තුළ වූ සටහන් පොතක් සහ පැන්සලක් අතට ගත්තාය.

හිස් පිටුවක් පෙරලිණ. ඇගේ වමතේ රැඳුණ පෑණ අකුරු ලියමින් ඉදිරියට ඇදුනාය. අකුරින් අකුර මම පෑන් තුඩ පසුපස ඇදුනෙමි. 
"නාට්‍ය පිටපත ලස්සනයි... ඔයා කියන්න හදන දේ තේරෙනවා මට යන්තම්... lip reading කරනවා මම.
මගෙ කණ ඇහෙන්නෙ මේක දැම්මාමත් හරිම අඩුවෙන්.
මට කතා කරන්න පුලුවන් වචන කීපයයි. ඒකත් ගොඩක් දෙනෙක් ට තේරෙන්නෙ නෑ... " 
මගේ හිස රිදුම් දෙන්නට විය. 

වචන නැති වී ගොලුව ගිය මම ඇගේ හිසකේ අතරින් යන්තම් දිස් වූ ශ්‍රවණාධාර උපකරණය දෙස බලා සිටියෙමි. 

මේසය මත වූ ඇගේ දුරකතණය කම්පණය වන්නට විය. 
"Thaththi"එහි තිරයේ සටහන් වී තිබිණි. උගුරු දෙකක් පමණක් පානය කළ කෝපි කෝප්පය එළෙසම තිබියදී ඇගේ කතා කරන නෙත් සමගම ඈ නැගී සිටියාය. 

සිතේ වූ කම්පණයෙන් හිස රිදෙන්නට පටන්ගෙන තිබිණි. 

එහෙත්, හිස් කොළයක් ගත් මම අලුත් නාට්‍ය පිටපතක් ලිවීමට පටන් ගතිමි.

Monday, January 2, 2017

සයුරු රළ පෙළ ගැටෙන කොහේදෝ දුර ඈත

සයුරු රළ පෙළ ගැටෙන
කොහේදෝ දුර ඈත
තරු වියන් යටට වී
මුහුදු සුළඟට මුසුව
කිඳුරියන් මුමුණනා
ගීත නුඹ අහනවා

තරුවකුදු එළිය නැති
අඳුරු අහසක් අසල
නුඹ නොමැති පාළුවෙන්
ගිලන් වූ මගේ හිත
අවසන්ම පිටු අතර
දුක් කවක් ලියනවා

නුඹේ මුහුණට වැටෙන
තරු එළිය වී පැමිණ
තුරුළෙ මොහොතක රැඳෙනු
බැරිද සිත අහනවා
කවි අකුරු මුසු කරන්
මුහුදු සුළඟේ වෙලී
නුඹෙ සවන් සිඹින්නට
හදවතම කියනවා