Monday, June 9, 2014

තේක්ක මල්

පුංචි ලස්සන මලක්. හරිම හුරුබුහුටියි. 

ඉස්සර තේක්ක මල් පිපෙන කාලෙට මම හවසට වත්ත වටේම ඇවිදලා, බිම වැටෙන මල් අහුලනව. අහුලලා ලොකු තේක්ක කොලේකට ඒව එකතු කරනව. සමහර ඒවගෙ සියුම් වැලි ඇලිලා තියෙනව. ඒ වැලි කටින් පිඹලා අයින් කරලා ඒවත් තේක්ක කොලේට දානව. ඊට පස්සෙ නැට්ට දිගට තියෙන තණකොල මල් කඩලා ඒ දිගට තේක්ක මල් අමුනනව. ඊට පස්සෙ ඒවගෙන් මාල , වළලු හදනවා. ටිකක් වෙලා ඒව පැළඳගෙන ඉද්දි සුදුපාට මල් දුඹුරු පාට වෙලා හොඳටම පර වෙලා යනව. පහුවදත් හවසට වත්තට ගිහින් මම තේක්ක මල් අහුලනව. ඒ අහුලන ගමන් , ගස් උඩ ඉඳන් මල් වැටෙද්දි, ඒ වැටෙන්නෙ හිම කියලත් හිතෙන් මවා ගන්නව. ටික දවසකින් තේක්ක මල් ඉවර වෙනව. ආයෙමත් තේක්ක පිපෙනකම් මාස ගාණක් බලන් ඉන්න වෙනව.

ආයෙමත් වත්ත වටේ තියෙන තේක්ක ගස් වල මල් පිපිලා. හවසට හුළඟත් එක්ක සට සට ගාල මල් වැස්සක් වගේ මල් බිමට හැලෙනව. කවදාවත් බිම වැටෙන්නෙ නෑ වගේ ගහේ මුදුනෙම පිපිලා හිටිය මල් සේරම බිම හැලෙනව. කොල පාට තණකොල අස්සෙ පැටලිලා ඒව මවන්නෙ ලස්සන දර්ශනයක්. ඉස්සර වගේ අමුණන්න තණකොල මල් හොයන්න අමාරුයි. මැෂින් එකෙන් තණකොල ගාණට කපද්දි මල් කැපිලා ගිහින්. ඒත් තේක්ක ගස් ටික ඉස්සර වගේම මල් වැහි වස්සවනව. පොළොව ඒ මල් ආදරෙන් වැළඳ ගන්නව. ගහ උඩ ඉද්දි පොළව දිහා හැරිලවත් නොබලපු, හුළඟට විතරක්ම පෙම් බැන්ද තේක්ක මල්, ඒ හුළඟින්ම ගැලවිලා වැටෙද්දි හිතේ කිසිම කහටක් නැතිව පොළව ඔවුන්ව පිළි ගන්නව. 

තුරු හිසෙහි කිරුලු දැරු
හුරු බුහුටි මල් පොඩිති
ගැලූ සුළඟට පමණි
නෙතට නෙත යා කළේ

පොළොව දෙස නෙත් යොමා 
මොහොතකට නොබැලුවද
හැමූ සුළඟට පමණි
සිනහ පෙති දිගු කළේ

සැඳෑ හොම්මන් අඳුරෙ
තුරු වදුලු ගිලෙන සඳ
ගැලූ ඒ සුළඟමයි
සිනහ පෙති පොඩි කළේ

ගසින් ගිලිහී වැටෙත
ඒ සුමුදු සුසුදු වත
නොරිදවා පොළොවමයි
ඇය වඩා සැනසුවේ