Monday, December 12, 2016

බලාපොරොත්තු

Anencephaly බබෙක් ඩිලිවර් කරන්න යන්නෙ..
ප්‍රසූතිකාගාරයෙන් ලැබුණ දුරකතණ ඇමතුම තරමක කලබලයකට හේතු විය.
anencephaly යනු, මොළයේ විශාල කොටසක් සහ හිස්කබලේ කොටසක විකසනය නොවීම නිසා ඇතිවන තත්වයක්.

එවන් දරුවන් ජීවත් කරවීම අපහසු වුවත් ඉපදෙන්නේ පණ ඇති දරුවෙක්. එම නිසා ඔහු වෙනුවෙන් සිදු කළ හැකි සියලු දේ කළ යුතුයි.

උපතේදී ඔහු හඬා තිබුණත්,ඉපදී පැය කිහිපයක් ඇතුළත ඔහුගේ හුස්ම සහ හදවත් නැවතිනි.ඒ දරුවා පිළිබඳව,වෙනත් දරුවන් පිළිබඳව තරම් අප කිසිවෙකුටත් කණගාටුවක් ඇති වූයේ නැහැ. මන්ද යත් ඔහුගේ ඉරණම පිලිබඳව අප මෙන්ම ඔහුගේ මවුපියන්ද දැන සිටි නිසාවෙනි

පසු දින උදෑසනම පසු ප්‍රසව වාට්ටුවේ අලුත උපන් දරුවන් බැලීමට මම ගියේ එහි වැඩ ඉක්මනින් අවසන් කිරීමේ බලාපොරොත්තුවෙනි. පළමු ඇඳේ සිටි බිළිඳාගේ ගැටලු කිසිවක් නොවීය.

දෙවෙනි ඇඳේ සිටි මව අසලටද මම ගියෙමි. ඈ සමග දරුවෙක් සිටියේ නැත.
"බබා කෝ අම්මා, බේබි කාමරේද?" මා විමසුවේ එතරම්ම සැලකිල්ලකින් නොවේ. නොමේරූ ළදරු ඒකකයේ දරුවන්ගේ සියලු මව්වරුන් මුහුණින් හා නමින් හැඳිනුවද, ඇගේ මුහුණ මට සුපුරුදු නොවීය.
“බබා බේබි කාමරේද අම්මා?” වැඩි දුර නොසිතාම මම ඇගෙන් විමසුවෙමි. 
‘එයාගේ බබා තමයි Anencephaly බබා ඩොක්ට” ඇය පිළිතුරු දීමට පෙරම හෙදිය පැවසුවාය.
එක්වරම මා පත් වුයේ දැඩි අපහසුතාවයකට මෙන්ම මා පිළිබඳවම ඇති වූ තරමක කලකිරීමකටය. ඇයගෙන් ඒ පිළිබඳව සමාව ඉල්ලිමට වඩා වැඩි යමක් හැර ඇගේ සිත හැදෙන යමක් කීමට තරම් හැකියාවක් මා හට ඒ මොහොතේ නොවීය. නමුත් ඒ මව කතා කළාය.
“ඩොක්ට ද බේබි කාමරේ බබාලා බලන්නේ?”
“ඔව් අම්මා,.. මොකද්ද වෙන්න ඕන?”
“”මට මගේ බබා ගැන දෙයක් දැනගන්න ඕන. මගේ බබා ඇස දෙක ඇරියාද?”
ඇගේ ප්‍රශ්නය මා හට තරමක විමතියක් ගෙන දුන් ප්‍රශ්නයක් විය. එහි ගැබ් වූ අදහස මා හට එතරම් පැහැදිලිව වැටහුනේ නැත. එහෙත් මම පිළිතුරු දුනිමි.
“ඔව් අම්මා. එයා ඇස් ඇරියා. පැය දෙක තුනක් ජීවත් වුණානෙ.”
ඇයගේ මුහුණේ වූ දුක්බර අඳුරු රේඛා අතරට තරමක සැනසිල්ලක සේයාවක්ද එක් විය.
“එහෙනම් කමක් නෑ”
“ඇයි අම්මා එහෙම ඇහුවේ?” එවන් වූ දුක්බර මොහොතක වුවත් ඇගේ අමුතු පානය මා හට කුතුහලයක් ගෙන දුනි.
“නෑ... මට දැනගන්න ඕන වුනේ අඩුම තරමේ එයා මේ ලෝකේ දැක්කද කියලා... කලුවරේම ඉඳලා එලියට ඇවිල්ලත් ලෝකේ දකින්නේ නැතිවම ද හිටියේ කියල දැනගන්න ඕන වුණේ.....
අඩුම තරමේ එයා ලෝකේ දැක්කනේ. එකත් ලොකු දෙයක්නේ”
ඇගේ ඒ වචන කිහිපය මා හට දරා ගත නොහැකි විය. මගේ දෙනෙත් වලට කඳුළු පිරුණේ නිරායාසයෙනි. එහෙත් මම ඇයට පිළිතුරු දුනිමි.
“එක ඇත්ත, බබා ටික වෙලාවකට හරි ලෝකේ දැක්ක”
එම මව සිහිපත් වන විට දැනුදු මගේ නෙත් වලට කඳුළු උනන තරමේ කණගාටුවක් ඇති වේ.
එහෙත් ඇය ඒ දුකම සැනසීමකට පෙරලා ගත අයුරු පුදුම සහගත ය.
එම දරුවා සිහිපත් වන සෑම අවස්ථාවකදීම තවත් එවැනිම බිළිඳෙකු පිළිබඳව මා සිතට නැගේ.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ඒ මම වෛද්‍ය සිසුවියකව සිටි අවධියයි.
මෙවැනිම වූ anencephaly දරුවෙකු බිහිවී තිබිණි. පැහැපත් හොඳින් වැඩුන සිරුරකින්ද යුතු වුවද එම බිළිඳාගේ ඉරණමත් සියල්ලෝම දැන සිටියහ.
නමුත් ඔහුගේ මවුපියන් බලාපොරොත්තු ඇත හැරිමට කිසි ලෙසකින් හෝ සුදානම් නොවූහ.රෝගීන් බැලීමට අමුත්තන් පැමිණෙන වෙලාවේ දරුවාගේ පියා පැමිණියේ හාමුදුරු නමක්ද සමගිනි. පැයක් තිස්සේ දරුවාගේ අත අල්ලාගෙන පිරිත් දේශනා කළ ස්වාමින් වහන්සේ ආපසු වැඩියේ ඔහුගේ අතෙහි පිරිත් නූලක්ද බැඳීමෙන් අනතුරුවය
.
ජීවත් නොවන බව දැන දැනත් ජීවත් වේ යැයි බලාපොරොත්තුවේ ය සේයාවක් එම පියාගේ දෙනෙත් වල මම ඒ වෙලේ දුටිමි


4 comments:

  1. /////අඩුම තරමේ එයා ලෝකේ දැක්කනේ. එකත් ලොකු දෙයක්නේ”/////////

    හරිම සංවේදී අවස්තාවක්. අම්මලාගේ ප්‍රාර්ථනාවන් කොච්චර සියුමැලිද, සංවේදීද කියලා හිතන්න හොඳ උදාහරනයක්.

    ReplyDelete
  2. හරිම කණගාටුදායකයි ඩොක්ටර්...

    ReplyDelete
  3. දරුවෙක් කියන්නේ මොන තරම් බලාපොරොත්තුවක්ද. ඒ වෙනුවෙන් දෙමව්පියෝ ඕනම දෙයක් කරනවා

    ReplyDelete
  4. කොච්චර බලාපොරොත්තු තියන් ඉන්න ඇද්ද ඒ අම්මා.ඒ අම්මාගේ බලාපොරොත්තු ආයෙමත් දවසක අනිවර්යෙන් යහපත් විදියට ඉටු වෙනු ඇති.

    ReplyDelete